புதன், டிசம்பர் 13, 2006

A Tribute to Eliyathamby Ratnasabapathy

From: The Tamil Information Centre (TIC)
Date: 12 December 2006

A Tribute to Eliyathamby Ratnasabapathy

The Tamil Information Centre (TIC) is greatly saddened by the death of Eliyathamby Ratnasabapathty at the Charing Cross Hospital in London this morning. He was ill for the last six years and had been housed in Hazlewell Nursing Home in Putney.

Born in Inuvil, Jaffna on 3 November 1938, he became politically active at a young age. He became very concerned at the plight of the Tamil people of Sri Lanka and began his life’s struggle against oppression. His untiring efforts came to fruition when he founded the Eelam Revolutionary Organisation of Students (EROS) in London in 1975. Friends and colleagues describe him as a person steeped in communist ideals and as a visionary leader who campaigned resolutely throughout the major part of his life. Many members of the various Tamil militant groups regard him as a pioneer in the Tamil struggle for equality and justice and look upon him with great respect.

Ratnasabapathy contested the parliamentary elections in 1989. He was elected to the Sri Lankan Parliament along with nine other members of EROS, but later resigned.

He was closely associated with the TIC during the later stages of his political life. The TIC pays its tribute to Ratna for his historic contribution as guide and philosopher, and as a militant in the struggle against the oppression of the Tamil speaking people of Sri Lanka. He was proud of his people and often said that their resilience in the face of oppression inspired and drove him towards his goals. He believed that the future will be determined by the oppressed people, because their cause is just, and not by the oppressors. We sincerely hope that Ratna’s life, his vision and his beliefs will give strength to the Tamil people

May his soul rest in peace.

சனி, டிசம்பர் 09, 2006

கவிஞர் சு.வில்வரத்தினம்(1950-2006)

கவிஞர் சு.வில்வரத்தினம் அவர்கள் காலமானார்

செங்கள்ளுச் சித்தன்



உயிர்த்தெழும் காலத்திற்காக என்னைத் தருவதெனினும் இசைவேன் என்று எழுதி அந்தக் காலமொன்றைக் கனவுகண்ட கவிஞர் சு. வில்வரத்தினம்(பிறப்பு: 07.08.1950) அவர்கள் இன்று(09.12.06)கொழும்பில் மரணமாகிவிட்டார். ஈழத்தின் காலத்துயரைப் பாடியபடியே மறைந்தனன் அவன். நீண்ட கால இடைவெளிக்குப் பின் , ஜெர்மனியின் பெர்லின் நகரத்தில் இருந்து ஐரோப்பாவின் சில நாடுகளை ஊடறுத்து நோர்வேயின் ஒஸ்லோ ஊடாக பெர்கன் என்ற மலைகளைக் கடல் கவ்வும் நகரம் வரை அவரோடு பயணித்த இனிய நினைவை இன்று சோகம் பரவ எண்ணிப் பார்க்கிறேன். எமது கவிஞர்களின் கவிதைகளில் அவருக்கிருந்த ஈடுபாடு அபாரமானது. பாரதியின், நீலாவணனின், மு. பொன்னம்பலத்தின், சி. சிவசேகரத்தின், பிரமிளின் மற்றும் பல தமிழ் கவிஞர்களின் கவிதைகளைப் பயணம் முழுவதும் பாடியபடியே, நகைச் சுவையில் கழிந்த அந்த நாட்களைக் எண்ணத் துக்கம் கனக்கிறது. காற்றுக்கு வந்த சோகம்; வேரோடி விழுதூன்றிய வாழ்வு தொலைத்து விறைத்த கட்டையெனக் கிடக்கின்ற கிராமங்கள், பொருக்குலர்ந்த மக்களின் போக்கறியா வாழ்வின் பொறிதளங்கள்; அவர்கள் உள்ளப் பொருமல்கள் என்று பாழும் மனிதப் பிறவிபடும் பாடெல்லாம் பாடிவைத்துள்ளான்.அந்த முழுத்தொகுப்பின் தலைப்பு: உயிர்த்தெழும் காலத்திற்காக!!

வெள்ளி, நவம்பர் 10, 2006

Nadarajah Raviraj

கொலையில் கண்விழிக்கும் எங்கள் தேசம்!

செங்கள்ளுச் சித்தன்




இலங்கைத் தமிழ் தேசியக் கூட்டணி பாராளுமன்ற அங்கத்தவர் நடராசா ரவிராஜ் அவர்கள் இன்று,10.11.2006 அதிகாலை அவரது வதிவிடத்துக்கு அருகில் வைத்து சுட்டுக் கொல்லப்பட்டுவிட்டார். இன்றுகாலை தொலைக்காட்சி ஒன்றுக்குச் செவ்வி வழங்கியபின் நாரஹென்பிட்டியில் இருக்கும் தனது வீட்டுக்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தவேளை முற்பகல் சுமார் 9:30 மணியளவில் நாரஹென்பிட்டி மன்னிங்நகரத்தில் வைத்து இனந்தெரியாதோரால் சுடப்பட்டார். ஆபத்தான நிலையில் வைத்தியசாலைக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்ட போதும் அவரைக் காப்பாற்ற முடியவில்லை. வழக்கறிஞரான என். ரவிராஜ் ஆரம்ப காலங்களில் மனித உரிமைக்கான அமைப்புக்களில் செயலாற்றியவர். தொண்ணூறுகளின் தொடக்கத்திலிருந்து யாழ்ப்பாண மாநகர மேயராகத் தெரிவு செய்யப்பட்டவர்கள் அடுத்தடுத்து ஒருவர் பின் ஒருவராகக் கொல்லப்பட்டபோது உயிருடன் விட்டுவைக்கப்பட்ட தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியின் மேயராக நடராசா ரவிராஜ் அவர்கள் கடமையாற்றினார். தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியில் இருந்து அதன் தலைவர் ஆனந்த சங்கரி அவர்களை யாப்பிற்கு அப்பாலான வகையில் புறந்தள்ளுவதற்கு ரவிராஜ் அவர்களே காரணமாக இருந்தார் என்று கூறப்படுகின்றது. பாரளுமன்ற அங்கதவராகத் தெரிவு செய்யப்பட்டபின் ரவிராஜ் அவர்கள் சிங்களத் தொலைக்காட்சிகளில் அடிக்கடி தோன்றி தமிழர்களின் போராட்டத்தின் நியாயத்தை சிங்கள மொழியில் சொல்பவராக அறியப்பட்டிருந்தார். அண்மையில் இலங்கையில் கொழும்பு மற்றும் வடகிழக்கு மாகாணங்களில் மிக மோசமாக நடைபெறும் ஆட்கடத்தல், காணாமற்போகச்செய்தல், கொலைகள் , கடத்திச் சென்று பெருந்தொகைப் பணம் பறித்தல் போன்றவை மூலம் தமிழர்கள் மீதான கொடுமைகள் கேட்பாரற்றுத் தொடர்ந்து கொண்டிருப்பதற்கு எதிரான, பாராளுமன்றத்திற்கு வெளியேயும் உள்ளேயுமான போராட்டங்களில் தன்னைத் தீவிரமாக ஈடுபடுத்திக் கொண்டிருந்தார் ரவிராஜ் அவர்கள்.



இவ்வாறான ஜனநாயக முறையிலான போராளிகளை, அறிவுஜீவிகளை, அரசியலாளர்களை, சமாதான முயற்சியாளர்களை , பிற கருத்துடையோரை, பாராளுமன்ற அங்கத்தவர்களைக் கொல்வதென்பது இலங்கையில் ஏட்டிக்குப் போட்டியாக நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கின்றது. ஜே. ஆர். ஜெயவர்தன, பிரேமதாசா காலப் பதினேழு வருட ஆட்சியில் அரசியல் எதிரிகள் வேட்டையாடப்பட்டபோது தன்னை ஒரு மனித உரிமைப் போராளியாக இனங்காட்டிக் கொண்ட ரவிராஜ் அவர்கள் தனது துணிச்சலை வளர்த்துக் கொண்டவராகவே காணப்பட்டார். கொல்பவர்கள் ஓய்வதாகவில்லை. பிணந்தின்னும் பேயரசுகள் மக்களைத் தேடி அழிக்கின்றன. கிளிநொச்சி வைத்தியசாலைக்கு அருகான குண்டுவீச்சு, வாகரை கதிராவெளிக் கொலைகள் என்று தொடர்கிறது அரசின் வெளிப்படையான பயங்கரவாதம். பாரளுமன்ற அங்கத்தவரான ரவிராஜ் அவர்கள் கொல்லப்பட்டமை வன்மையாகக் கண்டிக்கப்படவேண்டும்.
„differences must be determined by the ballots not by the bullets.”

செவ்வாய், அக்டோபர் 17, 2006

AJ & Regi

AJ & Regi

Some years ago, I had the chance of phoning Mr. A.J.Canagaratna to convey my wishes on his 70th birthday. My friends, like M.Nithiyanandan, often praised the noble qualities and gentlle behaviour of A.J.Canagaratna, and enjoyed recalling wonderful memories of him in Jaffna.

M. Nithiyanandan once wrote that the one reason for him to visit Jaffna was to see A.J.Cangaratna. He recalled that AJ and he visited an Aunty of AJ. The aunt sent Jeyaraj as if he were a small boy (they called him Jeyaraj) to buy sugar to make tea for the vsitors. AJ played the role and went willingly.
Mr. Pathmanaba Iyar tried to invite AJ to Europe. Once I was asked to visit Jaffna, to be with AJ, to accompany him to Colombo and then to London. I had dreams of tasting different types of wines with AJ. But Aj refused, as usual with a smile, to leave Jaffna.
As I attended the funeral of Regi Siriwardane in Borella, a couple of years ago, I felt alone, I searched for known persons among the visitors but knew only Ms. Sunila Abeyasekare. I paid my last respects to Regi and talked to a gentleman to whom the visitors expressed their condolences.
He asked me how it was that I knew Mr. Regi Siriwardane. I came to know Regi only in Tamil-letters through A.J.Canagaratna. 11th october I received email news that Mr. AJ had passed away.
The two, our contemporary talanted personalities whom I had been eager to meet, I never did meet: I “met” the first only in his coffin, and the other, only over the phone.

C.N.Suseenthiran, Berlin, Germany

Regi's photo: © SRIYANTHA WALPOLA

திங்கள், அக்டோபர் 16, 2006

ALOSIOUS JEYARAJ CANAGARATNA

(26.08.1934-11.10.2006)


  • The Power of A.J.Canagaratna


  • A Great Scholar of the Thamils of Sri Lanka Mr. A.J. Canagaratne was passed away on the early ours of 11th of October 2006 in his early seventies. He was a person who had functioned like an alternative Institution for generations of scholars who are marginalized by the ‘powerful people’ within the ultimate higher institutions among the Thamils of Sri Lanka.

    A.J.Canagaratne never posed himself as an utmost Intellectual but generations of intellectuals and artists not only from Thamils of Sri Lanka or all the other nationals of Sri Lanka but also from people outside Sri Lanka will always respect his caliber.

    The power and beauty of AJ is his genuine intellectual characteristic. He is always conscious of his words and the correctness of the information. He took much effort to share authentic information.

    AJ is very strong enough to share new things to others and push them to new frontiers to bring fruits of knowledge and skill to the people who nourished the intellectuals with their hard earned money for the free education system.

    The sharp and subtle arguments and interpretations of AJ are the fruits of his deep knowledge.

    AJ is an intellectual of the people but he seldom uses the word people.

    Brevity is the essence of AJ but he is an epic!

    S.Jeyasankar
    Dept of FineArts,
    Eastern University SriLanka,Batticaloa,SriLanka.

    வெள்ளி, அக்டோபர் 13, 2006

    A.J.Canagaratna

    ஏ.ஜே.கனகரட்னா(A.J.Canagaratna)அவர்கள் பற்றி அவரது நண்பர்கள் எழுதியவை, மற்றும் மேலதிக விபரங்கள், படங்கள் போன்றவற்றை கீழுள்ள தொடுப்புக்களில் காணலாம்.நன்றியுடன்
    சித்தன்

    http://mathy.kandasamy.net/musings/
    http://ta.wikipedia.org/wiki/ஏ._ஜே._கனகரத்னா;
    http://www.geotamil.com/pathivukal/yoki_tambirajah_on_aj.html

    புதன், அக்டோபர் 11, 2006

    ஏ.ஜே.கனகரட்னா காலமாகிவிட்டர்


    ஏ.ஜே.கனகரட்னா(A.J.Canagaratna)அவர்கள் 11.10.06 அதிகாலை கொழும்பில் காலமாகி விட்டார். சமீபகாலமாக நோயின் வாய்ப்பட்டு கொழும்பு வைத்தியசாலையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தார். இறுதிக் கிரிகைகள் 12.10.2006 கொழும்பில் நடைபெறும் என்று அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
    "Selected writings of Regi Siriwardena" என்ற பெரிய தொகுப்பு நூல் இவரது இறுதி உழைப்பு என்று நினைக்கிறேன்.

    தேர்தல் 2006: பாப்பாபட்டி, கீரிப்பட்டி, நாட்டார்மங்கலம்

    பாப்பாபட்டி, கீரிப்பட்டி, நாட்டார்மங்கலம் ஆகிய பஞ்சாயத்துக்களுக்கான தேர்தல் இந்த அக்டோபர் மாதம் 15ம் திகதி நடைபெறுகின்றது. இத் தொகுதிகள் தலித்துக்களுக்காக ஒதுக்கப் பட்ட பஞ்சாயத்துக்கள் என்பதால் இம்முறையும் தலித் ஒருவரை தேர்தலில் நிற்கவைத்து, ஜெயிக்க வைத்து பின் பதவி விலகச் செய்து விடுவது என்ற வழமையான ஊர்த் திட்டத்தை நிறைவேற்ரப் போகின்றார்கள். இது வரை இந்த நடைமுறையை எந்தக் கொம்பராலும் முறியக்கமுடியவில்லை. இம்முறை இந்திய கம்யூனிஸ்ட்கட்சி(ம/லெ) நிறுத்தியிருக்கின்ற எதிர் வேட்பாளர்கள் சில இடங்களில், குறைந்தது 2 இடங்களிலாவது வெல்லக் கூடிய சாத்தியங்கள் இருக்கின்றன. இந்த வேட்பாளர்களை தேர்தல் நடந்து முடியும் வரை பாதுகாப்பாக ஒளித்து வைத்திருக்கின்றார்கள். அத்தோடு உயிராபத்தான தேர்தல் பிரச்சாரம் வேறு செய்யவேண்டியிருக்கின்றது. மனிதநேய எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்கள் பிரச்சாரத்தில் உதவுகின்றனர். கிராமத்தின் பிறமலைக் கள்ளர் சமுகத்தின் ஒரு பகுதியினரும் தங்கள் ஆதரவைத் தெரிவித்து நிற்கின்றனர். இத் தோழர்களுக்கு முடிந்தவர்கள் உதவி செய்யும்படி கேட்டுக் கொள்கிறேன். நன்றி

    ஒருவருடத்திற்கு முந்திய ஒரு கட்டுரையின் இருதிப் பகுதியொன்று கீழே இணைக்கப்பட்டுள்ளது.

    *****************************************************************
    பாப்பாபட்டி, கீரிப்பட்டி, நாட்டார்மங்கலம்

    -சு.வெங்கடேசன்


    பாப்பாபட்டி, கீரிப்பட்டி, நாட்டார்மங்கலத்தில் 17 முறை தேர்தல் அறிவிக்கப்பட்டும் ஒரு தலித் பஞ்சாயத்துத் தலைவராக முடியாததற்கான முக்கிய காரணம் அரசின் கண்ணோட்டமே. இங்கு தலைவிரித்தாடும் அப்பட்டமான சாதி வெறியையும், தீண்டாமையையும் சட்டத்தின் துணை கொண்டு இல்லாதொழிக்கும் கடமை அரசுக்கு உண்டு. ஆனால் அரசோ, தேர்தலை அறிவிப்பது, நடத்துவது, பதவி விலகலை ஏற்பது என்கிற எந்திரகதியான நடவடிக்கைகளில் மட்டுமே கவனம் செலுத்துகிறது. சட்டத்தின் தலையீட்டால் தலித்துகள் அதிகாரத்தைப் பெறுவதற்கு துணை நிற்கும் பொறுப்பை அரசு தட்டிக் கழிக்கிறது. இங்கு பஞ்சாயத்துத் தலைவர் பதிவு நிரப்பப்படாமல் இருப்பதென்பது வெறுமனே அக்கிராமங்களின் பிரச்சனையல்ல. பரஸ்பரம் மதித்து இணங்கி வாழும் நாகரீக சமூகத்தின் அடிப்படைக் கோட்பாடுகளையும், ஜனநாயகத்தையும், இட ஒதுக்கீட்டுக் கொள்கையையும் சாதி வெறிக்கு கீழ்படுத்தும் போக்காகும். இந்த போக்கிற்கு எதிராக உறுதியான நடவடிக்கை எடுக்கும் எண்ணம் துளி கூட அரசுக்குக் கிடையாது.
    அதற்கு காரணம், இந்த பிரச்சனையில் கை வைத்தால் தமது பிற்படுத்தப்பட்டோர் வாக்கு வங்கியில் சேதாரம் ஏற்படும் என்பதனால் இருபெரும் திராவிடக்கட்சிகளும் இதில் தலையீடு செய்ய மறுக்கின்றன. இவர்களின் கையில் அரசு இருக்கும் காலங்களில் அரசின் நடவடிக்கை மொண்ணையாக்கப்படுகிறது. இந்த மூன்று பஞ்சாயத்திலும் பஞ்சாயத்து தலைவர் தேர்ந்தெடுக்கப்படாததற்கான பிரதான குற்றவாளியாக மாநில அரசே இருக்கிறது.
    இந்த பஞ்சாயத்துக்களில் இருக்கும் குறிப்பிட்ட சிலர் இந்த தேர்தலை நடத்தவிடாமல் செய்வதில் முக்கிய பங்காற்றி வருகின்றனர். வழக்கம் போல் மௌன சாட்சிகளாக உறைந்து கிடப்பவர்களும் உள்ளனர். சாதிவெறி, அதனடிப்படையிலான அரசியல் லாபம், பதவி காண்டிராக்ட் போன்ற பல காரணங்களுக்காக இவர்கள் தலித் ஒருவர் தலைவராக்கப்படுவதற்கு எதிராக உள்ளனர். அரசின் நோக்கம் இவர்களின் நோக்கத்துடன் அடிப்படையில் ஒன்றாக இருப்பதால் இவர்களால் எதையும் துணிந்து செய்ய முடிகிறது. முறையாக தேர்தல் நடைபெற்ற பஞ்சாயத்துக்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட சராசரி நிதியை விட இந்த மூன்று பஞ்சாயத்துகளுக்கும் கூடுதல் நிதியைப் பெற முடிகிறது. இந்த மூன்று பஞ்சாயத்துகளில் இருந்து வெளியூருக்கு வேலைக்குப் போயிருக்கும் தலித்துக்களையெல்லாம், தொடர்ச்சியாகக் கண்காணித்து வாக்காளர்பட்டியலில் இருந்து நீக்க முடிகிறது. பொது வேட்பாளர் என்ற பெயரில் ஒரு தலித்தை தேர்தலில் நிறுத்தி வெற்றி பெறச் செய்து இராஜிநாமா செய்ய வைக்க முடிகிறது. அவ்வாறு இராஜிநாமா செய்யும்பொழுது „இந்த பஞ்சாயத்து தலைவர் பதவி தலித்துக்கு ஒதுக்கியது தவறு. அவ்வாறு ஒதுக்கி சமூக அமைதியை கெடுப்பவர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டுமென்று“, அவரை வைத்தே „சத்தியக் கடதாசி' தாக்கல் செய்ய முடிகிறது.
    இவ்வாறு தலித் தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப்படாமல் தடுக்கும் பணியில் மும்முரமாக இருக்கும் இந்தப் பகுதியை சேர்ந்த ஒரு அமைப்பு மதுரையின் மையப்பகுதியில் இயங்கும் ஒரு அந்நிய நிறுவன அமைப்புடன் தொடர்பு வைத்துள்ளது. அந்த நிறுவனத்துடன் பல தன்னார்வக் குழுக்களும் சில தலித் அமைப்புகளும் தொடர்பு வைத்துள்ளன. அவர்களுக்கு எல்லாமே ‚புராஜெக்ட்' தான். பிரச்சனைகள் கலவரமாக்கப்படுகின்றன. கலவரங்கள் ஆவணமாக்கப்படுகின்றன. ஆவணங்கள் காசாக்கப்படுகின்றன. பெரியாரியத்தையும், மார்க்சீயத்தையும் மட்டைக்கு இரண்டு கீற்றாகப் பிரித்துப் பேசும் சில குத்தகை அறிவுஜீவிகள் இதுபற்றி மட்டும் வாய் திறப்பதேயில்லை. இங்கு உழைக்கும் வர்க்கத்தை சாதியைக் கொண்டு நிரந்தரமாக பிரிக்கும் சதிக்கு, சாதியைக் கடந்த ஒற்றுமையுடன் செயல்படும் தேசத் துரோகிகளை நம்மால் பார்க்க முடிகிறது.
    எனவே பாப்பாபட்டி, கீரிப்பட்டி, நாட்டார்மங்கலத்திற்குப் பின்னால் சாதி வெறியும், மேலாதிக்கத் திமிரும் இருக்கிறது. அதே சாதீய பார்வையுடன் செயல்படும் அரசு நிறுவனம் இருக்கிறது. திராவிடக் கட்சிகளின் பிற்படுத்தப்பட்டோர் வாக்கு வங்கிகளின் அடிப்படையிலான அரசியல் இருக்கிறது. அந்நிய நிறுவனங்களின் கைகளும் இருக்கிறது.
    இந்த மொத்த உண்மைகளையும் கணக்கில் கொண்டுதான். இந்த பிரச்சனைக்கு எதிரான போராட்டம் கட்டமைக்கப்பட வேண்டும். இவைகளின் மையப்புள்ளியாக இருக்கிற சாதி வெறிக்கும், தீண்டாமைக் கொடுமைக்கும் எதிரான கருத்துப்பிரச்சாரம் இந்தப் பகுதியில் வலிமையாக முன்னெடுத்துச் செல்லப்பட வேண்டும். அதே நேரத்தில் சட்டத்தின் அடிப்படையிலான நடவடிக்கைகள் கடுமையாக எடுக்கப்பட வேண்டும். இந்த இரண்டு சக்கரங்களின் மேலேறித் தான் ஜனநாயகத் தேர் இந்த பகுதிக்குள் நுழைய முடியும். ஆனால் இன்று இந்த இரண்டு பணிகளும் மிகமிக குறைவாகவே நடக்கிறது. தாங்கள் தான் தலித்துகளுக்கு ‚அத்தாரட்டி' என்று ஜம்பம் அடிப்பதை விட்டுவிட்டு செய்ய வேண்டிய பணிகளில் கவனம் செலுத்தினால் அதுதான் தீண்டாமைக்கு எதிரான போராட்டத்தின் உண்மையான பங்களிப்பாக இருக்கும்.
    இந்த பிரச்சனையையொட்டி ‚உசிலம்பட்டி வட்டாரத்தை வன்கொடுமை பகுதியாக அறிவிக்க வேண்டும்' என்று ஒரு சில தலித் அமைப்புகள் தீர்மானம் நிறைவேற்றியும், பேசியும் வருகின்றன.
    இந்த அணுகுமுறை எதிரிகளை வலுப்படுத்தவே கூடுதல் வாய்ப்பினை அளிக்கும். பாப்பாபட்டி, நாட்டார்மங்கலம் பஞ்சாயத்துக்கள் இருக்கும் செல்லம்பட்டி ஊராட்சி ஒன்றியத்திற்கு உட்பட்ட செம்பட்டி, பொட்டுலுபட்டி என்ற இரண்டு பஞ்சாயத்திலும் தலித் பெண் தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளார். அங்கே பெரும்பான்மையாக இருப்பவர்கள் பிரமலைக்கள்ளர்கள் தான். அதே போல தத்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட இரண்டு ஒன்றிய கவுன்சிலருக்கான தேர்தலும் நடைபெற்றுள்ளது. அதே போன்று உசிலம்பட்டி ஊராட்சி ஒன்றியத்திற்கு உட்பட்ட ஜோதில் நாயக்கனூர் பஞ்சாயத்தில் தலித் தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளார். தத்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட இரண்டு ஒன்றிய கவுன்சிலருக்கான தேர்தலும் நடைபெற்றுள்ளது.
    இந்த உண்மைகளையெல்லாம் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டு, இந்த பகுதி மக்கள் மத்தியில் ஜனநாயக எண்ணத்தையும், சாதி வெறிக்கு எதிரான பிரச்சாரத்தையும், தீண்டாமைக்கு எதிரான கருத்துக்களையும் தொடர்ச்சியாக கொண்டு செல்வதை விட்டுவிட்டு உசிலம்பட்டி வட்டாரத்தை வன்கொடுமை பகுதியாக அறிவிக்க வேண்டும் என்று சொல்வது என்பது. இந்தப் பகுதியில் இயங்கும் சாதி அமைப்புகளுக்கும், அது சார்ந்த அரசியலுக்கும் அதிர்ஷ்டத்தையே அளிக்கும். அவர்கள் இதைத்தான் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தங்களை மீண்டும் சாதி ரீதியாக ஒருமைப்படுத்திக் கொள்வதற்கு இதைவிட அவர்களுக்கு பயன்படப்போவது எதுவுமில்லை. எனவே இந்த கோரிக்கையானது தீண்டாமை கொடுமை ஒழிக்கப்பட வேண்டும்; உழைக்கும் வர்க்கத்தின் ஒற்றுமை நிலைநாட்டப்பட வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் வைக்கப்பட்ட கோரிக்கையல்ல. மாறாக தங்களின் வாக்கு வங்கிகளை அடிப்படையாக கொண்ட கோரிக்கையாகும். தங்களின் வாக்கு வங்கியை சாதீ ரீதியாக ஸ்திரப்படுத்த நினைப்பவர்கள். அதன் இன்னொரு பகுதியாக எதிரியின் வாக்கு வங்கியையும் சாதிய ரீதியாக ஸ்திரப்படுத்துகிறார்கள் இது தங்களின் நலனுக்கான அரசியலே தவிர, ஒடுக்கப்பட்டோர் நலனுக்கான அரசியல் அல்ல.
    இந்தப்பகுதியில் சாதிய அரசியல் நடத்தி வந்தவர்களைக் குறி வைத்துப் பிடித்துள்ளனர் இந்துத்துவா வாதிகள். அப்படிப்பட்டவர்களைக் கொண்டு புதியதொரு பார்வட்பிளாக் அமைப்பையே உருவாக்கியுள்ளனர். இந்த அமைப்பின் சார்பில் தான். கடந்த ஆண்டு மதுரையில் ஷதிசூல் தீக்ஷா' வை இந்துத்துவா வாதிகள் நடத்தினர். அதில் வந்து பங்கேற்ற பிரவீன் தொகாடியா கோப்பாளையம் என்ற பெயரை தேவர்பாளையம் என்று மாற்ற வேண்டும் இல்லையென்றால் போராட்டத்தில் இறங்குவோம் என்று அறிவித்தார். தொடர்ச்சியாக இந்த அமைப்புக்கு நீதி ஆதாரங்கள் கணக்கின்றி வருவதை இதன் செயல்பாடுகளில் இருந்து பார்க்க முடிகிறது. கவணம்பட்டி தீண்டாமை பிரச்சனையில் மார்க்சிஸ்ட் கட்சி தலையிட்ட பொழுது இந்த அமைப்பின் சார்பில் தான் மார்க்சிஸ்ட் கட்சியையும் பி.மோகன்,எம்.பி.யையும் தாக்கி மதுரை நகரமெங்கும் ஆயிரக்கணக்கான சுவரொட்டிகள் ஒட்டப்பட்டன. ஒரு பக்கம் சாதிய அமைப்புகளின் புகலிடமாக உள்ள பகுதியில், இப்பொழுது மதவெறியர்கள் குறிவைத்து உள்ளே நுழைகின்றனர். பிரச்சனைகள் வெவ்வேறு கோணங்களில் மேலும் மேலும் தீவிரமடைகிறது.
    பாப்பாபட்டி, கீரிப்பட்டி, நாட்டார்மங்கலத்தில் கடைபிடிக்கப்பட்டு வரும் தீண்டாமைக் கொடுமைக்கு எதிராக அரசு எந்த நடவடிக்கையையும் எடுக்காதது போலவே, சமீபத்தில் மதுரை - திருவேடகம் கல்லூரியில் இந்துத்துவா வாதிகள் பயிற்சி முகாம் என்ற பெயரில் துப்பாக்கி சுடுதல் உள்ளிட்ட பயிற்சியை கொடுத்துள்ளனர். இவர்களின்மீது நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டுமென மார்க்சிஸ்ட் கட்சி போராட்டம் நடத்தியது. ஆனால் ஆயுத தடைச்சட்டத்தின் படியோ, குண்டர் சட்டத்தின் படியோ நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டிய இவர்கள் மீது இன்று வரை எந்த சட்டத்தின் படியும் நடவடிக்கை இல்லை, எந்தவித விசாரணையும் இல்லை. அரசு சாதி விசயத்திலும், மத விசயத்திலும் பெரும்பான்மை வாதத்தை தான் கடைபிடிக்கிறது. எனவே சாதீயம், மதவாதம், இவற்றை நிலைநிறுத்தி குளிர்காய்கிற அரசு அதிகாரம் ஆகியவற்றிக்கு எதிரான போராட்டங்களை சகலமுனைகளிலும் கட்டவிழ்ந்து விடுவதே இன்றைய நமது தேவை.
    தீண்டாமைக் கொடுமைக்கு எதிராக போராடுகிற அதே நேரத்தில் சகலவிதமான ஒடுக்குமுறைகளுக்கும் எதிரான போராட்டங்களை முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டியுள்ளது. வர்க்க ஒடுக்குமுறையும் சாதீய ஒடுக்குமுறையும் இணைந்து நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ள இந்திய சமூகத்தில் இரண்டுக்கும் எதிரான போராட்டமே மக்கள் விடுதலையை சாத்தியப்படுத்தும். ஒன்றைவிடுத்து ஒன்றை எதிர்ப்பதென்பது, எதிரியை புரிந்து கொள்ளாத பலஹீனத்தின் வெளிப்பாடாகவே முடியும். எனவே உண்மையான மக்கள் விடுதலையை நோக்கி சகலவிதமான ஒடுக்குமுறைகளுக்கும் எதிராக மார்க்சிஸ்ட் கட்சி போராடுகிறது. அதனால்தான் பொருளியல் கோரிக்கைக்காக சகலபகுதி மக்களையும் திரட்டி மார்க்சிஸ்ட் கட்சி போராடுகிறது. அதே நேரத்தில் கள்ளர் சீரமைப்பு துறையை மூடும் நடவடிக்கையை அரசு மேற்கொண்டபொழுதும், கள்ளர் மாணவர் விடுதிகளை பிற்படுத்தப்பட்டோர் துறையின்கீழ் கொண்டுவர அரசு முயற்சி எடுத்த பொழுதும் அதற்கு எதிரான போராட்டங்களை மார்க்சிஸ்ட் கட்சி நடத்தியது. பாப்பாபட்டி, கீறிப்பட்டி, நாட்டார்மங்கலத்தில் தீண்டாமையை கடைபிடிக்கும் சாதி வெறியர்களை எதிர்த்தும் மார்க்சிஸ்ட் கட்சி போராடுகிறது. மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் இந்த அடிப்படை நிலைபாட்டை புந்து கொள்ôத தத் அமைப்புகளை சேர்ந்த சிலர் தங்களுடைய ஒருபக்க நிலைப்பாட்டை மட்டுமே அளவுகோலாக வைத்து மார்க்சிஸ்டுகளை அளக்க நினைக்கிறார்கள். அதனடிப்படையிலே குற்றச்சாட்டை முன் வைக்கிறார்கள். அளவுகோலையை குறையுடையதாக வைத்தக்கொண்டு அளப்பது அறடிவார்ந்த செயலல்ல என்பதை மட்டும் நாம் சொல்வைப்போம்.
    தீண்டாமைக்கு எதிரான சட்ட நடவடிக்கைகளையும், சாதீயத்துக்கு எதிரான கருத்துப்பிரச்சாரத்தையும் தீவிரமாக்கும் அதே நேரத்தில் நிலம் சார்ந்த கோரிக்கை தான் தலித் மக்களின் விடுதலைக்கான திறவுகோல். எனவே நிலத்தை பகிர்ந்தளிக்கக் கோரும் அரசியல் நடவடிக்கைகள் தீவிரமடைகிற பொழுதுதான் தீண்டாமைக்கு எதிரான போராட்டம் முழு அர்த்தம் பெறும். மேற்கு வங்கத்திலும், கேரளாவிலும், திபுராவிலும் நிலம் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டதன் மூலம் தீண்டாமைக்கு எதிரான பாய்சல் வேக சமூக முன்னேற்றத்தை இடது சாகளால் இந்திய மண்ணில் நிகழ்த்திக் காட்ட முடிந்திருக்கிறது. அதே நேரத்தில் சகல ஒடுக்குமுறைகளுக்கும் எதிரான போராட்ட நடவடிக்கைகளின் மூலம் உழைக்கும் வர்க்கத்தின் ஒற்றுமையையும் கட்டியெழுப்ப முடிந்திருக்கிறது. இந்த அரசியல் பாதையே சாதீய சக்திகளை வீழ்த்தும், சுயநல சக்திகளை பின்னுக்குத் தள்ளும், தீண்டாமைக்கு எதிரான முழுமையான வெற்றியை நோக்கி சமூகத்தை கொண்டு செல்லும்.

    வியாழன், ஆகஸ்ட் 31, 2006

    Sri Lanka zwischen Krieg und Frieden

    Ist der Waffenstillstand noch zu retten?

    Eine Informations- und Diskussionsveranstaltung

    am 20. September 2006
    um 19.00
    im EineWeltHaus, München

    Schwanthalerstr. 80, U4/5 Theresienwiese

    Referenten:


    Ranjith Henayaka-Lochbihler
    Nadaraja Suseenthiran Straube

    Die Friedensgespräche zwischen den Bürgerkriegsparteien waren drei Jahre lang ausgesetzt. Am 22.2.2006 wurden sie am Genfer See vorübergehend wieder aufgenommen. Die Kriegsgefahr in Sri Lanka wird immer größer. Trotz offiziell erklärtem Waffenstillstand gibt es täglich Kämpfe zwischen dem Militär und der LTTE bzw. den paramilitärischen Gruppen. Seit Monaten ist ein „low intensive conflict“ im Gange durch tägliche Anschläge und politische Morde einerseits und „begrenzte“ Bombardierungen tamilischer Gebiete durch das Militär andererseits.
    Die beiden Referenten aus Berlin, einer tamilischer, einer singhalesischer Herkunft, berichten über die aktuelle Lage in Sri Lanka und diskutieren Möglichkeiten, den Waffenstillstand zu sichern und wieder ernsthafte Friedensverhandlungen aufzunehmen.

    Außerdem berichtet die GEKODEM über ihre Projekte in Sri Lanka und Europa.

    மறக்கக்கூடாததும் கண்டிக்க வேண்டியதும்:

    வண்ணத்துப் பூச்சிகளையும் குண்டு வைத்துக் கொல்லும் குரூரம்...

    12.08.2006ம் திகதி சனிக்கிழமை இரவு 9:30 மணியளவில் அரச சமாதான செயலகத்தின் உதவிப் பணிப்பாளர் கேதீஸ்வரன் லோகநாதன் அவர்கள் கொழும்பு புறநகர்ப்பகுதி தெஹிவளையில் அவரது வீட்டில் வைத்துச் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டுவிட்டார். இலங்கையின் கடந்த 30 வருட வரலாற்றில் ஆயுதத் தமிழர் மற்றும் அரசபடைகளால் இதுவரை கொல்லப்பட்ட அறிவார்ந்தோர் பட்டியலில் இவரது பெயரும் இந்தக் கணம்வரை மட்டும் இறுதியாக இருக்கும். எல்லாக் கொலைகளையும் கண்டித்துக் கண்டித்து கண்ட மிச்சம் ஏதுமில்லை. ஆயினும் 'கொல்லாதே" என்று ஓலமிடுவதைத் தவிர வேறெந்த மார்க்கமும் இருப்பதாகவும் தெரியவில்லை.



    இருண்டதெல்லாம் பேய்;

    சுயசிந்தனை என்பது சீர்குலைவு;

    அறிவு என்பது ஆபத்து;

    ஒரே தீர்வு கொலை

    என்றாகிவிட்ட ஒரு சமூகத்தில் எல்லாவற்றுக்கும் அஞ்சும் சாவுக்குப் பயந்த கோழை மனோவியாதிக் கொலையாளிகள் தலைவர்களாகிவிடும் சமூகத்தில் பிணந்தின்னிக் கோட்பாடுகள்தான் மீதமிருக்கப் போகின்றன. கேதீஸ்வரன் லோகநாதனைச் சுட்டவர்கள் அப்படிச் சுட்டுக் கொன்றிருக்கத் தேவையில்லை. பலமாக ஊதிவிட்டிருந்தால் கீழே விழுந்து விடக் கூடியவர். ஆனால் குரூரங்களையே காட்டிக் காட்டித் தற்கொலைக்கு ஆள் தேடப் பழகிவிட்டவர்களுக்கு வண்ணத்துப்பூச்சியையும் குண்டு வைத்துத்தான் கொல்ல வேண்டும். அப்பொழுதுதான் எங்கும் பரந்த கொலைத் தொடர்புச் சாதனங்கள் அந் நியாயக்குழல் எடுத்து ஊதித் தள்ளலாம்.

    உலகவங்கியின் ஆலோசகர் என்று எழுபதுகளின் தொடக்கத்தில் புகழ் பெற்றிருந்த இலங்கை வங்கியின் முன்னாள் மேலாளர் லோகநாதன் அவர்களின் மகனே கேதீஸ்வரன். கேதீஸ் அவர்கள் திம்புவில் நடந்த பேச்சுவார்த்தையின்போது தமிழர்கள் தரப்பில் கலந்து கொண்டவர்களில் ஒருவர். பின்னர் வடகிழக்கு மாகாணசபை அமைக்கப்பட்டபோது நிதியமைச்சராக இருந்தவர். இலங்கை சமூகவிஞ்ஞானிகள் சங்கம் மாற்றுக் கொள்கைகளுக்கான மையம் போன்றவற்றில் இவரது புலமைத்துவ செயற்பாடுகள் அளப்பரியன. இங்கிலாந்தின் சசெக்ஸ் பல்கலைக்கழகத்தில் பயின்ற இவர் சிறுபான்மை இனங்களின் உரிமை தொடர்பாகப் பல சர்வதேசக் கருத்தரங்குகளில் பங்குபற்றியதுடன் பல ஆய்வுக் கட்டுரைகளையும் எழுதியுள்ளார். 1996இல் இவர் எழுதிய "Lost Opportunities" என்ற நூல் மிகக் காத்திரமானதொன்றாகும். இவர் இனப்பிரச்சினை பற்றிய மாதாந்த சஞ்சிகை ஒன்றை ஆங்கிலத்தில் வெளியிட்டதுடன் weekend express என்ற பத்திரிகையின் ஆசிரியராகவும் சிலகாலம் பணியாற்றினார்.

    சிங்கள இனவாதம் அரசியல் செல்லப்பிள்ளையாக தென்னிலங்கையில் வளர்கிறது. தோற்பது அரசாயினும் சாவது தமிழ் அல்லது முஸ்லிமாக இருக்கவேண்டும் என்று அது விரும்புகின்றது. எங்கள் கைகளில்தான் தமிழர்கள் சாகவேண்டும் என்று புலிகள் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். யாரிடமும் எந்தக் கோரிக்கையும் வைப்பதில் நம்பிக்கையில்லை.

    மக்களே இனிச் சுயசிந்தனை வேண்டாம்.

    அறிவில் இருந்து விலகி ஓடுங்கள்.

    வாழவேண்டும் என்ற கனவுகளைப் புதைத்து விடுங்கள்.

    பாடையில் விட்டெறியுங்கள்.

    நண்பர்கள் வட்டம் பிரான்ஸ்; இலங்கையர் வட்டம்-பெர்லின், ஜெர்மனி; International Network for Srilankan Diaspora, Germany)

    13.08.2006

    புதன், ஆகஸ்ட் 30, 2006

    நல்ல சேதி: கடத்தப்பட்ட குருபரன் விடுதலை!!

    நேற்று, 29.06.06 அதிகாலை கடத்தப்பட்ட பத்திரிகையாளர் குருபரன் அவர்கள் இன்று காலையில் விடுதலை செய்யப்பட்டுள்ளார். இது இந்த ஆகஸ்ட்டின் நல்ல சேதி. அவரைக் கடத்தியவர்கள் பற்றிய தகவல்கள் எதுவும் இன்னமும் கிடைக்கவில்லை. இவரது கடத்தலைக் கண்டித்தும், விடுதலை செய்யக் கோரியும் இலங்கையின் சுதந்திர பத்திரிகையாளர் இயக்கம், இலங்கை ஊடகவியலளர் சங்கம், முஸ்ஸிம் ஊடகங்களின் சபை, தென்னாசிய சுதந்திர ஊடக சங்கத்தின் இலங்கைக் கிளை, இன்னும் அனேக சிறு கட்சிகளின் பத்திரிகையாளர்கள், அணிசேராத உதிரிப் பத்திரிகையாளர்கள் என்று அனேகர் கொழும்பு கோட்டைப் புகையிரத முன்றலில் ஆர்ப்பாட்டங்களை நடத்தினர். இலங்கையின் சுதந்திர பத்திரிகையாளர் இயக்கத்தின் தலைவர் சுனந்த தேசப்பிரிய, சர்வதேச பத்திரிகையாளர் சம்மேளனத் தலைவர் கிறிஸ்தோபர் வோறன் போன்றோரின் குருபரன் அவர்களின் விடுதலைக்கான முன்னெடுப்புகளுக்கு நாம் தலைவணங்குகின்றோம்.

    செவ்வாய், ஆகஸ்ட் 29, 2006

    பத்திரிகையாளர் குருபரன் கடத்திச் செல்லப்பட்டுள்ளார்




    இன்னும் எத்தனை பேர்.......
    இன்னும் எத்தனை நாள்.........

    இன்று 29.08.06, செவ்வாய்க்கிழமை, அதிகாலை 4.30 மணிக்கு நண்பர் நடராசா குருபரன் அவர்கள் கடத்தப்பட்ட சேதி அறிந்து அதிர்சியடைகிறோம். எண்பதுகளில் சரிநிகரில் கடமையாற்றத் தொடங்கிய காலத்தில் இருந்தே குருபரன் புகலிடத்தின் சமுக இயக்கங்களுடன் தொடர்பினைப் பேணி வந்தார்.அரசுக்கும் புலிகளுக்கும் சமாதான பேச்சுவார்த்தைகள் நடைபெற்ற போது அவர் சூரியன் எவ்.எம் வானொலியின் சார்பில் ஐரோப்பிய நாடுகளிற்கு வந்தபோதெல்லாம் இலங்கையின் தற்போதைய அரசியல், சமுக, பொருளாதார நிலவரங்கள் மற்றும் அரசினதும் தென்னிலங்கை இனவாத சக்திகளினதும் திரைமறைவுத் திட்டங்கள் போன்றவற்றையெல்லாம் பற்றிக் கலந்துரையாடினார். இப்போது சூரியன் எவ்.எம் வானொலியின் செய்திப்பிரிவு மேலாளராக இருக்கின்றார். விமர்சனம், மாற்றுக் கருத்துக்கும் மதிப்பளித்தல், கொலைக்கலாசார சமுகத்தின் மத்தியிலும் துணிவுடனும் புத்தி சாதுரியத்துடனும் செயலாற்றக் கூடிய ஒரு பத்திரிகையாளனாக அவர் தன்னை வளர்த்துக்கொண்டிருந்தார். இலங்கையின் வடபகுதியில் இருக்கும் இணுவில் என்ற இடத்தினைச் சேர்ந்த இவர், மிக அண்மையில் காலமான பண்டிதர் நடராசா அவர்களின் மகன் ஆவர். மனைவியுடனும் தனது பெண்குழந்தையுடனும் கொழும்பில் வசித்து வந்த குரு இலங்கைச் செய்திகளை அழகிய தமிழில் அச்சொட்டாகக் கொடுப்பதில் ஒரு தேர்ந்த பயிற்சியினைப் பெற்றிருந்தார். சமீபத்தில் சூரியன் குரு என்றே உலகெங்குமுள்ள பரந்த தமிழ்த் தொடர்பூடகக் கேட்போரால் அறியப்பட்டிருந்தார்.
    இவரைக் கடத்தியவர்கள், எந்த நிபந்தனையுடனாயினும் இவரை உயிருடன் விடுவிக்குமாறு இலங்கையில் இருக்கும் அனைவரிடமும் உலக அமைப்புக்கள் கோரவேண்டும். அவர்களுடன் நாமும் இணைந்து கொள்ளவேண்டும். அழுக்கு யுத்தம் (dirty war)நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் அந்த நாட்டில் மனித இறைமைகளைப் பற்றி இயந்திரங்களுக்குப் புரியவைக்க முடியுமா என்ன!

    செவ்வாய், ஜூலை 04, 2006

    Grabrede

    Trauerfeier 04.07.2006
    Grabrede auf Frau Straube


    Von Suseendran



    Sehr geehrte Trauergäste und liebe Familie und Freunde,

    Heute verabschieden wir uns von Hildegard Straube, unserer lieben Mutter, Frau, Schwägerin, Schwester, Oma, Verwandten und Freundin. Es ist schwer Abschied zu nehmen von einem Menschen, der für uns viel bedeutete. Aber am Ende können wir alle das Wort aus Goethes Faust für uns betrachten:

    Ihr glücklichen Augen,
    was je ihr gesehen,
    es sei wie es wolle
    es war doch so schön.




    Sie, Frau Straube wurde 1930 in Berlin Neukölln als Hildegard Stein geboren, wuchs bei einer Pflegefamilie zusammen mit ihrem Bruder Gerhard Stein und unsere Tante Edith in Ost-Berlin auf. Anfang der 60iger Jahre kam sie in den Westen zurück. Sie war zweimal verheiratet. Aus der ersten Ehe stammt der Sohn Bernd Walter und aus der zweiten die Tochter Edda Straube. Mich adoptiert die Familie Straube im Jahr 1983.
    Wenn ich mich jetzt daran erinnere, was sie all die Jahre durchgemacht hat, was sie zu uns von ihrer Vergangenheit als Kriegskind, als Pflegekind, als Flüchtling in West- Berlin während der Mauerzeit, erzählt hat, muss man großen Respekt für ihre Lebensleistung haben. Insbesondere Ihre Lebensklugheit hat viele von uns beeindruckt. Sie liebte die Auseinandersetzung genauso, wie den Ausgleich. Immer hatte sie großes Interesse an Wissen und neuen Erkenntnissen. In den letzten Jahren hat sie sich oft an Computer betätigt.
    Sie war eine vielfältig begabte Frau, doch der Krieg und die Zerrissenheit der Geburtsfamilie ließen keine normale Schulische Bildung zu. Mutter Hilde vermutete, dass ihre Mutter aus dem Osten gekommen war und viele Kinder hatte. Die Suche nach ihren Geschwistern während in der Nachkriegzeit blieb erfolglos: Mehrmals hat sie uns geschildert, wie sie als Kind zusehen musste, wie die Polizei ihre Mutter verschleppt hatte.
    Seit Mitte der achtziger Jahre hat sie sich sehr zurückgezogen und lebte fast nur in der Wohnung. Ich kann ihre Situation wohl verstehen.
    Der größte Glücksfall in ihrem Leben war die Begegnung mit ihrem Ehemann Walter Straube. Er stand in den letzten Jahren seiner Hilde stets liebend und fürsorglich zur Seite. Für deine unablässige Fürsorge danken wir Dir, lieber Papa Walter.
    Wir können getrost hinter ihrem Sarge hergehen, denn sie hinterlässt etwas sehr wichtiges bei ihrem Weggehen aus diesem Leben: `Die Spuren ihrer Liebe`, wie es Albert Schweitzer genannt hatte. Hier sollten wir auch der Worte des indischen Dichters Tagore gedenken, der gesagt hat:
    Leuchtende Tage
    nicht weinen, dass sie vorüber,
    sondern lächeln, dass sie gewesen.

    Du! Hilde, Mama, Großoma, Du wirst uns fehlen, aber die Verbindung über Kontinente hinaus, für die danken wir Dir, wird bleiben!

    Stufen



    Wie jede Blüte welkt und jede Jugend
    Dem Alter weicht, blüht jede Lebensstufe,
    Blüht jede Weisheit auch und jede Tugend
    Zu ihrer Zeit und darf nicht ewig dauern
    Es muß das Herz bei jedem Lebensrufe
    Bereit zum Abschied sein und Neubeginne,
    Um sich in Tapferkeit und ohne Trauern
    in andre, neue Bindungen zu geben
    Und jedem Anfang wohnt ein Zauber inne,
    Der uns beschützt und der uns hilft zu leben
    Wir sollen heiter Raum um Raum durchschreiten,
    An keinem wie an einer Heimat hängen,
    Der Weltgeist will nicht fesseln uns und engen,
    Er will uns Stuf' um Stufe heben, weiten
    Kaum sind wir heimisch einem Lebenskreise
    Und traulich eingewohnt, so droht Erschlaffen,
    Nur wer bereit zu Aufbruch ist und Reise,
    Mag lähmender Gewöhnung sich entraffen
    Es wird vielleicht auch noch die Todesstunde
    Uns neuen Räumen jung entgegensenden,
    Des Lebens Ruf an uns wird niemals enden ...
    Wohlan denn, Herz, nimm Abschied und gesunde!

    -Hermann Hesse

    ஞாயிறு, ஜூலை 02, 2006

    Viele Arten zu töten

    கொல்வதற்குப் பலவழிகள் உண்டு

    பெர்ரொல்ட் பிறெஸ்ட், 1930


    கொல்வதற்குப் பலவழிகள் உண்டு.
    ஒருவனுக்கு கத்தியால் வயிற்றில் குத்தலாம், ஒருவனது உணவைப் பறித்துவிடலாம்,ஒருவனை நோயில் இருந்து குணமாக்காமல் விட்டுவிடலாம், ஒருவனை குடியிருக்க முடியாத வதிவிடத்துள் தள்ளலாம், ஒருவனை வேலையில் வதைத்துக் கொல்லலாம், ஒருவனைத் தற்கொலைக்குத் த்ள்ளிவிடலாம், ஒருவனைப் போருக்குள் இழுத்துவிடலாம், இப்படியும் இன்னும் பலவாறாகவும். எங்கள் நாட்டில் இவற்றில் ஒரு சில மட்டுமே தடைசெய்யப்பட்டுள்ளன.



    Viele Arten zu töten

    Bertolt Brecht, 1930



    Es gibt viele Arten zu töten. Man kann einem ein Messer in den Bauch stechen, einem das Brot entziehen, einen von einer Krankheit nicht heilen, einen in eine schlechte Wohnung stecken, einen durch Arbeit zu Tode schinden, einen zum Selbstmord treiben, einen in den Krieg führen usw. Nur weniges davon ist in unserem Staate verboten.

    பெ.கோ.சுந்தரராஜன் (சிட்டி) அவர்கள் மறைவு!

    மணிக்கொடி எழுத்தாளர் சிட்டி பெ.கோ.சுந்தரராஜன் அவர்கள் காலமாகிவிட்டார் என்று அறிகிறோம். சில வருடங்களுக்கு முன்பு தான் ‚எனது இலக்கியப் பாதி’ என்று சிட்டி அவர்களே குறிப்பிடும், இவருடன் இலக்கிய இரட்டையராக இருந்து, தமிழ் நாவல் நூறாண்டு வரலாறும் வளர்ச்சியும் (1977); தமிழில் சிறுகதை வரலாறும் வளர்ச்சியும் (1989) என்ற நூற்களை எழுதிய சோ. சிவபாதசுந்தரம் அவர்களும் லண்டனில் காலமானார்.
    சிட்டியின் முதற் சாதனை என்று நாங்கள் இப்போது அறியக்கிடப்பது கு.ப.ரா அவர்களுடன் இணைந்து 1935 இல் எழுதி, பாரதி ஒரு உலக மகா கவி என்று முதலில் நிலைநாட்டிய „கண்ணன் என் கவி“ (1937) என்ற நூலே. பாரதி பற்றி எழுதப்பட்ட நூல்களில் „கண்ணன் என் கவி“ என்ற இந்த நூலும் மற்றும் வ. ரா அவர்களால் எழுதப்பட்ட „மகாகவி பாரதியார்“ என்ற நூலும் மிகவும் பிரமிக்கத் தக்கவை. சிறுகதை ஆசிரியரான சிட்டி அவர்கள் இந்த நூலின் மூலம் தான் சிறந்த ஒப்பியல் முறைத் திறன் ஆய்வாளராக அறியப்பட்டார். இந் நூல் இலங்கை எழுத்தாளர்களுக்கு திறனாய்வின் தொடக்க ஆதர்சமாக இருந்திருக்கின்றது.
    சோ. சிவபாதசுந்தரம் அவர்கள் இலங்கையைச் சேர்ந்தவர். மணிக்கொடி காலத்தின் ஈழத்துச் சஞ்சிகையான ஈழகேசரியின் ஆசிரியராக இருந்தவர். வ. ரா (வ. ராமசாமி அய்யங்கார்) வுக் கூடாகத்தான் சிட்டிக்கும் சிவபாதசுந்தரத்திற்கும் நெருக்கம் ஏற்பட்டிருக்கலாம் என்று கருத இடமுண்டு. வ. ரா. பலகாலங்கள் இலங்கையின் தினசரியான வீரகேசரின் ஆசிரியராக இருந்தவர். ஆரம்பத்தில் சோ. சிவபாதசுந்தரம் அவர்களுடனேயே கொழும்பில் ஒன்றாகத் தங்கியிருந்திருக்கின்றார். இந்தியாவில் சிட்டி அவர்களுடனான தனது இலக்கிய முயற்சிகள் பற்றி சோ. சிவபாதசுந்தரம் அவர்கள் ஒரு செவ்வியில் குறிப்பிட்டவைகளப் படித்த ஞாபகம் இருக்கின்றது. எந்தப் பத்திரிகை என்பது இப்போது ஞாபகத்தில் இல்லை.

    திங்கள், ஜூன் 19, 2006

    அங்கலாய்ப்பவர்களுக்கு (An den Schwankenden)

    அங்கலாய்ப்பவர்களுக்கு (An den Schwankenden)


    நீ சொல்கிறாய்:

    நாங்கள் செய்வதெல்லாம் பிரயோசனமற்றது.
    எந்த விடிவும் இல்லை. எங்கள் பலங்கள் குறைகின்றன.
    நாங்கள் இத்தனை வருடங்கள் பாடுபட்டுங்கூட, தொடங்கியபோதினை விட நிலைமை இப்பொழுது இன்னும் மோசமாகிவிட்டது.
    எதிரி முன்னெப்பொழுதையும் விடப் பலத்துடனிருக்கிறான்.
    அவனது வலு பல்கிப்பெருகியிருக்கிறதாகவே தெரிகிறது.
    வெல்லப்படமுடியாதது என்ற தோற்றத்தினைத் பெற்றுவிட்டான் அவன்.
    நாங்கள் பிழை செய்துவிட்டோம் என்பதை இனி மூடி மறைக்கவும் முடியாது.
    எமது தொகை குறைந்துகொண்டே போகிறது.
    எமது கோசங்கள் ஒழுங்கற்றவை.
    நாங்கள் சொன்னவைகளின் ஒரு பகுதியைத் தெரியாதபடி திரித்துவிட்டான் எதிரி.
    நாங்கள் சொன்னதெல்லாமே தவறா அல்லது ஒருசிலதான் பிழையானதா?
    இன்னும் யார் வந்து சேருவார் எம்மோடு?
    ஓடும் ஆற்றில் கரையொதுங்கியவர்களில் நாம்மட்டும் தான் மீதமா?
    மற்றவர்களை விளங்காமலும், அவர்களால் விளங்கிக் கொள்ளப்படாமலும் மிஞ்சிக் கிடப்போமா?
    எதேனும் யோகமின்னும் சாத்தியமா?

    இப்படித்தானே நீ கேட்கிறாய்.

    வேறெந்தப் பதிலுக்கும் காத்திருக்காதே
    உன் பதிலே பதில்.

    -Bertold Brecht

    வியாழன், ஜூன் 15, 2006

    Coolie (sic) love songs

    Coolie (sic) love songs

    Charles Sarvan*


    To recall the estate folk is to call up a situation of cruel exploitation; to see a servile people patiently enduring, working hard and long for meagre pay, returning at the end of the day to squalid “lines”. It was, and is, a situation of degradation that, not surprisingly, produced intra-violence and other transgressions which, in turn, were used to justify inhumane treatment: they were different, a species apart; not fully like, and equal to, “us”. (See Sarvan, “Indian plantation ‘Coolie’ experiences overseas”, Kunapipi, Australia, Vol. X11, No 2, 2000.)

    But this is not the total picture. Despite the above, these folk found time to celebrate the divine; preserve customs and ceremonies; dance, compose and sing. It is hoped that their songs and oral narratives will be recorded (as text and on film), preserved, and shared with the wider public. Their cultural production deserves attention on grounds of intrinsic merit and socio-historical significance, but it would also be a small, posthumous, restitution to generations past: “It was not all in vain.” In hardship and humiliation, they cherished some of the finest of human emotions, such as, for example, love. Here, I merely reproduce, and briefly comment on, a few lines of song from those rescued by C. V.Velupillai in Born To Labour. The book is now out of print, but it is a jewel of information, significance and value. (My thanks to Mrs Sybil Jirasinha for scouring Colombo bookshops, finding, and posting, a copy to me.) The efforts of Velupillai have not received their just acknowledgement and recognition and, at the least, Born To Labour should be edited, brought up to date, and republished. Velupillai attempted to record the varied voice of those uncared for, unseen and unheard, showing not only cruelty, contempt and indifference; tragedy and suffering, but also courage, beauty and love. The songs were in Tamil and, as is well known, translation rarely does justice to the original – something, if not much, is inevitably lost. Further, the element of performance is absent: the voice and talent of the singer; the physical setting, in terms of place and time; the presence and response of the audience; the atmosphere. I begin with a duet:

    “There, beyond the tumid river, my swan
    You tend your flock, my pea-hen.
    If the flood overflows the banks
    How could you come hither, my love?”

    “I shall summon the carpenter, my lover
    To build me a boat of soft wood
    To carry me across the river
    When the flood overflows the banks.”

    To the tea companies, estate management and the indifferent public, the plantation woman was a source of cheap labour; to those directly in charge, opportunity for sexual exploitation and use; but to the one in love, she is fully human, female and precious; graceful as a swan, beautiful as a pea-hen. But, since those who love give hostages to fortune, love is not without fear of loss; anxiety over separation and safety. In one of William Wordsworth’s Lucy poems, there is sudden (and seemingly causeless) fear: If Lucy should be dead! On similar lines, we have desire and fear: If there’s a flood, how will you cross over to me? The estate woman was the victim of an impersonal capitalism that had dire personal consequences - on the individual, as on the collective. She was subordinate to management and to her own men folk but, momentarily empowered by love, she replies with confidence: “I shall summon the carpenter” to construct a boat. “Summon” is aptly chosen, for while even orders can be neglected, a summons (by God, government and courts of law) cannot be ignored. She who is ordered and summoned life long is transformed by love, and will issue a summons. A boat made of hard timber would better survive flood waters, but “soft wood” suggests the tenderness of her love. She reassures her lover, and the duet is completed by repetition: “the flood overflows the banks.” However, beneath confidence and assertion, there is poignancy: in real life, if the flood comes, she will have no power to summon anyone; the waters will separate them; there will be no meeting, and no happy consummation.

    Sometimes, the welling up of emotion, its power and impetuosity, are such that language cannot cope, and proves inadequate. In happy desperation, the lover hopes to express his feelings by paradoxically declaring an inability to express them. In the following extract, with feeling almost too strong for the body to contain, we have a piling up of exclamatory and “sensuous” metaphors, the latter relating to the sense of sight, taste and fragrance:

    0 sweet jak pod!
    O cardamom, 0 clove!
    What shall I call you!”


    Employing a contrary technique, sometimes feelings are understated, expressed obliquely:


    At Peradeniya bridge
    The stream fills the pipe;
    In the jungle, a lonely palm –
    It’s six months since I spoke to him.

    “The stream fills the pipe”, indicates plenitude and fulfilment - the image is not without sexual suggestion. In a seemingly abrupt shift from bridge, stream and pipe, we come to a palm, solitary and out of place in the jungle. Does “jungle” indicate a hostile social environment? The palm, graceful though it may be, is not watered by the stream of love, and cannot flourish. Alienation and loneliness; inimical surroundings and a lack of fulfilment; vulnerability and precariousness are given meaning by the abrupt shift from nature to the human and the personal: “It’s six months since I spoke to him.” Powerful in understatement, indirection, and suggestivity, the lines evoke a lack of fertility and fruitfulness; the loneliness, sorrows and dangers (“jungle”) of separation and absence.

    The joy and strength of love; the doubt, anxiety and pain of caused by separation and absence, these are universal and perennial themes. They prove - if proof were needed - that the Estate Folk are neither subordinate nor separate but fully and equally human: it has been convenient and necessary to see them otherwise so that injustice and unkindness could be perpetrated and perpetuated.
    ****

    Source: "voice of voiceless", Kandy, Sri Lanka

    (* Prof. Charles P.Sarvan taught English literature in London, Nigeria, Zambia,Bahrain and Germany and lives in retirement in Berlin, Germany)

    செவ்வாய், ஜூன் 13, 2006

    வாசுதேவனின் கவிதைத் தொகுப்பு



    வாசுதேவனின் கவிதைத் தொகுப்பு:


    தொலைவில்


    பாரிஸ் அகிலன் என்ற புனைபெயரில் சில காலம் தொடர்ச்சியாகக் கவிதைகள் எழுதியர் வாசுதேவன். வாசுதேவனின் கவிதை உலகம் தத்துவ நதியில் கால் நனைத்துச் செல்வது. இன்றைய தன்னுணர்வுக் கவிதைகளின் கழிவிரக்கம், பச்சாதாபம், முரண்தொடைத் துயரங்கள் போன்ற சமாச்சாரங்கள் இவரது கவிதைகளில் இல்லை என்றே சொல்லலாம்.


    உலக இலக்கியப் பரப்பில் சில தேர்தெடுத்த படைப்புக்களின் உட்பொதிந்த சுருக்கம், காட்சிகள் மற்றும் அதில் வருகின்ற பாத்திரங்களினது பெயர்கள் போன்றவை பொருத்தமான தருணங்களில் தவிர்க்கமுடியாத கூறாகி வாசுதேவனின் கவிதைகளில் இடம்பிடிக்கின்றன. இத் தேர்வு வெறும் தற்செயலானதும் அல்ல. கவர்சிக்காக அணியப்பட்டவையுமல்ல. மாறாக இக் குறிப்பான்கள் வாசுதேவனின் கவிதை உலகின் தத்துவநோக்கின் திசைவழியினை எமக்குச் சுட்டிநிற்கின்றன. சாமுவேல் பெக்கட்டின் „கோடோவிற்காகக் காத்திருத்தல்“; பிரீட்றிஷ் நீட்சேயின் „அவ்வாறு உரைத்தான் „ற்ஸரதுஸ்ட்றா“; ஹேர்மான் ஹெஸ்ஸவின் „சித்தார்த்தா“ ; காவ்காவின் „உருமாற்றம்“ பெறுகின்ற கரப்பான் பூச்சி; ஹெம்மிங்வேயின் „கிழவனும் கடலும்“ புதினத்தில் வருகின்ற சந்தியாகோ ; மு. தளயசிங்கத்தின் „மெய்யுள்“; „போர்ப்பறை“; Claud Debussy அவர்களின் நிலவொளி என்ற பியானோ இசை; வொன் கோஃ (-Van Gogh-வன்கோ) இன் ஓவியத்தில் இருந்து புறப்படும் காகங்கள் ; கள்ளுண்டு Ragge இசைக்கும் மொஸாட் என்றெல்லாம் கவிதைகளுக்குள் விரவி, கவிதைகளின் நிறைவான புரிதல் விரும்பின், எமது முன்னறிவைக் கேட்டுநிற்கின்றன.
    சாமுவேல் பெக்கெட் அவர்களின் „கோடோவிற்காக் காத்திருத்தல்“ இரண்டாம் உலகமகா யுத்ததிற்கு பின்னர் எழுந்த முக்கிய நாடகங்களில் ஒன்று. எதற்காக நாம் காத்திருக்கின்றோம் என்று எமக்குத் தெரியாத போதும் நாம் காத்துக் கிடக்கின்றோம். காத்திருப்பு பயனுள்ளதுதானா என்பதற்கான விடையெதுவுமின்றியே காத்திருப்புக்கு நாம் தயாராகிவிடுகின்றோம். அந்த நாடகத்தில் எப்போதென்றும் இல்லாது, எங்கேயென்றுமில்லாது ஒரு தேடுவோரற்ற ஒரு வீதியோர மரநிழலில் வீடுவாசலற்ற இரண்டு கோமாளிகள் கோடோவுக்காகக் காத்திருக்கின்றனர். கோடோ வரவேண்டியது அந்த நாள் தானா, யார் இந்தக் கோடோ, அவன் எப்போதாவது வரக்கூடுமா என்பதெதுவும் தெரியாமலே இருவரும் காத்திருக்கின்றனர். இந்த நாடகம் 1950 களில் முதன் முதலில் மேடையேற்றப்பட்டபோது, இது எதனைப் பூடமாகச் சொல்கிறது என்பதில் புத்தி ஜீவிகளிடத்தில் மிகுந்த ஆர்வங் காட்டப்பட்டது. நாடகாசிரியர் பெக்கட் பொதுவாகவே எந்த அபிப்பிராயமும் சொல்லாதவர், பேட்டிகளையே விரும்பாதவர். இதற்குள் எதுவுமேயில்லை என்று சொல்லிவிட்டார். ஆனாலும் விமர்சகர்கள் இதக் காத்திருப்பவர்களாக உருவகப் படுத்துவது பிரான்சின் இடதுசாரிக் கட்சிகளே என்றனர். வாசுதேவனின் கவிதையிலும்
    „…ஒரு தலை வளர்த்தவனுடனும்,
    இன்னொரு தாடி வைத்தவனுடனும்
    கரைகளில் நின்று ஊரிகளைச்
    சேகரிப்பதில் களைத்துவிட்டேன்
    அவர்கள் கூட இப்போது
    கோட்டோவிற்காகக் காத்திருக்கிறாகள்.“

    என்று எழுதுவதால் இது வாசுதேவனின், தற்கால அரசியல் பற்றிய தன்நிலை விளக்கமோ என்றும் ஊகிக்கப்படுவதற்கான தரவுகள் நிறையபவே காணப்படுகின்றன.

    எவடம் ? எவடம்? புளியடி! புளியடி! என்பது சிறார்களின் விளையாட்டு. ஒரு பிள்ளை இரண்டு கைகளிலும் மண்ணை அள்ளி வைத்துக் கொண்டு கண்களை மூடவேண்டும். கைகளில் மண் உள்ள அந்தப் பிள்ளையின் மூடிய கண்களை இன்னொரு பிள்ளை இறுகப் பொத்தியவாறே திசைமாற்றித் திசைமாற்றிக் கொண்டலைந்தவாறே ஒரு இடத்தில் அந்தக் கையளவு மண்கும்பியைக் கீழே வைக்கச் சொல்லுவர். மீண்டும் புறப்பட்ட இடத்திற்கு கொண்டுவந்து அந்தப் பிள்ளையின் கண்களை விடுவிப்பர். இப்போது மண்கும்பி வைக்கப் பட்ட இடத்தை அந்தப் பிள்ளை கண்டுபிடிக்க வேண்டும். மண் கும்பியைக் கொண்டு அலைக்கழிக்கும் போது அந்தப் பிள்ளை எவடம்? எவடம்? என்று கேட்கும். புளியடி! புளியடி! என்று பதில் சொல்வார்கள் மற்றைய பிளைகள். இந்த விளையாட்டில் வருகின்ற புளியடி என்பது ஒரு போக்குக் காட்டுவதற்காகச் சொல்லப்படலாம். அந்தப் புளியடிக்கு எந்த அர்த்தமும் இல்லை.
    எவடம் ? எவடம்? புளியடி! புளியடி! என்ற கவிதையுடன் ஆரம்பிக்கின்றது „தொலைவில்“ என்ற வாசுதேவனின் கவிதை தொகுப்பு. எவடம், எவடம் என்றே வட்டார வழக்கில் இது ஓசைபெறும். ஆனால் கவிதையில் இது எவ்விடம், எவ்விடம் என்று மாறும் போது குறை விழுகிறது. ஆனாலும் ஒரு சொல்; ஒரு கேள்வியின் பதில், தன் கருத்திழந்து தன் குறியீடிழந்து இடப்பெயர்வின் இன்றைய கொடூர யதார்த்தத்தை அறைகின்றது.

    „…கண்மூடிக் கொண்டே நாம் கையிருந்த மண்ணிழந்தோம்…
    புலம்பெயர் இருளில் தடம் இழந் திழந்து தவிப்பதுவன்றி…;
    திக்கெல்லாம் பரந்து தொலைவதைத் தவிர…
    கண்மூடி எங்கோ கைவிட்ட மண்ணைக்
    கண்டடையோம் இனி…
    போக்கிடம் நமக்கினிப் புளியடியே…“

    போன்றவை முதற் கவிதையின் இடையிடை வரிகள்.

    அனேக கவிதைகள் கருத்தாடலின் உப விளைவுகள் போலவும் அதன் பதிவுகள் போலவுங்கூட வாசகர்களால் உள்வாங்கப்படலாம்.

    தத்துவவியலின் மீதான நாட்டமும் ஐரோப்பிய இலக்கியங்களை பிரெஞ்சு மொழியூடாக கசடறக் கற்றலின் முயற்சியும் இவரின் கவிதைகளுக்கு பெருமளவு ஊட்டத்தை நல்கியிருக்கின்றன. குறிப்பாக நீட்சேயின் கவிதைகளிலும் ஆக்கங்களிலும் வாசுதேவனின் நிறைந்த ஈடுபாடு மொழியின் செழுமைக்கு உரமூட்டியிருக்கின்றது. „Also sprach Zarathustra“ என்பது நீட்சேயின் „அதிமானுடன்“ பற்றிய எடுகோளினை வலியுறுத்த எழுந்த இலக்கியம். ஜெர்மன் தத்துவ ஞானி நீட்சே அவர்களின் தத்துவப் புத்தகம். கவித்துவத்தின் கொடுமுடி. கிறிஸ்தவ மதத்தைக் காட்டி மனிதகுலத்திற்குக் கருவில் இருந்தே ஊட்டிய அடக்கமும் பணிவும் அதன் வளர்ச்சியைக் குறுக்கிவிட்டது. இதனை நொருக்கிவிட நீட்சேயிடம் இருந்து புறப்பட்டுவருகிறான் ஸரத்தூஸ்த்ரா. உண்மையில் ஸரத்தூஸ்த்ரா என்ற ஒரு பாரசீகத் தீர்க்கதரிசி ஒருவர் சுமார் 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன் வாழ்ந்திருக்கிறார். தத்துவஞானி நீட்சே கூர்ப்பின் அடுத்தகட்ட மனிதனான அதிமானுடனின் வரவிற்கு கட்டியம் கூறும் தன் பிரசங்கியாக ஸரத்தூஸ்த்ராவை இலக்கியத்தில் உயிர்ப்பித்தார்.

    ஸரத்தூஸ்த்ரா 10 வருட நாடோடிவாழ்விற்குப் பின் தான் பெற்றுக் கொண்ட அறிவினை மக்களுக்கிடையில் பகிர்ந்து கொள்வதற்கு மலையில் இருந்து கிராமம் நோக்கி இறங்கி வருகின்றான்.
    கயிற்றில் நடக்கும் சாகச வித்தைகாணக் குழுமியிருந்த மக்களுக்கு மத்தியில் அவன் தனது „அதிமானுடனின் வருகை“ பற்றிப் பிரசங்கிக்கின்றான். கிராமத்து மக்களின் கவனத்தை அவனால் ஈர்க்கமுடியவில்லை. அவனைக் கேட்க மக்கள் தயாரில்லை. இதனால் அவன் மனிதர்களுக்கு மத்தியில் இனி இது பற்றிப் பேசுவதில்லை என்ற முடிவோடு மீண்டும் பயணப்படுகின்றான். மீண்டொருதடவை அந்தக் களைக் கூத்தாடியின் பிணத்துடன் அலைகிறான். „அவ்வாறுரைத்தான் ஸரத்தூஸ்த்ரா“ என்ற அந்த நீட்சேயின் நன்கு நூல்களும் கவித்துவத்தின் உச்சங்கள். அவற்றில் தேவாலயம்; அரசு; விஞ்ஞானம், கலை, எனும் வாழ்வின் அனைத்து அம்சங்களும் விமர்சனத்துக்குள்ளாகின்றன.
    நீட்சேயின் மொழியின் ஆழத்தை அவரது ஆக்கங்களில் கண்டு தொடர்ந்து சிலாகிப்பவர் வாசுதேவன். அதனால் கவிதைகள் எல்லாவற்றிலும் நீட்சேயின் பாதிப்பினைக் காட்டமுடிகிறது.

    இடையில் சேர்தவற்றையும் கொண்டு முடிவற்ற பயணம்.
    பாதைகள் மனிதர்களிடமிருந்து தேர்வு.
    தொலைந்தும் தொலைவு
    கருவில் இருந்து கற்பிக்கப் பட்ட
    ஆதிச் சோகம்: உயிரை விட்டுப் பிரிக்க முடியவில்லை.
    தகரக் கூரையில் பெருமழை…தூக்கம் இல்லை.
    வீட்டுப் பாடம் செய்யாது பள்ளி செல்லும் சிறுவன் மனோ நிலை
    „…மொழியின் பெருவெளியில் தோல்வி கண்ட பிரக்ஞை…“
    வயலில் இறங்காமல் வரப்பில் தடுமாறி நிரந்தரமற்ற எல்லைகளில் அலைவதும் தொலைவதும்..அதையே விரும்புவதுமாய்.
    இருள் படமுன் வீடு செல்லும் எண்ணம்…தொலைபயணம்
    என்ற வரிகள் நீளம் நீட்சேயின் மொழிவலுவைச் ச்ந்திக்க முடிகிறது.

    நீட்சேயின் தலைப்பான „அவ்வாறுரைத்தான் ஸரத்தூஸ்த்ரா“ என்ற தலைப்பில்; நீட்சேயின் அதே புனைவடிவில்; தனது சுய வரலற்றினை ஒரு அரைச் சூட்சுமமான அழகிய மொழியில் நீள் கவிதையாகச் சொல்கிறார். அது இந்த நூலில் கம்பீரமாக எழுந்து நிற்கின்றது. நீட்சேயின் ஸரத்தூஸ்த்ராவின் வார்த்தைப் படிமங்களுடன்.

    „யாதும் ஊரல்ல யாவருங் கேளீர்“ என்ற இன்னொரு கவிதையிலும்

    „…ஊரற்றவர்களே, எவ்வூரும் உங்கள் ஊரல்ல
    நீங்கள் ஊரற்றவர்கள் அவ்வளவுதான்…“
    „…உங்களுக்கு ஊரிருந்தால் மட்டும் உரையுங்கள்
    யாதும் ஊரென்றும் யாவருங் கேளிரென்றும்…“

    இக் கவிதையிலும் இன்னும் ஒரு சில கவிதைகளிலும் புகலிட இலக்கியங்களுக்கே உரிய சில அடிப்படைப் பண்புகளைக் காணமுடிகின்றது. அ-காலம்; அ-தேசம்; அ-ஊர் அ-கதி போன்றவை மனிதத்திடம் நிகழ்த்தும் தாற்பரியங்களின் வெளிப்பாட்டுகள் அவை.

    தொலைவில் என்ற கவிதையில்
    தொலைவில் சத்தமின்றி உடைந்து நொருங்கிய யதார்த்தத்தின் இன்னமும் மிதக்கும் துண்டுகள் போல்…
    பட்டுப்போன மரமொன்றின் கூடு போல்…
    வேம்பு, பூவரசு வேங்கை, கிணறு கடதாசிப்பூ, சிதைந்தகதியால் வேலி இன்னமும் பயணப் பொதிக்குள்…

    என்ற வாசகங்களைக் காணும் போது நமது சங்க இலக்கிய
    „…அத்த நண்ணிய அங்குடிச் சீறூர்
    மக்கள் போகிய அணிலாடு முன்றில்…“

    என்ற விழுதூன்றிய வாழ்வு தொலைத்து வேரோடு கிழம்பிய மக்கள் அற்ற அணில் ஆடும் முற்றங்களும்,
    வேதாளஞ் சேர்ந்து வெள்ளெருக்குப் பூத்து பாதாள மூலிபடர்ந்து கிடக்கின்ற வளவுகளும் மற்றும்
    காற்றுக்கு வந்த சோகத்தில் சு வில்வரத்தினத்தின்
    உயிர்ப்பிழந்து விறைத்த கட்டையெனக் கிடக்கின்ற குரலிழந்த கிராமத்துக் காட்சிகளும் எம் கண்முன்னே வருகின்றன.
    (தொடரும்)

    Banning the LTTE* –

    Banning the LTTE* –Its impact on the Tamil-Canadian community
    and the peace process in Sri Lanka



    A PUBLIC FORUM


    AMINA SHIRAZEE
    Lawyer, University of Toronto
    Community Legal Clinic

    SHARRYN AIKEN
    Professor, Queen’s University,
    Law Faculty

    FRANCISCO RICO-MARTINEZ
    Co-Director
    FCJ Refugee Centre

    P.A. JEYAHARAN
    Tamil Resource Centre

    And ACTIVISTS from
    the Sri Lankan community

    MODERATED BY
    APARNA SUNDAR
    Asian Solidarity Network

    Saturday,24 June, 2006, 5:00 p.m.– 8:00 p.m.



    Scarborough Civic Centre
    150 Borough Drive
    North-west corner of McCowan Road and Ellesmere Road


    Putting a ban - “listing” - on the LTTE in Canada seems, on the surface, to solve certain problems for Canadians. But what it really does is undermine the Sri Lankan community in Canada. It also scuttles the peace process in Sri Lanka. Come to our community forum and find out what’s really going on in the aftermath of the Canadian government’s ban on the LTTE.SPONSORED BY

    Asian Solidarity Network & Tamil Resource Centre

    Produced by volunteer union labour
    For more information, please email: asntoronto@gmail.com

    (*LTTE = Liberation Tigers of Tamil Eelam)

    ஞாயிறு, ஜூன் 11, 2006

    கரவைதாசன்:புல் நுனி தூங்கும் பனியோடும் பேசு!

    புல் நுனி தூங்கும் பனியோடும் பேசு.


    -- கரவைதாசன்--





    அன்பின் தம்பி
    எவர்க்கும் போல் எனக்குக் கிடைத்தன்வே
    இப்படிச் சொல்லக்
    காரணமாகின்றன.

    முன் பின் அறியா இருட்டு
    அறைக்குள் அடைக்கப்பட்ட பூனையாய் - நீ
    உணருகின்றபோது
    எனக்குள் ஈரமற்ற மழை.

    வாழ்வு
    மூழ்கிக் கரைவதற்கு மட்டுமல்ல.
    மீண்டும்! மீண்டும்!
    முளைத்து உயிர்ப்பதற்காய்.

    ஒரு நுனிப் புல்லோடும்
    அதில் தூங்கும் பனியோடும் பேசு.
    எதையும் சந்தேகத்தோடு தேடு – படி
    புரிந்து கொண்டே பேசு.

    மதங்களுக்குள் மனங்களைத் தேடாதே!
    மனங்களுக்குள் மதங்களைத் தேடு!
    புரிந்து கொண்டே பேசு.

    துகள்களைத் துடைத் தெறிந்திட - என்னிடம்
    ஒரு பொட்டுத் துணி இல்லை.
    மண்ணைப் புரட்டிட – உன்னிடம்
    கத்தி, கடப்பாரி, கலப்பை
    எல்லாம் உண்டு.

    எல்லாம் எல்லோர்க்குமானால்
    எனக்கும் சந்தோசம்.

    இறுதியாக
    ஓர் வேண்டுகோள்!
    எதிரியின் பாசறைக்குள்
    என்னைத் தேடாதே!
    ஓடுகின்ற நதியில்
    காணுகின்ற நிலவு – நான்

    நான் சிறகை விரிப்பது
    பறப்பதற்கு மட்டுமல்ல
    உன்னை அணைப்பதற்கும் தான்.

    வியாழன், ஜூன் 01, 2006

    Destroy Murder, not the Murderer


    Destroy Murder, not the Murderer

    "The ultimate weakness of violence is that it is a descending spiral,
    Begetting the very thing it seeks to destroy.
    Instead of diminishing evil, it multiplies it.
    Through violence you may murder the liar,
    But you cannot murder the lie, nor establish the truth.

    Through violence you may murder the hater,
    But you do not murder hate. In fact, violence merely increases hate.
    So it goes.
    Returning violence for violence multiplies violence,
    adding deeper darkness to a night already devoid of stars.
    Darkness cannot drive out darkness: only light can do that.
    Hate cannot drive out hate: only love can do that.

    Hate multiplies hate, violence multiplies violence,
    And toughness multiplies toughness in a descending spiral of destruction....
    The chain reaction of evil - hate begetting hate, wars producing more wars - must be broken, or we shall be plunged into the dark abyss of annihilation."

    Dr. Martin Luther King, Jr.

    செவ்வாய், மே 30, 2006

    சர்வ ‚அதிகாரமும்’ கொண்ட அப்பா


    சர்வ ‚அதிகாரமும்’ கொண்ட அப்பா

    இரா. றஜீன்குமார்

    வாந்தி முதலாய்
    வலியால் துடித்து
    முனகி…
    முக்கி…
    மலமும் கழிந்து,
    ஜோனி கிழிந்து
    குருதி வழிந்து…

    இவ்வளவு நிகழ்வும்
    நடந்து முடிந்தது.

    தாதி ஒருத்தி
    சேதி சொன்னாள்
    „சுகப் பிரசவம்“.

    நானும் எனது பங்களிப்புக்காய்,
    இனிப்புப் பெட்டியுடன்
    நண்பனைத் தேடி….
    கேட்டான்
    சொன்னேன் „சுகப்பிரசவம்“

    நண்பனும் சொன்னான்
    „எனது ஐந்து குழந்தைகளும்
    சுகப்பிரசவம் தான்“.

    என்ன சுகம்! என்ன சுகம்!
    ஆகா
    அப்பன் ஆகுதல் என்ன சுகம்!


    Photo by Damayanthi, Norway



    (ஈழத்துப் புறநானூறு, நூல்,பெர்லின் 1991)

    திங்கள், மே 29, 2006

    „றஞ்சினி கவிதைகள்“ நூல் வெளியீட்டு விழா


    „றஞ்சினி கவிதைகள்“ நூல் வெளியீட்டு விழா பல இலக்கிய ஆக்கதாரர்களை ஆர்வலர்களை, நண்பர்களை 29.05.2006, ஞாயிறு அன்று பெர்லின்-சூனபெர்க் வட்டாரத்தில் Kolonnen Strasse 43 இல் இருக்கும் இலங்கை இந்திய உணவகமான "மதுரா" வில் ஒன்றாகச் சந்திக்க வைத்தது. அத்தோடு பல பார்வை விமர்சனங்கள், பரிமாணங்கள் நிகழ்வை கலகலப்பாக மாற்றின. கலந்து கொண்டவர்கள் அனைவருமே உற்சாகமாக உரையாடலில் பங்கேற்றுக் கொண்டமை, இன்னும் நிகழ்வுகள் ஆயிரம் இங்கே நடத்தலாம் என்று நம்பிக்கை கொள்ளவைத்தது. விழாவின் தொடக்கத்தில் தலைமை தாங்கிய ராகவன் இலங்கையில் சண்டைக்காலத்திலும் சமாதான காலத்திலும் மரித்தோருக்கான இரு நிமிட மௌன அஞ்சலிக்கு எல்லோரும் எழுந்து நிற்க வேண்டிக்கொண்டவர், எழுந்து நின்றவாறு ஒரு பத்து நிமிடங்கள் குட்டித் தூக்கம் ஒன்றைப் போட்டுவிட்டார். இந்தா முடிகிறது, இந்தா முடிகிறது என்றும் எப்படா முடியும் இந்த மௌன அஞ்சலி என்றும் நாங்களும் ஒரு ஐந்து நிமிடமாகிலும் அமைதி இழந்து தவித்தோம். பொறுமையிழந்த நான்தான் இப்போது எல்லோரும் உட்காரலாம் என்று உரத்துச் சொன்னேன்.


    இலங்கைக்குத் தன்னை நாடுகடத்தக் கூடாது என்று கோரித் தடுப்புக் காவலில் சாகும் வரை உண்ணாவிரதமிருந்து, அதனால் கேட்டல் புலன் பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் சிவா என்கிற சிவபாதசுந்தரம் இப்போது ஜெர்மன் நாடகக் குழு ஒன்றில் அவைக்கு ஆற்றும் பயிற்சியில் ஈடுபட்டிருக்கிறார். அதனால் அவரது தொடக்கப் பேச்சு ஒரு அவை நிகழ்த்தலாகவே மாறிப்போனது. பெண்ணும் எழுத்தும் என்ற தலைப்பில் அடுத்து உமா அவர்களும் றஜீன்குமார் மற்றும் சுசீந்திரன் ஆகியோரும் பல நோக்கு நிலைகளில் நின்று தங்கள் பேச்சினூடு சபையோரைக் கவர்ந்தனர். அப்போது தான் பெற்றுக் கொண்ட „றஞ்சினி கவிதைகள்“ நூலைப் பற்றிய தங்கள் அபிப்பிராயங்களை நடன ஆசிரியை வினோதா தம்பிப்பிள்ளை தொடக்கி வைத்தார். சபையின் மௌனம் கலைந்து ஜசிந்தா, இன்பா, ஈசன்,பரா என்று பலரும் கவிதைகளின் புரிதலின் தங்கள் பிரதிபலிப்புக்களை மனம் திறந்தனர். இடைவேளை, இரவுணவு, கலை நிகழ்ச்சிகள் என்று இந்த ஒன்றுகூடல் உற்சாகத்திலும் மகிழ்விலும் ஆனந்தம் கொட்டியது. தாருணி, திருமகள், சலட் மேரி, வினோதா, ஜசிந்தா, நந்தா, சர்மா எல்லோரும் இவ்வளவு நன்றாகப் பாடுகிறார்களே என்று என்னையும் என் தொண்டையையும் நினைத்து (இந்தத் தாழ்வுச் சிக்கலுக்கு ஏதேனும் மருந்து உண்டா?)கவலைப்பட்டேன்.


    பெண்ணியம் அறிந்து பல் நிலைகளில் தம் வாழ்வை எதிர்கொள்ளும் பெண்கள் மீது வீசப்படும் கற்களை படிக்கற்களாக மாற்ற வேண்டியதன் அவசியத்தை உமா மிக நன்றாகச் சொன்னதோடு றஞ்சினி கவிதைகளின் பெண்ணிலைவாதக் கூறுகளின் எளிமை, தீவிரம், அனுபவ தீட்சண்யம் என்பவற்றை மாயா ஆஞ்ஜலோ, வெர்ஜீனியா வொல்வ் ஆகியோரின் கவிதை, கூற்றுக்களின் துணையோடு முன்வைத்தார். „ „கூண்டுப் பறவை ஏன் பாடுகின்றது என்பதை நான் அறிவேன்“ (I know why the caged bird sings) என்ற மாயா ஆஞ்ஜலோவின் புத்தக வரிகளும் றஞ்சினியின் கவிதைகளூடு வந்து சேரும் அனுபங்களின் சமாந்தரப் போக்கினையும் சொல்லியதோடு தான் விரும்பும் கவிதைகள் சிலவற்றை வாசித்தும் காட்டினார். ஈழத்தில் பெண் எழுத்தின் புதிய வரவுகளும், சிவரமணி, செல்வி, மைத்திரேயி போன்ற கவிஞர்கள் தம் தாயை நோக்கி எழுதியவற்றையும் „ நீ ஏன் இப்படி ஆனாய்“ என்ற கவிதையில் றஞ்சினி அவர்கள் சொன்தையும் ஒப்பீடு செய்து ஆசிய சமூகங்களில் தாய்-மகள் உறவின் பெண்ணிய வலுவினையும் அதன் பெறுதியையும் குறிப்பிட்டார். நூலாசிரியர் றஞ்சினி அவர்களும் சுசீந்திரனும் கவிதைகளை சிலவற்றை வாசித்த போது, ஏற்படுகின்ற உணர்வின் அனுபவம் தனித்துவமானது என்று தெரியவந்தது. புரிதலின் மந்திரம் தெரிந்தது போலும் தோன்றியது.
    „(…) ஆகா என்ன சுகம், என்ன சுகம் அப்பனாகுதல் என்ன சுகம்(…)“ என்ற சிறகு முளைத்த கவிதை வரிகளின் மூலம் அறியப் பெற்ற றஜீன்குமார் („இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஈழத்துப் புறநானூறு“ ) அவர்களின் விமர்சன உரை வரலாற்றின் பரப்பில் தமிழில் பெண் எழுத்துக்களின் தனித்துவத்தையும் தடங்கல்களையும் எடுத்துச் சொல்லியது.சல்மா, மாலதிமைத்திரி, குட்டி ரேவதி, சுகிர்தராணி போன்றவர்களின் எழுத்தியக்கம் பதிக்கின்ற தடங்கள் பற்றியெல்லாம் பேசினார். ஒரு விமர்சனத்துக்கான முன்வரைவு என்று தன் குறிப்புக்களைக் குறிப்பிடுகிறார் றஜீன்குமார். நூலின் முதற் பிரதிகள் தேவகாந்த சர்மா, மல்லிகா, பரா,தாருணியா ஆகியோருக்கு வழங்கப்பட்டன. இக் கவிதை நூல் அழகாகவும் கைக்கடக்கமானதாகவும் செய்யப்பட்டுள்ளதால் வந்தவர்கள் அனைவருமே பெற்றுக்கொண்டனர்.


    „கனகி புராணம்“ எழுதிய நட்டுவச் சுப்யையா என்று எழுதி வைக்கப்பட்டுள்ள சுப்பையாப்புலவர் அவர்களுக்கு ஈழத்தின் வரலாற்றெழுத்தியல் செய்த வஞ்சனை; புதுக்கவிதையின் வரலாறு, கவிதைகளின் இன்றைய சமூகப் பெறுமானம் என்றவாறாக நகர்ந்தது சுசீந்திரனின் பேச்சு. பெர்லின் வாழ், அறியப்பட்ட இலக்கிய ஆக்கர்கள் ,தீவிரமாக உழைப்பவர்கள்(ஊதிய வேலையில் படு சோம்பேறிகள்) மற்றும் ஆர்வலர்கள் பலர் இந் நிகழ்வில் கலந்து கொண்டனர். கருணாகர மூர்த்தி, தமிழரசன் போன்றவர்களின் தலைகளும் தெரிந்தன. இப்படி நிகழ்வுகள் அடிக்கடி நிகழ வேண்டும் என்ற ஆதங்கத்தோடு நடு ராத்திரியில் மது-ரா விட்டு அவரவர் வீடுகளுக்கு வந்து சேர்ந்தோம். வாழ்க கவிஞர்கள்!!

    ஞாயிறு, மே 28, 2006

    From The Sunday Leader

    From The Sunday Leader, Colombo. 28 May 2006.
    --D.B.S.Jeyarajah

    Rajapakse is being circumscribed due to his dependency on the Janatha Vimukthi Peramuna and Jathika Hela Urumaya it is said. There are also other external pressure groups like the Patriotic National Movement. Like SWRD Bandaranaike 50 years ago Mahinda too is unable to do the right thing by the Tamils due to JVP, JHU and PNM constraints it is argued.
    This argument could have been true of SWRDB. He was a Westernised Liberal Democrat who donned the national dress and promoted Sinhala and Buddhism to capture votes. The real Solomon wanted to be just by the Tamils after he had opened the floodgates. He could not as the torrents he had released engulfed him. Literally and metaphorically he was destroyed by the very same forces he unleashed to achieve power.


    In Mahinda Rajapakse's case it is different. He is not play acting when he takes flower baskets and trays to the pansala. The only time he is play acting is when he sits with foreigners talking about serious political reform. The crucial difference between SWRD and Mahinda is that the latter unlike the former really and truly believes in what may be called the Sinhala Buddhist supremacist ideology. Mahinda is of the same mindset as the JVP, JHU and PNM. He is not their unwilling captive. If that ideology is indeed restrictive then it is a state which Mahinda has willingly chosen and will not come out of.


    Buddhists sole heirs
    Rajapakse was born in 1946 but he is in reality the politically quintessential child of 1956 (Panashaye Daruwo). Mahinda believes that the Sinhala Buddhists are the rightful and sole heirs to this island. The Sinhala Buddhists who have a divine right to this Dhammadeepa have no where else to go. The Sinhala Buddhists being a generous people have allowed other minority communities also to share this land. But they must know their place and behave accordingly. The Sinhala Buddhists are way on top of the pecking order.


    The privileged position of the Sinhala people depends on a united and undivided Sri Lanka. For this a strong, centralised state under a unitary constitution is essential. Some minorities may be concentrated in certain regions. This does not mean that they have special rights or that power needs to be devolved to the periphery. There can be no federalism. There can be no recognition of any region as a historic habitat of the minorities. There cannot be even real devolution. Only some decentralisation for the sake of administrative convenience could be possible.
    This is not a case of Rajapakse being flexible and the Sinhala hardliners being rigid. Mahinda and the mahajanaya are of the same opinion. He is truly a man of his people in this.
    Total breakdown
    Against this backdrop Rajapakse realises that whatever the time frame of any potential discussions with the LTTE the final outcome can only be a total breakdown. The impasse will surely lead to total war. Mahinda sees himself as the divine instrument that would lead the rightful owners of this island to complete victory over the enemy threatening country, race and religion (Lanka, Sinhala and Buddhism). There was much talk of the great liberator "Diyasena" in 1956. Mahinda is Diyasena delayed perhaps by 50 years.
    It is well - known that Mahinda is a strong southern regionalist. Such Ruhunu consciousness has its own baggage. There is the Dutu Gemunu syndrome where many sons of the south think they are latter-day incarnations of Rohana. They have to protect the country and liberate it from its enemies.
    Let it not be forgotten that Mahinda never associated himself with any major effort to resolve the national question through federalism under Chandrika Kumaratunga. The excuse is that Kumaratunga ignored him. True! But then this was what Rajapakse wanted. Had Rajapakse really wanted to associate with those efforts I am sure he could have bulldozed his way in. After all when he wanted to be premier he cut Lakshman Kadirgamar's throat neatly. When he wanted presidential nomination he circumvented the Bandaranaikes , did he not?
    Mahinda's consistency
    What has been apparent in the past is Mahinda's consistency in identifying himself with the forces of Sinhala racism opposing even meagre concessions to the Tamils. There he was at the Buddhist demonstration opposing the devolution bill in 2000. There he was visiting fasting Omalpe Sobhitha Thero at Dalada Maligawa. Who was the man behind the JVP action against the P- TOMS.
    Compounding matters further is the treatment meted out to Mahinda in Jaffna in the aftermath of the tsunami by Tiger instigated mobs. Of course Rajapakse can say he has no grudges against Tamils and prove it by saying "my best friend is a Tamil. It’s Douglas Devananda."
    Rajapakse has very correctly gauged the LTTE to be the primary and effective obstacle to his political aims. He has devised a policy therefore of containing and undermining the LTTE in the short run. In the long run he hopes to launch an all out war to annihilate the Tigers. Another important consideration is the IC. The active support of the IC is required to bankroll the economy while war is conducted. These are the defining parameters of Mahinda Rajapakse's current policy towards the resolution of the national question.
    Satisfying or hoodwinking the IC is of crucial importance. The idea is to pay lip- service to certain words , phrases and statements that are music to the IC's ear. Its like chanting manthras in a pooja. The current key words as far as the IC is concerned is peace, talks and peace process. Other manthras of importance are negotiated settlement, democracy, pluralism, human rights, devolution, minority rights, inclusivity etc.
    Impressing the IC
    The important thing to remember is that only paying lip-service is required. Keep mumbling the jargon and go through the motions of peace process participation. In order to impress the IC Rajapakse would always appear to be reasonable and flexible. Take the Geneva talks for instance. Mahinda instructs his team to accept the accord. "Porunthuvelaa enda. Passay balamu" (Promise and come. Lets see later).
    So the Geneva agreement is signed. But within 24 hours all sorts of new interpretations are given. A fresh stance is articulated. This negates the essence of what was agreed upon in Geneva. The LTTE is humiliated at the airport. Helicopters are not provided for internal transport thereby causing an unnecessary crisis. Making promises on the one hand in Geneva and defaulting in performance on the other in Sri Lanka is the stand adopted.
    In a sense Mahinda is not being very original in this approach. The tragic history of Sinhala - Tamil relations in this country is replete with such instances. The first Sinhala film (produced by a Tamil S. M. Nayagam) to be made was 'Kadawuna Poronthuwa' or Broken Promise. The breakdown in ethnic relations is characterised by a trail of broken political promises. That history continues.
    So this component of the strategy is quite simple. Appear to be reasonable and flexible and above all amenable to the IC requests. Talking to the Tigers? Yes of course! Strengthen the ceasefire? Yes certainly!! But act entirely the opposite in practice. Thus we witness the spectacle of refusing to dismantle the high security zones, we see assassinations of Tamil activists and the blatantly transparent support extended to alternate armed Tamil groups.
    While impressing the IC in this manner attempts are made to diplomatically weaken and isolate the LTTE. The most convenient label is terrorist. The LTTE is essentially a freedom movement but some of the methods it uses are 'terroristic.' It is easy therefore for Colombo to get the LTTE proscribed internationally in a post - 9/11 world. Even here the GOSL is smart. It requests international proscription of the LTTE only for two reasons. One is to pressurise the Tigers into participating more actively in the peace process. The other is to protect Tamil expatriates from Tiger extortionists.
    Isolation of LTTE
    What is underway carefully and systematically is a slow process through which the LTTE is being driven away into the cold. The Tigers are being put in the international dog house. The purpose is long term. The isolation of the LTTE from the mainstream International Community would be of immense help to Colombo when all out war starts. A concerted transnational effort short of deploying actual personnel on ground could very much be on the cards.
    Unfortunately the LTTE seems unable or unwilling to transform itself even as a tactic to prevent this phenomenon. It makes all the wrong noises and emits all the wrong signals thereby expediting its downfall. It appears utterly helpless in preventing or even forestalling the impending calamity. Some policies practised by the Tigers in Sri Lanka and abroad have proved counterproductive. It is now experiencing the consequences of such conduct.
    Preparing for war
    Meanwhile Rajapakse is preparing for total war. Shopping lists are being sent out. Diplomatic missions are undertaken to solicit support. Not so subtle efforts are being made to exploit differences among rival nations to stimulate competition in helping Lanka's war effort most. Plans are afoot for conscription. A war emergency declaration suppressing press freedom and concentrating power in Rajapakse's hands is very likely. Those who think Mahinda with the beatific grin is incapable of dictatorial tendencies are in for a nasty surprise. A Bonapartist is in the making.
    If preparatory efforts are on for a total war there is overt and covert warfare of a limited nature going on at present. This is another important aspect of Rajapakse's regime. Overtly it is described as retaliatory and confined to specific objectives. Covertly it is an undeclared, shadow war, that is both provocative and retaliatory at times.
    Whenever the LTTE crosses the line too much like the suicide bomber attack on army headquarters or the marine assault on a naval convoy retaliatory strikes are openly announced and implemented. Thus we had the air, sea and land assault on Muttur. Aerial bombardment, artillery firing from army camps and shelling from naval gunboats was done incessantly. The second time saw Muttur getting only artillery firing and naval gunboat shelling. Nothing from the air. But Kilinochchi and Mullaitivu districts experienced aerial bombardment.
    The amazing thing about this is that Rajapakse has been able to get away with it. No international opprobrium at a policy which deliberately targets a segment of civilian population as collective punishment. Vicarious responsibility is being imposed upon a people for no fault of their own. The IC through its silence is being perceived as supportive of this. Again Rajapakse has been clever in responding this way only after a grave violation by the LTTE.
    Violating the ceasefire
    Thus the IC sees these acts as a consequence of LTTE behaviour. Both the GOSL and LTTE are guilty of violating the ceasefire and basic human rights. But the culpability of the GOSL is even higher but in a post - Iraq scenario the global policeman acts dumb.
    On the other hand there is the covert warfare. On one level it is retaliatory and reactive. Those responsible are Tamil groups like the EPDP and TEMVP (Karuna faction). The security personnel provide logistical support. So if and when a soldier is targetted by the LTTE or pro-Tiger militia the alternative armed groups go ahead and bump off civilians suspected of having Tiger links. The GOSL propaganda machinery puts the blame on the LTTE or it is attributed to internecine intra-Tamil strife. The IC praises the "Commendable restraint" of the armed forces and the 'Buddhist' patience of Rajapakse.
    There is also proactive and even provocative violence unleashed by the state. These are of different types and serve different goals. One result of the ceasefire has been the growing influence of the LTTE in GOSL controlled areas. This has created a potential fifth column in these areas. By targetting those supporters of the LTTE and those suspected of being connected to the Tigers the people are being driven through fear into Tiger controlled areas. Thus a potential fifth colum threat when open war erupts is being diminished.
    There is also the deliberate provocative violence which targets the LTTE or Tiger supporters. The deep penetration squads are actively infiltrating LTTE areas and exploding landmines. Civilian supporter Vigneswaran is shot dead in Trincomalee. LTTE senior leader Ramanan is killed in Batticaloa. Muslim groups are being armed and instigated into targetting Tamil civilian supporters of the LTTE in Muttur. Sinhala home guards and criminal elements are being encouraged to engage in anti - Tamil violence with armed forces aiding and abetting.
    Violence by armed forces
    There are also acts of violence against civilians by armed forces. The Puthur, Nelliaddy, Allaipiddy killings, Manthuvil disappearances etc. are some of these. There are specific acts against LTTE supporters like businessmen, auto rickshaw drivers and barbers by Tamil paramilitary outfits like the EPDP. It is interesting to note that EPDP Chief Douglas Devananda is a minister in this cabinet. The trail of responsibility goes right up to ministerial level. Not even one person has been penalised so far for any act of violence against Tamil civilians.
    All these acts are not individual or random acts of violence. There is method in this mayhem. A clear design is visible. The climate of impunity afforded by the Rajapakse regime and its active encouragement is very much conducive to the violence. What is going on now is calculated state terror. Colombo newspapers spoke of a 'Dog response' or 'Lion response' when it came to responding to LTTE violence. Naturally the regime headed by the Ruhunu lion chose the lion response. The state terror being unleashed is the lion response.
    LTTE blamed
    This does not mean that the LTTE is blameless. Of course it has to bear much blame. But there are three points to consider. Firstly Tiger violence is duly recognised and roundly condemned nationally and internationally whereas the state-inspired violence is neither identified correctly nor condemned deservedly. Secondly not all state violence is provoked by the LTTE. Much of it is initiated by state agencies. Thirdly the LTTE is after all a 'terrorist' outfit being proscribed by the IC. The GOSL is a democratically elected entity that has a greater responsibility to refrain from state terror.
    These then are parameters of Rajapakse's policies towards the Tigers and by extension the Tamils. Against this backdrop is the slow build up of a Sinhala consensus for war. The farce that is an all party conference passes resolutions supportive of peace and negotiations for international consumption. Outside the conference the JVP and JHU and PNM carry on relentless campaigning for war against the LTTE which in practice would be against the Tamils.
    It cannot be denied that Mahinda Rajapakse's task has been made much easier by the LTTE. The Tigers by their conduct and posturing have alienated much of international opinion. Erik Solheim rescued them several times and delayed the inevitable international backlash. The LTTE however keeps on blundering diplomatically again and again. Instead of being able to expose Mahinda Rajapakse for what he is the LTTE has succeeded in the impossible. They have managed to make even Mahinda look good in international eyes and get praised for his restraint.
    Align with UNP
    If Mahinda was really keen to free himself of JVP and JHU shackles the easiest course would be to align with the UNP. But he does not do that. Instead he travels along with them. Apart from being ideologically similiar Mahinda needs them to make him look moderate. Also they are building up the climate for hate and war. I think a national government comprising the JVP , JHU and hawks among the UNP will be a reality when open war breaks out. To a man of Mahinda's Chinthana war will be the best option to garner, consolidate and retain power.
    Will Mahinda Rajapakse be able to achieve his objectives and usher in war? If he does so will he succeed in defeating the LTTE and re-structuring the Sri Lankan state under majoritarian hegemony? The answer to the first question rests primarily on the Sinhala people and the international community. The answer to the second lies in the LTTE.
    Unless the Sinhala people and the international community recognise the true colours of Rajapakse total war would be inevitable. In such an eventuality the Tamil people will be forced to support or a least not oppose the LTTE. The war that will erupt would be a terrible, horrible one. Whichever side wins the ultimate losers will be Sri Lanka and her people.

    வியாழன், மே 25, 2006

    ஆங்கிலவாணி



    ஆங்கில வாணி

    „சுவாமி விபுலாநந்தரின் ஆக்கங்கள்“ என்று மூன்று தொகுப்பு நூல்கள் 1997 ஆம் ஆண்டு இலங்கையில் வெளிவந்துள்ளன. இவற்றில் விபுலாநந்தரின் நூற்றி இருபத்தேழு (127) தமிழ் மொழி, ஆங்கில மொழிக் கட்டுரைகள் இடம்பெறுகின்றன. அவரது ஆக்கங்கள் முழுவதும் தொகுக்கப்பட்டு விட்டன என்று சொல்லமுடியாவிட்டாலும், அனேகமானவை தொகுக்கப்பட்டு விட்டன என்று தொகுப்பசிரியர் உரையில் சொல்கிறார்கள் இப்பணியை மேற்கொண்ட வ. சிவசுப்பிரமணியம் மற்றும் சா.இ.கமலநாதன் ஆகியோர்.
    „சுவாமி விபுலாநந்தரின் ஆக்கங்கள்“ – தொகுதி-3 இல் ஆங்கில வாணி என்ற ஒரு கட்டுரை இருக்கின்றது. இது பண்டிதமணி மு.கதிரேசன் செட்டியார் மணிமலருக்காக 1941 ஆம் ஆண்டு எழுதப்பட்டு அந்த மலரில் வெளிவந்துள்ளது. ஷேக்ஸ்பியரின் கவிதை வனப்பினை எடுத்துக் காட்டுவதற்காக அவரது நாடகங்களில் இருந்து சில காட்சிகளை மட்டும் மொழிபெயர்த்து இக்கட்டுரையிற் சேர்த்திருக்கிறார். ஷேக்ஸ்பியரின் „கவிவனப்பினை மதங்க சூளாமணியில் சற்று விரிவாகக் கூறியிருக்கிறாம்“ என்று விபுலாநந்தர் இக்கட்டுரையின் ஒரு இடத்தில் குறிப்பிடுகிறார். ஆங்கில வாணி என்பது ஆங்கில இலக்கியம் என்ற தலைப்பாக நாங்கள் எடுத்துக்கொள்ளலாம். மூன்று பகுதிகளாக இதில் இடம்பெறுகிறது.

    இங்கே ஆங்கிலவாணி-பகுதி-I படிக்கலாம்

    கீழே இரண்டாவது பகுதி


    நூல்: சுவாமி விபுலாநந்தரின் ஆக்கங்கள் தொகுதி-3
    முதற்பதிப்பு: டிசம்பர்-1997
    வெளியீடு: கல்வி,பண்பாட்டலுவல்கள்,விளையாட்டுத்துறை அமைச்சு; வடக்கு-கிழக்கு மாகாணம், திருகோணமலை

    ஆங்கில வாணி-II



    தொடர்ச்சி:

    பிளூத்தாக் (Plutarch) எனப் பெயரிய யவனபுரத் தறிஞர் இயற்றிய வீரர்வாழ்க்கைச் சரிதங்கள் என்னும் நூலின் வழியாக அனேக சரித்திரங்களையும், ஆங்கிலநாட்டு மன்னர் சரித்திரங்கள் பலவற்றையும் செகசிற்பியர் நாடகமாக்கி உலகிற்கு அளித்தார். ஆங்கில மொழி உலகில் வழங்குங் காலம் வரையும் இப்பெருங்கவியின் பெயர் நின்று நிலவும். ஆங்கில நாடு பெருஞ் சிறப்புற்றிருந்த காலத்திலே தோன்றிய செகசிற்பியாரைப் போலத் த்மிழ்நாட்டு மன்னர் கடல்கடந்து சென்று பல நாடுகளிலும் தமது வெற்றிக்கொடி நாட்டிய காலத்திலே தோன்றிய கம்பநாடர், உலகு புகழும் வனப்பு வாய்ந்த காப்பியத்தை வகுத்தளித்தார். வீரத்தையும், ஆண்மையையும் மக்கள் நீர்மையையும் சித்தரித்துக் காட்டும் வகையிலே இரு பெருங்கவிஞரும் ஒத்தபான்மையர்; இருவர் நாவிலும் நின்று கவிதை சுரந்தளித்தவள் ஒருத்தியன்றோ?

    இக்காலத்திலே மில்தனார் எனப்பெரிய காப்பியக் கவியும் வாழ்ந்தார். யவனபுரத்துக் காவியங்களிலே நன்கு பயின்று, அவை தம்முட் பொதிந்த வனப்பு விளங்கச் செய்யுள் செய்தார். அவரியற்றிய பெருங்காப்பியம் ‚சுவர்க்க நீக்கம்’ எனப் பெயரியது. இதன் ஒருபகுதியினைத் தமிழ்ப்பெருங்கவி வெ.ப.சுப்பிரமணியமுதலியாரவர்கள் தமிழ் விருத்தச் செய்யுளில் மொழிபெயர்த்துள்ளார்கள்.
    தேவாசுர யுத்தங்கூறுதலின் இந்நூல் கந்தபுராணம் போன்றது. வானுலகத்திலே ஆண்டவன் முன்னிலையிலிருந்த தேவர்களின் மூன்றின் ஒருபகுதியார் இறைவனாணைக்கு அமைந்து நடக்காத காரணத்தினாலே நரகராயினர். இவர்கள் தலைவனாகிய ஒளிவண்ணன் சாத்தானாயினான். இந்த எல்லையிலே, இறைவன் இம்மண்ணுலகையும் புல், பூண்டு, மரஞ்செடி, கொடி, பறவை, விலங்கு, மீன் எனும் இவற்றையும் படைத்து இறுதியிலே மன்பதைக்குத் தந்தை தாயாராகிய அத்தனையும், அவ்வையையும் படைத்து அவர் தம்மை ஏதேன் எனும் உவவனத்தில் இருத்தினார். இவ்வுவவனம் பேரழகுடையது. இதன் நடுவிலே கலை ஞானத்தருவிருந்தது. அதன் கனியை உண்ணவேண்டாமென்று ஆதித்தந்தை தாயாருக்கு ஆண்டவன் ஆணையிட்டிருந்தனர். சாத்தான் அவர்களை வஞ்சித்துக் கனியை உண்ணுமாறு செய்தனன். அக்குற்றத்திற்காக அத்தனும் அவ்வையும் பூலோக சுவர்க்கமாகிய உவவனத்திலுருந்து துரத்தப்பட்டனர். இதுவே காப்பியத்தின் கதை.
    ஐந்தாம் பரிச்சேதத்தின் தொடக்கத்திற் சில அடிகளின் மொழி பெயர்ப்பினைத் தருகிறோம்.

    நித்திலத்தை வாரி நிலத்தில் உகுத்தது போல்
    காலைப் பரிதி கதிர் காலும் வேளையிலே,
    உள்ளக் கவலையின்றி உணவுடலிற் சேர்தலினால்,
    நன்கு துயின்றெழுந்த நல்லோர் புகழ் அத்தன்
    இளங்காற் றிசையொலியும், இன்ப இலையொலியும்,
    வளஞ்சான்ற நீரருவி வாய்நின் றெழுமொலியும்,
    பள்ளி யெளிச்சிப்பண் பாடுகின்ற புள்ளொலியும்,
    ஆரா உவகைதர, அன்பிதயத் துள்ளூரச்,
    சீரார் இளமான், திருமகள் போல்வாள் அவ்வை,
    காதற் கிளியனைய கட்டழகி, எந்நாளும்
    வைகறையில் முன்னெழுவாள் மலர்ச் சயனம் விட்டகலாச்
    செய்கையினை நோக்கி, அவள் செந்தா மரைவதனம்
    ஏறச் சிவந்த இயல்பும், மலர் கூந்தல்
    சீர்சிதைந்து சோர்ந்த செயலுங்கண் டுள்ளுருகி,
    எழிலார் மட நல்லார் இன்றுயிலுஞ் சீரிதே
    என்னவுளத் தெண்ணி இளந்தென்றல் மென்மலர்மேற்
    சென்று வருடுந் திறமனைய மெல்லொலியில்,
    „என்னா ருயிர்த் துணையே; ஈசன் எனக்களித்த
    செல்வ நிதியே செழுந்துயில்நீத் தேயெழுவாய்,
    புத்தமிழ்தே!, அன்பே புலரிப் பொழுதினிலே,
    வாச மலர்க்கொடியில் வண்டினங்கள் தேன் அருந்தும்
    விந்தையினைக் காண்போம், விழிதுயில்நீத் தேயெழுவாய்,
    வண்ணவண்ணப் பூக்கள் மலர்ந்தனகாண்“ என்றுரைத்தான்;
    ஆங்கவளும் இன்றுயில்நீத் தன்பன் முகநோக்கி
    „மேதகவு செம்மைநெறி மேவியஎன் னன்பரே!
    காதலரே! நும்முகமும் காலை இளம்பொழுதும்
    கண்டேன்; கவலையற்றேன்; கங்குற் பொழுதினிலே,
    கனவோ நனவோ நான் கண்டதொரு காட்சியினை
    விண்டுரைப்பேன் கேளீரிம் மேதினியில் வந்ததற்பின்,
    நாளின்பின் நாள்கழிய நாளையென்ப தொன்றறியாத்
    துன்ப மறியாத் தொடக்கறியா வாழ்க்கை துய்த்தேன்;
    கடந்த இரவிற் கலக்கமுறுஞ் செய்திகண்டேன்;
    நின்குரல்போல் மென்குரலில், நித்திரையோ அவ்வையே!“
    இனிய நிசிப் பொழுதில் எவ்விடத்தும் மோனநிலை.
    வட்ட மதியம் உயர்வானின் றொளிகாலும்;
    இருள்குவிந்த மென்னிழலால் எங்கெங்கும் எப்பொருளுங்
    கண்ணுக் கினியகண்டாய், காரிகையே! வானுறையும்
    விண்ணவர்நின் பேரழகில் வேட்கையுற்ற நீர்மையராய்க்
    கண்ணிமையார் நோக்குதலைக் கண்டிலையோ,’ ‚என்றுரைக்க
    எழுந்தெங்கும் நோக்கினேன்; இன்குரலின் பின்சென்றேன்;
    ஞானத் தருவிடத்தை நண்ணினேன், ஆங்கொருவன்
    வானோர் படிவத்தன் வாய்விட் டுரைபகர்வான்;
    “கண்ணுக் கினிய செவிக்கினிய வாய்க்கினிய
    உண்ணத் தெவிட்டா உணர்வமிழ்தச் செங்கனிகள்
    எண்ணென் கலைஞான இன்கனிகள் தாங்கிநின்ற
    செல்வ மரமே நின் செழுங்கிளைகள் பாரித்த
    தீங்கனியை மானிடருந் தேவர்களும் உண்டிலர்காண்;
    கல்வி யறிவைக் கடிந்தொதுக்கல் சீரிதோ?
    உண்பல்யான்“, என்றான் ஒரு கனியை வாய்மடுத்தான்;
    ஆணை கடந்தசெயல் ஆதலினால் நான் அஞ்சி,
    ஒருபால் ஒதுங்கினேன்: உரவோன்பின் னும்மொழிவான்,
    “மானிடர் இத் தீங்கனியை மாந்துவரேல், வானுலக
    இன்பம் பெறுவார்; எழிற்பாவாய் அவ்வையே!
    இக்கனியை உண்ணுதியேல், எழிலார் அரமகளிர்
    தோற்றப் பொலிவுடனே தூயஅறி வும்பெறுவாய்;
    வானத் திவர்ந்து செல்லும் வல்லமையும் நீ பெறுவாய்
    நாகநாட் டோர்தம் நலம்பெறுவாய்.“ என்று சொல்லி,
    ஓர்கனியத் தந்தான் உயர் மணமுந் தீஞ்சுவையும்
    புலன்வழியென் சிந்தைபுகப் புதுக்கனியை வாய்மடுதேன்
    ககனத் தெழுந்தந்தக் கந்தருவன் பின்போனேன்;
    மேகமியங்கும் வியன்புலத்தைத் தாண்டியபின்,
    மேதினியை நோக்கி வியந்தேன்; அவ்வெல்லையிலே
    கந்தருவன் சென்றுவிட்டான்; கண்டுயின்றேன் காதலரே!
    கனவீ தெனவறிந்தேன் கலக்கந் தெளிந்த “ தென்றாள்.

    செகசிற்பியார் காலம் கி.பி. 1564 முதல் 1616 வரை ஆகும். மில்தனார் காலம் 1608 முதல் 1674 வரை ஆகும். டிறைடன் என்னும் அகலக் கவி 1631 முதல் 1700 வரையும் வாழ்ந்தார். பாப்பு என்னும் இலக்கணக் கவி 1688 முதல் 1744 வரை வாழ்ந்தார்.

    செவ்வாய், மே 23, 2006

    Bertolt Brecht: Der Rauch

    புகை


    ஏரியின் ஓரம் மரங்களின் கீழே அந்தச் சிறிய வீடு
    கூரையில் இருந்து புகை கிளம்பிப் போகிறது
    அது இல்லையென்றால்
    எத்துணை அநாதரவானவை
    வீடும் மரங்களும் ஏரியும்.



    Der Rauch


    Das kleine Haus unter Bäumen am See.
    Vom Dach steigt Rauch
    Fehlte er
    Wie trostlos dann wären
    Haus, Bäume und See.

    திங்கள், மே 22, 2006

    விபுலாநந்தரின் ஆக்கங்கள்

    படங்கள்/Photos: ©தமயந்தி/©Damayanthi,நோர்வே/Norway




    ஆங்கில வாணி

    „சுவாமி விபுலாநந்தரின் ஆக்கங்கள்“ என்று மூன்று தொகுப்பு நூல்கள் 1997 ஆம் ஆண்டு இலங்கையில் வெளிவந்துள்ளன. இவற்றில் விபுலாநந்தரின் நூற்றி இருபத்தேழு (127) தமிழ் மொழி, ஆங்கில மொழிக் கட்டுரைகள் இடம்பெறுகின்றன. அவரது ஆக்கங்கள் முழுவதும் தொகுக்கப்பட்டு விட்டன என்று சொல்லமுடியாவிட்டாலும், அனேகமானவை தொகுக்கப்பட்டு விட்டன என்று தொகுப்பசிரியர் உரையில் சொல்கிறார்கள் இப்பணியை மேற்கொண்ட வ. சிவசுப்பிரமணியம் மற்றும் சா.இ.கமலநாதன் ஆகியோர்.
    „சுவாமி விபுலாநந்தரின் ஆக்கங்கள்“ – தொகுதி-3 இல் ஆங்கில வாணி என்ற ஒரு கட்டுரை இருக்கின்றது. இது பண்டிதமணி மு.கதிரேசன் செட்டியார் மணிமலருக்காக 1941 ஆம் ஆண்டு எழுதப்பட்டு அந்த மலரில் வெளிவந்துள்ளது. ஷேக்ஸ்பியரின் கவிதை வனப்பினை எடுத்துக் காட்டுவதற்காக அவரது நாடகங்களில் இருந்து சில காட்சிகளை மட்டும் மொழிபெயர்த்து இக்கட்டுரையிற் சேர்த்திருக்கிறார். ஷேக்ஸ்பியரின் „கவிவனப்பினை மதங்க சூளாமணியில் சற்று விரிவாகக் கூறியிருக்கிறாம்“ என்று விபுலாநந்தர் இக்கட்டுரையின் ஒரு இடத்தில் குறிப்பிடுகிறார். ஆங்கில வாணி என்பது ஆங்கில இலக்கியம் என்ற தலைப்பாக நாங்கள் எடுத்துக்கொள்ளலாம். மூன்று பகுதிகளாக இதில் இடம்பெறுகிறது.


    நூல்: சுவாமி விபுலாநந்தரின் ஆக்கங்கள் தொகுதி-3
    முதற்பதிப்பு: டிசம்பர்-1997
    வெளியீடு: கல்வி,பண்பாட்டலுவல்கள்,விளையாட்டுத்துறை அமைச்சு; வடக்கு-கிழக்கு மாகாணம், திருகோணமலை

    ஆங்கில வாணி


    திருமலிந்தோங்கிய நிலவுலகத்தின் வடமேற்குக்கோடியிலே, பவளம் பொலிந்து விளங்கும் ஆங்கில நாட்டின் கலைச்செல்வத்தை ஆராயப்புகுமுன், அந்நாட்டு மக்களது வரன்முறையை ஒரு சிறிது அறிந்து கொள்ளுதல் இன்றியமையாததாகும். நாற்றிசையினும் கடலினாற் சூழப்பட்ட பிரித்தானியா என்னும் தீவின் வடபாலிலே ஒருபகுதி, ஸ்காட்லாந்து எனப்படும். மேற்றிசையிலே ஒருபகுதி, உவேல்சு எனப்படும். இவ்விருபகுதியும் நீங்கலாக எஞ்சி நின்ற பெரும்பாகம் இங்கிலாந்து (அங்கிளத்தரை) எனப்படும். ‚அங்கிளர்’ என்னும் மொழிதிரிந்து ஆங்கிளர், ஆங்கிலர், இங்கிலீஷ் எனவாயிற்று. தெற்குக் கரையிலே சுண்ணக் கற்பாறைகள் மருவிக் கடலிலிருந்து நோகுவொருக்கு கரை வெண்ணிறமாகத் தோற்றுதலின், ஆங்கில நாட்டுக்கு அல்பியன் (albion) வெண்ணிறத்தீவு, சுவேதத்துவீபம் என்னுங் கவிதைப் பெயருண்டு. மேறிசையிலே கடலுக்கப்புறத்திலே ஐர்லாந்து என்னும் தீவு உளது. இது பசும் புற்றரைகள் செறிந்திருத்தலின், மரகதத் துவீபம் எனும் கவிதைப் பெயர் பெற்றது.

    மேற்குறித்த நான்கு தேசங்களிலும் வாழும் மக்கள் வெவ்வேறு இனத்தினர். ஸ்கொட்ஸ், உவெல்ஷ், இங்கிலீஷ், ஐரிஷ் என்னும் நான்கு இனத்தவரும் ஆதியிலே வழங்கிய மொழிகளும் நால்வேறு ஆவன. பூர்வத்தில் இவர்கள் கைக்கொண்ட சமயமும் வேறு. ஆங்கிலர் வருவதற்கு முன் பிரித்தானியாவின் கீழ் , தென் பாகங்களில் வாழ்ந்த மக்கள் பிரித்தன் என்னும் இனத்தினர். இவர்கள் வெளிநாட்டுத் தொடர்பின்றி நானகரிகன் குறைந்தவர்களாயிருந்தனர்.

    இற்றைக்கு இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு மூற்பட்ட காலத்திலே இத்தாலி தேசத்தின் தலைநகரமாகிய உரோமாபுரியானது பெரிய சரக்கரவர்த்திகளுக்குரிய இராசதானியாக விளங்கியது. இச் ச்க்கரவர்த்திகள் தங்கள் இயற்பெயரோடு சீசர் என்னும் விருதுப் பெயரினச் சார்த்தி ஆகஸ்தஸ் சீசர், திபேரியஸ் சீசர், கிளோடியஸ் சீசர் என்றித்தகைய பெயர்களைத் தாங்கினார்கள். சீசர் என்னும் பெயரினைத் தமக்கு இயற் பெயராகக் கொண்டவர் யூலியஸ் சீசர் எனப் பெயரிய பராக்கிரமசாலி. இவர் உரோமாபுரிச் சேனைகளுக்குத் தளபதியாகச் சென்று பல நாடுகளை மேற்கொண்டு உரோமச் சக்கராதிபத்தியத்தின் எல்லையை அகலச் செய்தார். கிளோடியஸ் சீசர் காலத்திலே கி.பி. 43 ஆம் ஆண்டிலே, பிரித்தானியாவின் தென்கீழ்ப்பாகங்கள் உரோமரது ஆளுகைக்குட்பட்டன: வடபாலிலுள்ள கலிடோனியா எனப்படும் ஸ்கொட்லாந்தை உரோமர் கைப்பற்றவில்லை. நானூறு ஆண்டுகளுக்கு உரோமர் ஆங்கில நாட்டை ஆண்டனர். அக்காலத்திலே அவர்கள் அமைத்த பாதைகளும், பாலங்களும் இன்றும் இருக்கின்றன. உரோமச் சக்கராதிபத்தியம் நிலைகுலைந்த காரணத்தினாலே உரோமர் வெளியேறிய பின், வடபாலிலுள்ள ஸ்கொட்ஸ் தெற்கே வந்து ஆநிரைகளைக் கவர்ந்து பிரித்தானியரைச் சிலகாலம் துன்புறுத்தினர்.
    ஐந்தாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலே ஜெர்மனி, ஸ்கண்டிநேவியா (இக் காலத்து நோர்வே, சுவீடன்) நாடுகளிலிருந்து கடல் கடந்து சென்ற சாக்சனியரும், அங்கிளரும் பிரித்தானியாவின் கீழ்த்திசையிலே, சில பகுதிகளைப் பற்றி ஆளுகை புரிந்தனர். தேன்மார்க் நாட்டினராகிய தேனர் அவரை மேற்கொண்டு தம்மாணை செலுத்தினர். ஐந்நூறு ஆண்டுகளுக்கு நாடு பல குறுநில மன்னர்களால் ஆளப்பட்டு வந்தது. இவ்வாறு வந்து குடியேறினோர் பலருடைய கலப்பினாலே ஆங்கில மக்கள் தோன்றினர். வாடைக்காற்றுக்கஞ்சாது சிறு படகுகளிலே கடல்மீது சென்ற வைக்கிங்ஸ் என்னும் ஆங்கில முன்னோர் போர்த்தொழிற் பிரியராயிருந்தனர். பண்டைத் தமிழ் நாட்டிலிருந்த குறுநில மன்னரைப்போலப் பூர்வ ஆங்கிலரும் ஒருவரோடொருவர் போர்மலைந்து கொண்டிருந்தனர். சிறையாகப் பிடிக்கப்பட்டு உரோமாபுரியை அடைந்த ஆங்கில இளைஞர் சிலரைக் கண்ட கத்தோலிக்க கிறீஸ்தவ சமயத் தலைமைப் பீடாதிபதி யாகிய பாப்பரசர் அவ்விளைஞர்கள் தோற்றப் பொலிவை நோக்கி வியந்து இவர்கள் ‚அங்கிள்ஸ்’ அல்ல ‚ஏஞ்ஜெல்ஸ்’ (வானவர்) எனக்கூறி ஆங்கில நாட்டிலே கிறிஸ்தவ சமயத்தைப் பரப்பும்படி சில குருமாரை அனுப்பினர்.
    கிறிஸ்தவ சமயம் புகுவதற்கு முற்பட்ட காலத்திலே, அங்கிள சக்ஸன் என்னும் பூர்வ ஆங்கிலத்திலே பெயவுல்வ் (Beowulf) எனப்பெரிய காப்பியமொன்று இயற்றப்பட்டது. இஹன் பகுதிகள் இன்றும் இருக்கின்றன. கிறிஸ்து சமயம் புகுந்தபின் பழைய போர்த்தொழிலைக் கைவிட்டு மக்கள் கட்டுகடங்கி வாழத் தொடங்கினர். கவிகளும் சமய சம்பந்தமான நூல்களை ஆக்கினர். கேய்ட்மன்(Caedmon) கயின்வுல்வ்(Cynewulf) அல்பிரட் அரசர்(King Alfred) என்றின்னோர் ஆக்கிய நூல்கள் சமய சம்பந்தமானவை.

    கி.பி. 1066 ஆம் ஆண்டிலே, பிராஞ்சு தேசத்தின் வடபாலிலுள்ள நோர்மாண்டி நாட்டுச் சிற்றரசனாகிய உவில்லியம் என்பான், ஆங்கில நாட்டின்மீது படையெடுத்துச் சென்று வெற்றிகொண்டு அந் நாட்டின் முடிமன்னனானான். இவனை உவில்லியம் –த-கொங்கரர்- ‚வாகை சூடிய உவில்லிய மன்னன்’ எனச் சரித்திர நூலாசிரியர் கூறுவர். இம்மன்னனோடு நோர்மானிய, பிராஞ்சியர் அநேகர் ஆங்கில நாட்டிலே குடியேறினர். ஆங்கில மொழியும் நோர்மானிய பிரஞ்சுப்பதங்களை ஏற்று வழங்கத் தொடங்கியது. அதனாற் பாஷையானது வலமெய்தியது. ஆயினும் நாட்டிலே அரசியற் கலக்கமிருந்தமையின், பெரிய நூல்கள் தோன்றவில்லை. முந்நூறாண்டின் எல்லையிலே நோர்மான் பிராஞ்சியர் வேறுபாடின்றிக் கலந்து ஆங்கிலரோடு ஒன்றாயினர். நாட்டிலும் சமாதானம் நிலவியது.

    கி.பி. 1340 முதல் 1400 வரையும் வாழ்ந்த சாசர் (Chaucer) என்னும் கவியை ஆங்கிலக் கவிதைவானின் உதயதாரகையென இலக்கிய வரன்முறை ஆசிரியர் கூறுவார். இவர் முதலிலே தோன்றிய காரணத்தினாலே பெருமையுற்றனரேயன்றிக் கவித்திறமையினால் அல்ல. பிராஞ்சிய செய்யுள் மரபினைப் பின்பற்றிப் புது யாப்புமுறைகளை வழங்கினார். கந்தர்பெரி எனப் பெயரிய ஆலயத்திற்கு யாத்திரை புரிந்த யாத்திரிகர்கள், வழியிலே ஒரு சத்திரத்தில் இறங்கி நிற்கும் போது தத்தமது யநுபவத்திலே கண்டறிந்த சரித்திரம் ஒவ்வொன்றைக் கூறுவதாக அமைத்துக் கந்தர்பெரிக் கதைகள் என்னும் காப்பியத்தையும் சில சிறு நூல்களையும் சாசர் வகுத்தார். சாசர் காலத்திலிருந்த ஒரு நூற்றைம்பது ஆண்டுகளுக்குப் பின் வாழ்ந்த ஸ்பென்சர்(கி.பி. 1552-1599) என்னும் மகாகவி கவிஞர்க்குள் கவிஞர் எனப் போற்றப்பட்டார். இவரியற்றிய அரமடந்தையார் இராணி (Fairy Queen) என்னும் பெருங்காப்பியம் கவிநயம் நிறைந்தது, கற்பனையிலும் செஞ்சொல்லாட்சியிலும் நமது சீவகசிந்தாமணியை நிகர்த்தது. ஸ்பென்சர் காலத்திலே ஆங்கில நாட்டிலே அரசு புரிந்த எலிசபெத்து இராணி இல்வாழ்க்கையுட் புகாமல் , மணிமுடிசூடி நாட்டினைப் பரிபாலித்தலிலே முழுமனத்தையும் செலுத்தி வந்தாள். பாவாணர்களயும் சேனைத்தலைவர்களையும் பாராட்டி அவர்களுக்கு வேண்டுவ நல்கினாள். அதனாற் கைதை வளம் எய்தியது. மக்களுடைய சிந்தை விசாலிப்பதற்கு வேறு சில சரித்திர நிகழ்ச்சிகளும் ஏற்பட்டன. அவற்றைச் சுருக்கமாக் கூறுகின்றாம். எலிசபெத்து இராணியே ஸ்பென்சரது பெருங்கப்பியத்திற்குக் கவிதைத் தலைவி. எலிசபெத்திலன் தந்தையாகிய எட்டாம் ஹென்றி மன்னன் காலத்திலே ஆங்கில நாட்டு மதக் கொள்கையிலே ஒரு பெரிய மாறுதல் ஏற்பட்டது. இம்மன்னன் ஒருவர் பின் ஒருவராக ஆறு மனைவியரை மணந்தான். முதல் மனைவியை நீக்கிவிட்டு இரண்டாம் மனைவியை முறையாக விவாகஞ் செய்து இராணியாக்குதல் கருதி, அவ்வாறு செதற்கு உத்தரவளிக்கும்படிக்குத் தனது சமயத் தலைவராகிய உரோமாபுரிப் பாப்பரசரை வேண்டினான். கத்தோலிக்க கிறிஸ்தவ சமயக் கொள்கைப்படி முறையின் மணந்த மனைவியை நீக்குதல் மரபண்ரு ஆதலின், பாப்பரசர் உத்தரவளித்திலர். ஹென்றி னன்னன் அவரது ஆணைக்கு அடங்காது, ஆங்கில நாட்டின் தலைமையோடு அந்நாட்டு மக்களின் சமய நெறித் தலைமையையும் தானே தாங்குவதாக முற்பட்டுக் கத்தோலிக்க சமயத் தொடர்பினின்று நீங்கி, ஆங்கில திருச்சபையென ஒன்றினையேற்படுத்திச் சில சமய அத்தியஷர்களத் தன்வசப்படுத்தித் தன் கருத்தை நிறைவேற்றினான். இதனால், ஆங்கில நாட்டு மக்களின் சிந்தையிலே ஒரு புத்துணர்ச்சியேற்பட்டது.

    ஐரோப்பியர், அமெரிக்காக் கண்டத்தினைக்கண்டு பிடித்தது மற்றொரு விசேஷ நிகழ்ச்சி. கிறிஸ்தோபர் கொலம்பஸ் என்னும் மீகாமன் ஸ்பானியா தேசத்து இராணியாகிய இசபெல்லாவின் பொருளுதவியைப் பெற்றுக்கொண்டு மேற்குக் கடலைக் கடந்து இந்தியாவுக்குச் செல்லும் ஒரு புதிய மார்க்கத்தைக் கண்டுபிடிக்கும் நோக்கமாகச் சில பாய்க் கப்பல்களை அமைத்துக் கொண்டு புறப்பட்டான். அக்காலட்தில் நமது பாரத நாடு பெருஞ் செல்வமுற்ற நாடாக விளங்கியது. நமது நாட்டு விளைபொருள்கள் அராபிக்கடல்,பாரசீகக்கடல், செங்கடல் வழியாகச் சென்று பின்பு தரைவழியாகவும், மத்தித்தரைக்கடல் வழியாகவும் இத்தாலி நாட்டுத் துறைமுகங்களை அடைந்தன. வேனிஸ் நகரம் சிறந்த வர்த்தக ஸ்தலமாக விளங்கியது. இந்தியாவில் இருந்து சென்ற பட்டுத்துணிகளும், பொன்னும், முத்தும், யானைத்தந்தமும் மிளகும் சந்தனமும் இலவங்கப்பட்டையும் பிறவும் மேனாட்டு மக்களுடைய உள்ளத்தைக் கவர்ந்தன. பூவுலகம் கோளவடிவமானது எனும் கருத்து மெனாட்டிலே பரவிய அக்காலத்திலே கிழக்கு நோக்கி இந்தியாவுக்குச் செல்ல ஒரு பாதை இருப்பதினாலே மேற்கு நோக்கிச் செல்லவும் ஒரு பாதை இருக்க வேண்டுமெனும் எண்ணம் கல்வியறிவுடையோர் சிந்தனையில் உலவியது. கொலம்பஸ் புறப்பட்டு இந்தியாவுக்குச் செல்லும் வழி காண்பதற்கு; ஆனால் கண்டு பிடித்தது அமெரிக்காக் கண்டத்தை. கி.பி. 1642 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதத்திலே கொலம்பஸ் மத்திய அமெரிக்காவிலே சில தீவுகளை அடைந்தான். அக் காலத்திலே மத்திய அமெரிக்காவிலே மெக்சிக்கோ, பீரு என்னும் நாடுகள் சிறந்த நாகரிகம் அடைந்திருந்தன. மிகப் பழைய காலத்திலே,தமிழ் நாட்டு வணிகர் கிழக்கு நோகிக் கடல் கடந்து சென்று மத்திய அமெரிக்காவை அடைந்தனர் என்றும் அங்கு நிலவிய நாகரிகம் நமது நாகரிகத் தொடர்புடையதென்றும் அறிஞர் கருதுகின்றனர். சாமன் லால் என்னும் ஆசிரியர் எழுதிய இந்து அமெரிக்கா என்னும் நூலிலே பல் சான்றுகளோடு இவ்வுண்மை நிறுவப் பட்டிருக்கிறது. அஃது ஒரு பாலாக மேனாட்டாராகிய கொலம்பஸ் மீகாமன் அமெரிக்காவைக் கண்டு பிடித்த பின் ஸ்பானியா தேசத்து மக்கள் துப்பாக்கியோடு சென்று மத்திய அமெரிக்க மன்னரைட் தந்திரத்தாலும் துப்பாக்கி வன்மையாலும் சிறைப்படுத்தி அவர்கள் குவித்து வைத்த போனைக் கவர்ந்து கொண்டு தம்மூர்க்கு வந்தனர். ஆங்கில நாட்டினராகிய கடற்கொள்ளைக்காரர் இடையில் நின்று அப்பொன்னின் ஒரு பகுதியைக் கைப்பற்றிக் கொண்டு தம்மூர்க்குச் சென்றனர். அஃதன்றியும் எலிசபேத் இராணியின் அரசியலாற்றலினாலே ஆங்கில நாட்டுச் சைனியங்கள் சில போர்க்களங்களிலே ஸ்பானிய சேனைகளை வெற்றி கொண்டன. ஐரோப்பாவின் மேற்குக் கரையில் உளவாகிய போர்த்துக்கல், பிரான்சு, ஒல்லாந்து நாடுகள் கடல் வர்த்தகத்தினாலேயே பொருளீட்டினவெனினும், பொருளும் கடற்படையுந் திரட்டியவகையில் ஆங்கில நாடே முன்னணியில் நின்றது.


    மேனாட்டார் அறிவு விசாலிப்பதற்குரிய மற்றொரு நிகழ்ச்சி அராபியா தேசத்திலே நிகழ்ந்தது. திருநாவுக்கரசு சுவாமிகள் நமது நாட்டில் இருந்த காலத்திலே அராபியா நாட்டு மக்கம்மா நகரிலே முகம்மது நபி அவதரித்தார். நபியின் சிஷ்ஷிய பரம்பரையில் வந்தோர் மேற்கேயுள்ள பலநாடுகளிலே ஆணை செலுத்தி அரசு புரிந்ததோடு கூட அறிவொளிவிளங்குமாறுஞ் செய்தார்கள். கிறிஸ்து நாதர் காலத்திற்குப் பல நூற்றாண்டுகளின் முன்னே யவனபுரத்தில் வாழ்ந்த அறிஞர்கள் இயற்றிவைத்த அரிய கலைநூல்கள் அராபியர் வழியாக மேனாட்டிலே பரவி அறிவொளிபரப்பின. யவனவாணியின் செல்வப் புதல்வியருள் ஒருவராக ஆங்கில வாணி உதித்தாள்.
    ஆண்டவன் ஒருவனேயாயினும் பற்பல நாட்டு மக்கள் அவனுக்குப் பற்பல திருநாமங்களைத் தந்து வழிபடுமாறு போலச் சொல்லின் கிழத்தியாகிய கலைவாணியும் பற்பல நாட்டு மொழிச்சார்பினாலே பற்பல உருவங்களை வகித்தாள். ஆதியிலே நான்முகக்கடவுளது நாவிலிருந்து வேதத்தையருளி இடைக் காலத்திலே வேதவியாசரது நாவினின்று மகாபாரதத்தைத் தோற்றுவித்துக் காளிதாசனையுள்ளிட்ட உத்தமக் கவிகளது நாவிலே களிநடம் புரிந்தாள் ஆரியவாணி. இமயத்திற்கு வடபாலதாய் உத்தர குருவெனப் புராணங்கள் கூறும் போக பூமியையுள்ளிட்டதாய், நாற்பது கோடி மக்களுக்கு உறைவிடமாகிய சீனத்திலே தோன்றிய கவிவாணரது நாவினை இருப்பிடமாக்கிக்கொண்டாள் சீனவாணி. பண்டைக் காலத்திலே, யவனபுரத்தாரோடு போர் மலைந்தும் நட்புப் பூண்டும் மேற்றிசைக்கும் கீழ்த்திசைக்கும் நடு நாடாகி, அக்கினி தேவனை வழிபடுவோருக்கு உறைவிடமாகிப் பொலிந்த செல்வப் பாரசீகப் பழந்தேசத்து மக்கள் களிகூரும் வண்ணம் அந்நாட்டுப் புலவர் நாவினின்று கவிசுரந்தளித்தாள் பாரசீக வாணி. ஹோமார் என்னும் அந்தகக் கவியின் நாவிலிருந்து துரோயம் என்னும் ஈலிய நாட்டிலே நிகழ்ந்த போரினை விரித்துக் கூறும் ஈலிய காவியமும் அப்போர்க் களத்திலே சிறந்து விளங்கிய உலீசன் (Ulysses Odysses)என்னும் வீரனது நிகழ்ச்சிகளைக்கூறும் உலீச காவியமும் ஆகிய வீர காவியங்களை அளித்தும் , ஐய்க்கிலீஸ், அரிஸ்தொபனீஸ், இயூரிப்பிடீஸ், என்னும் நாடகக் கவிகள் வாயிலாக என்றும் புலராது யாணர் நாட் செல்கினும் நின்றலர்ந்து தேன் பிலிற்றும் நீர்மையவாக்ய அழகிய நாடகங்களை அளித்தும், பிண்டார் என்னும் கவிவானர், சஃபோ என்னுங் கவியரசி வாயிலாக அகப்பொருட்டுறை தழுவிய இசைப் பாடல்களைத் தோற்றுவித்தும் சோக்கிரதீஸ், பிளேத்தோ, அர்ஸ்தாத்தில் என்றித் தொடக்கத்த தத்துவஞானிகள் வாயிலாக உண்மைநூல், ஒழுக்கநூல்களைட் தொற்றுவிட்தும் பண்டை யவன மொழிக்கு ஆக்கமளித்தாள் யவன வாணி. உரோமவாணி, இத்தாலியவாணி, ஜெர்மானிய வாணி,பிராஞ்சியவாணி யென்றின்னோரெல்லாம் யவனவாணியின் செல்வப் புதல்வியரேயாவர்.
    கணிதம், சிற்பம், வைத்தியம், காவியம், தர்க்கம், தத்துவம் என்னும் அருங்கலைகளுக்கெல்லாம் தாயகம் யவனபுரமேயாகும். ஆதலினாலன்றோ, மேனாட்டுக் கலைக்கழகங்களிலே, யவனபுரத்டு மொழியாகிய கிரேக்க மொழியும் உரோமருக்குரிய லத்தீன் மொழியும் பெரிதும் கற்கப்பட்டு வருகின்றன. எலிசபெத் இராணி காலத்திலே, அமெரிக்காக் கண்டத்துப் பொருட்செல்வமும் பழைய யவன புரத்துக் கலைச் செல்வமும் ஆங்கிலநாட்டுக்குரியவாயின. ஸ்பென்சர் என்னும் மகாகவி ‚அரமடந்தையர் இராணி’ என்னும் பெருங்காப்பியத்தோடமையாது அழகு பொருந்த்ய சிறு காப்பியங்கள் பலவற்றையும் செய்தார். „ஆயன் நாட்குறிப்பு“ என்பது அவறுல் ஒன்று. இது இயற்கை வனப்பினக் கூறுவது.
    பலவகையிலும் ஆங்கில நாடு பொலிவுற்ற இக்காலத்திலே தான் செகசிற்பியார்(சேக்ஸ்பியர்) என்னும் சிறந்த நாடகக் கவி தோற்றினார். இவருடைய கவி வனப்பினை மதங்க சூளாமணி என்னும் நூலிலே சற்று விரிவாகக் கூறியிருக்கின்றாம். யூலியஸ் சீசர் என்னும் நாடகத்தின் ஒரு பகுதியின் பமொழிபெயர்ப்பை ஈங்குத் தருகின்றோம். இந் நாடகத் தலைவராகிய யூலியஸ் சீசர் பராக்கிரமசாலியென்றும் சேனைத் தலைவரென்றும் முன்னர்க் குறிப்பிடப்பட்டார். உரோமாபுரியில் வாழ்ந்த காஷிஸ் எனப் பெரிய சனத் தலைவனொருவன் கஸ்கா, திரேபோனியஸ், லிகாறியஸ், டெகியஸ், சின்னாகிம்பர் என்பாரையும் நீதிமானும் யூலியசீசரது நண்பனுமாகிய மார்கஸ் புரூட்டஸையுந் தன்வயப்படுத்தி பங்குனித் திங்களில் நண்பகலில், அத்தாணி மண்டபத்தில், யூலியஸ் சீசரது உயிரைக் கவர்வதற்கு ஏற்பாடு செய்தனன். குறித்த தினத்திற்கு முன்னாளிரவில், விண்வீழ் கொள்ளிகளும், தூம கேதுக்களும் பலவகை உற்பாதங்களுந் தோன்றின. யூலியசீசரின் மனைவி கல்பூர்ணீயா தீக்கனாக் கண்டு அச்சமுறெழுந்து புறத்தே நிகழ்கின்ற உற்பாதங்களினால் உள்ளம் அவலித்துத் துயிலெழுந்திருந்து காலைப்பொழுது வந்ததும் கணவனது முன்னிலையை அடைந்து

    பேரிரவில் நடந்ததெல்லாம் பீழையினை விளக்கப்
    பேதலிக்கும் உளச் சிறியேன் பேசுகின்ற மொழிகள்
    ஆருயிர்க்குத் தலைவ! நினதருட் செவியில் வீழ்க,
    அகத்திடையின் றிருந்திடுக, அவைபுகுத லொழிக,
    எனக்குறையிரந்து வேண்டி நின்றாள்.
    அதனைக் கேட்ட சீசர் புன்னகை புரிந்து,

    அஞ்சினர்க்குச் சதமரணம், அஞ்சாத நெஞ்சத் (து)
    ஆடவர்(க்) ஒரு மரணம். அவனிமிசைப் பிறந்தோர்
    துஞ்சுவர்என் றறிந்தும் சாதலுக்கு நடுங்கும்
    துன்மதிமூ டரைக் கண்டாற் புன்னகை செய் பவன்யான்.

    இன்னலும் யானும் பிறந்த தொருதினத்தில் அறிவாய்
    இளம் சிங்கக் குருளைகள் யாம்; யான் மூத்தோன் எனது
    பின் வருவது இன்னல் எனப் பகை மன்னர் அறிவார்
    பேதுறல் பெண்ணணங்கே யான் போய் வருதல் வேண்டும்.
    எனக் கூறினார்.

    இத்தருணத்தில் டெசியஸ் என்பவன் வந்து அத்தாணி மண்டபத்திற் குழுமிருந்த முதியோர் சீசரை அழைத்து வருமபடி சொல்லியதாகத் தெரிவித்தான். சீசர் முதலிலே மறுத்துப் பின்பு இசைந்து உடன் போயினார். வழியிலே ஒரு சேவகன் ஒரு நிருபத்தைக் கொண்டு வந்து கொடுத்து இது சீசருடைய சுகத்தைக் கோரியது. இதனை உடனே படித்தருள வேண்டும் எனச் சீசர் கையிற் கொடுத்தனன். நல்லது நண்ப சனங்களுடைய சுகத்தைக் கோரிய நிருபணங்களைப் படித்த பின்பு இதனைப் படிக்கிறேன் என்று கூறிவிட்டு சீசர் அத்தாணி மண்டபத்தை நோக்கி நடந்தனர். அங்குச் சிம்பர் என்பவன் முற்பட்டு வந்து முழந்தாற்படியிட்டு நின்று மகோதாரிய மகா பிரபுவே ஏழையேனது விண்ணப்பத்திற்கிரங்கி சகோதரனை மன்னித்தருள வேண்டும் என வேண்டி நின்றனன். சீசர் அவனை நோக்கித்,

    “தாழ்ந்து மென்மொழியுரைத்திடேல் தரணியிற் பணிந்து
    வீழ்ந்து நைபவர் பொய்யுரைக்கிரங்கிய வீணர்.
    சூழ்ந்து செய்தன துடைத்துப் பின் சோர்வினையடைவார்
    ஆழ்ந்து செய்வன செய்யும் யான் அவர்நெறி அணையேன்“

    „அண்ணல் நீர்மையேன் பிழைசெயேன் அணுவளவேனும்
    நானும் நீதியிற் பிரிந்திடேன் நானெனக் கதறிக்
    கண்ணில் நீர் மிக நிலத்தினிற் புரள்வதாற் கருதும்
    எண்ணம் முற்றுறும் என்னனீ எண்ணுவதிழிவே“

    எனக் கூறச் சார்ந்து நின்ற மார்க்கஸ் புரூடஸ் சீசரை நோக்கி „ஐய, நான் இச்சகம் பேசுவேனல்லேன், தேவரீரது திருக்கரத்தை முத்தமிட்டேன் . சிம்பரரின் விண்ணப்பத்திற்கிரங்கி அவரது சகோதரனை விடுதலை செய்தல் வேண்டும்.“ என்றனன். சமீபத்தில் நின்ற காசீயஸ் சீசரை நோக்கி „மகிமை பொருந்திய சீசரே மன்னிக்க வேண்டும், உம்மிரு தாளினையும் பற்றினேன், சிம்பரின் சகோதரனை விடுவிக்க வேண்டும்“ என்றனன். சீசர் தம்மைச் சூழ்ந்து நின்று விண்னப்பித்தோரை நோக்கி
    இரங்குதிர் என்ன இரக்கும் நீர்மையர்
    தமைப்பிறர் இரக்கிற் றையக்காட்டுனரே
    நும்போல் வேனெனின் நும்மொழிக்கு இசைவேன்
    வானகம் மிளிரும் மீனினம் அனைத்தும்
    தற் சூழ்ந் தசையத் தானசைவின்றி நிலைபெறுதுருவன்
    நிலைமை கண்டிரரே?
    வான் மீன் அனையர் மாநில மாந்தர்
    துருவன் அனையன் ஒருவனிங்குளலால்
    அவந்தன் யான் என அறிகுவீர் புகன்ற
    மொழியிற் பிரியேன் பழியொடு படரேன்
    மலை வீழ்வெய்தினும் மனம்வீழ்விலேனே
    எனக் கூறினார். இதனைக் கேட்ட புரூட்ஸ் ஆதியோர் சீசரது பெருமிதயுரையை தர்பெருமையுரையெனவெண்ணி உடைவாளயுருவி அனைவரும் ஏகோபித்துச் சீசரை வெட்டினார்கள். நீயுமா புரூட்டஸ் என்னும் உரையோடு சீசர் வீழ்ந்து மரணித்தனர்.
    (தொடரும்)