ஞாயிறு, செப்டம்பர் 25, 2005

கவிஞர் காரை சுந்தரம்பிள்ளை

கவிஞர் காரை சுந்தரம்பிள்ளை அவர்கள் காலமாகிவிட்டார். இன்று அவரது இறுதிக் கிரிகைகள் இலண்டனில் நடைபெற்றது. நீண்ட நாட்களாகவே சிறுநீரகக் கோளாறினால் அவதிபட்டு சில நாட்களாக நினைவிழந்த நிலையில், அவரது மகள் மாதவி சிவலீலன் அவர்களது தயவில் இருந்தார்.
60 , 70 களில் ஈழத்தின் பல கவியரங்குகளில் கவிஞர் காரை சுந்தரம்பிள்ளை அவர்களின் மரபு வழிக் கவிதைகளைப் பலர் கேட்டிருப்பீர்கள். „ஈழத்து இசை நாடக வரலாறு“, „வட இலங்கை நாட்டார் அரங்கு“, „மலையகக் கூத்து மரபு“ போன்றவை அவரது அண்மைய நூல்கள்.

Neela Padmanabhan


நீல பத்மநாபன்/Neela Padmanabhan, திருவனந்தபுரம்

சில தொடுப்புக்கள்:

1."தமிழ் இலக்கிய வானில் ஓர் ஒளிரும் தாரகை" -நீல பத்மநாபன் பற்றி சாஷா ஏபலிங் அவர்கள் (ஜெர்மன் மொழியில்) எழுதியது. (Herr Sascha Ebeling über Herrn Neela Padmanabhan)

2."Pearls and Pebbles": A Collection of Essays by Neela Padmanabhan

3.Foundation of SAARC writers and Literature/சார்க் நாடுகளின் எழுத்தாளர் மற்றும் இலக்கிய அறக்கட்டளை

சனி, செப்டம்பர் 24, 2005

பழமுதிர் சோலை

மதுரையில் இருந்து வடகிழக்கில் சுமார் 20 கிலோமீட்டர் தொலைவில் அழகர் கோவில் இருக்கிறது. சரித்திரப் பிரியர்களுக்கு இந்த அழகர் கோவில் ஒரு பெரிய பொக்கிஷம். மேலதிக தகவல்களுக்கு பேராசிரியர் தொ. பரமசிவனிடம் கேளுங்கள். அழகர் கோவில் தாண்டி அதற்கும் கொஞ்சம் மேலே போனால் பழமுதிர்சோலை. பழமுதிர்ச்சோலைக்குச் செல்லும் வழியில் வழிப்பறிக்கென்றே விசேட பயிற்சி பெற்ற வானரங்களை அங்கே காணலாம்.இந்தியா முழுவதும் நான் கண்ட குரங்குகளில் பழமுதிர்சோலைவாழ் அந்த வழிப்பறி வீரர்கள்-வீராங்கனைகளுக்கு முதல் பரிசு கொடுக்கலாம். பக்தர்களிடம் பொரி பறித்து கீழ்த்தாடைகளுக்குள் தேக்கிவைத்துக் கொள்வதால் அல்லது தொடர்ந்து ஒரே வகை உணவினால் ஏற்பட்டிருக்கும் ஒரு வகை நோயோ தெரியவில்லை.அனேக குரங்குகளின் கீழ்த் தாடையின் இரண்டு புறமும் பருத்துக் கிடக்கின்றன. தேக்கிய பொரியை இரைமீட்க முடியுமோ தெரியவில்லை.


பழம் உதிர் சோலையில் ஒரு பக்த மனோபலம்!!!

திங்கள், செப்டம்பர் 19, 2005

உங்கள் குழந்தைகள் உங்கள் குழந்தைகளே அல்ல!




நீதிமன்றத்தில் அண்மையில் ஒரு வழக்கு. வழக்காளியான தமிழர் சொல்கிறார் இது என் குழந்தை என்று. இந்த வழக்கின் எதிரியான குழந்தையின் வெள்ளைக்காரத் தாய் சொல்கிறார்: „ கனம் கோட்டார் அவர்களே! இக் குழந்தை சட்டரீதியாக இவர் குழந்தையாயினும் உயிரியல் ரீதியாக இது இவர் குழந்தை இல்லை; இது எனது ஆபிரிக்கக் கணவருக்கும் எனக்கும் பிறந்த பிள்ளை. குழந்தையின் தலைமுடி, மூக்கு, உதடு கள் மற்றும் உடற் தோற்றத்தைப் பாருங்கள்...“
ஆனால் தமிழர் விடவில்லை. அப்படிப் பெரிய வேறுபாடு எங்களுக்கும் ஆபிரிக்கருக்கும் இல்லை. எங்கள் குடும்பத்திலேயே என் குழந்தை போன்றவர்கள் இருக்கின்றனர்.... எங்கள் ஊரில் இருக்கின்றனர், நாட்டில் இருக்கின்றனர். DNA சோதனைக்கு நான் உடன்படப் போவதில்லை. இது என் குழந்தை தான்...என் குழந்தையே தான்.“ வழக்கின் மீதான தீர்ப்பு இன்னும் வழங்கப்படவில்லை.

ஞாயிறு, செப்டம்பர் 18, 2005

ஒரு மாதக் குறிப்பு

அமெரிக்க ஐக்கிய ராச்சியத்தின் மியாமியில் இருக்கும் குடிவரவுத் தடுப்பு முகாம் ஒன்றில் சுமார் 8 மாதங்களுக்கு மேலாகச் சிறையிருக்கும் எனது உறவினர் ஒருவர் வாசிக்கத் தமிழ் நூல்கள் கேட்டிருந்தார்.
ஒரு மாதத்திற்கு ஒரு புத்தகம் மட்டுமே அவர் பெற்றுக்கொள்ளலாம். புத்தகத்தின் இருபுற அட்டைகளும் கிழிக்கப்பட்ட பின்னர்தான் (அவை முகாமுக்கு உள்ளே ஆயுதமாகப் பாவிக்கப்படக் கூடாது என்பதற்கு முன் எச்சரிக்கையாக) புத்தகம் கையளிக்கப்படும். இதனால் பெரிய புத்தகங்கள் அனுப்புவதே நல்லது என்று தீர்மானித்து சுந்தரராமசாமியின் “காகங்கள்” சிறுகதைத் தொகுப்பு முதலிலும், பின்னர் “ஆண்கள் , பெண்கள், குழந்தைகள்” என்ற நாவலும் அனுப்பப்பட்டது. அனுப்பும் போதே அட்டையக் கிழித்து விட்டு அனுப்பினால் அஞ்சல் செலவாது குறையும் என்று இரண்டாவது நூல் அனுப்பும் போது அட்டைகளை அகற்றி விட்டேன். மனம் கொஞ்சம் பதைக்கத்தான் செய்தது.

இப்போது கல்கியின் “பொன்னியின் செல்வன்” மற்றும் சாண்டில்யன் எழுதிய சரித்திரப் பாணி நாவல்கள் வேண்டுமாம். அதுமட்டுமல்ல தடியருக்கு பெரியாரின் சிந்தனைகளும் வேண்டுமாம். ஐயையோ அவை பாகங்களாக வந்தவை என்றதும்...உள்ளிருக்கும் சகவாசிகளின் ஐந்து பெயர்களைத் தந்துள்ளார். பொன்னியின் செல்வன் ஐந்து பாகங்களையும் ஒரே மாதத்தில் அனுப்பும் படி. இனும் 1 வருடமாத் இருப்பார் போலும். உள்ளிருக்கும் போது சிறு சிறு வேலைகள் செய்யலாம்...(துப்புரவு செய்தல், கண்டீன் உதவியாள்...இப்படியாக) நாளொன்றுக்கு 1 டாலர் கிடைக்கிறது...தொலைபேசிச் செலவுக்குச் சரியாகிவிடுகிறது என்கிறார்.

ஜக்கடையா-Yakkadaya

இலங்கையில் „யக்கடையா“ ; „மறுசீறா“(„சீனா“) போன்ற தனிமனிதர்களின் காரணப் பெயர்களும் இடுகுறிப் பெயர்களூம் அவர்களது வரலாறு காரணமாக முழு இலங்கையிலும் கொடூரமான நபர்களைச் சுட்டுவதற்கு ஆகுபெயராகிப் போயின. „யக்கடையா„ என்பது „இரும்பு மனிதன்“ என்ற பொருளில் விளங்கிக் கொள்ளப்படுகிறது. சந்தனக் கட்டை வீரப்பன்; மான் சிங்; பூலாந்தேவி போன்ற பெயர்களுடன் இந்த „ஜக்கடையா“ என்ற பெயரையும் ஒப்பிடலாம். அண்மையில் இந்த யக்கடையாவின் சரிதை இலங்கை ஆங்கிலத் தினசரி ஒன்றில் வெளியாகியிருந்தது. யக்கடையாவுக்கு இப்போது 103 வயது. இலங்கையின் ஜனாதிபதியை ஒரு முறை சந்தித்துவிடவேண்டும் என்ற ஆவலில் கொழும்புக்கு வந்துள்ளதாக அவனது கதையை எழுதும் பத்திரிகையாளர் குறிப்பிடுகின்றார். தன் கிராமத்துச் சமகாலப் பள்ளிமாணவி ஒருத்தி, இரண்டாம் உலகயுத்த காலத்தின் போது இலங்கையில் நிலைகொண்டிருந்த சில ஆபிரிக்கச் சிப்பாயிகளினால் பாலியல் பலாத்காரம் செய்யப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டதால், ஆத்திரமடைந்த ஜக்கடையா 96 ஆபிரிக்காவைச் சேர்ந்த சிப்பாய்களையும் ஒரு ஆங்கில அதிகாரியையும் கொலை செய்திருக்கின்றான். இதைவிட ஒரு தமிழ் அஞ்சல் அதிபரையும் கொன்றிருக்கின்றான். இந்தியாவில் பலகாலம் மறைவாக இருந்துவிட்டு இப்போ இலங்கையில் வசித்து வருகின்றானாம். ஆங்கிலக் காலனித்துவதுகுட்பட்ட ஆபிரிக்காவைச் சேர்ந்த நாடுகளின் சிப்பாய்கள் 1930களின் இறுதியில் இலங்கையின் வடபகுதியில், குறிப்பாக யாழ்ப்பாணத்தில் நிறையவே இருந்தனர் என்று முதியவர்கள் சொல்லக் கேள்விப்பட்டிருக்கின்றேன்.

பத்மநாப ஐயர்

புத்தகமே சாலத் தொகு...பொருள்தெரியும்!

பத்மநாப ஐயரை எண்பதுகளுக்கு முன்னர் நான் அறிந்திருக்கவில்லை. ஆனால் அவரது இலக்கிய சேவையென்பது அறுபதுகளிலேயே அறியப்பட்ட ஒன்றாக இருந்திருக்கிறது. எண்பதுகளுக்கு முன்னான இருபது வருட ஈழத்து இலக்கியக் காலம் என்பதே பல வகைகளில் ஆர்வத்திற்கும் ஆராய்விற்கும் உரியதாகும்.
சுதந்திர இலங்கையின் ஆரம்ப கால இலக்கியங்களின் கணிசமான பகுதி பாரதீயம், திராவிடவியம், காந்தீயம் என்பவற்றின் சாயல்களாகவும் இருக்கின்றன. பின்னர் ஐம்பதுகளில் ஏற்பட்ட திடீர் அரசியல், பொருளாதார, சமூக மாற்றங்கள் இலக்கிய வரலாற்றின் திருப்புமுனையாகவும் அதன் செல்திசையினைத் தீர்மானிக்கும் காரணிகளையும் கொண்டிருந்தன.
இலங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் உருவாக்கமும் அதன் செல்வாக்கின் ஆரம்பமும் , S.W.R.D.பண்டார நாயக்காவின் புதிய கட்சியின் தோற்றமும், S.J.V.செல்வநாயகத்தின் தமிழரசுக்கட்சியின் ஸ்தாபிதமும் இலங்கையின் படித்த மேல்தட்டு வர்க்க, நடுத்தட்டு வர்க்க மக்களுக்கிடையில் நிலவிய இலக்கியநுகர்வு இலக்கியவாக்கம் என்பன முற்போக்கு பிற்போக்கு கன்னைகள் என்ற புதிய வகைப்படுத்தல் செய்யப்பட்டன. அதுமட்டுமல்லாது „தேசிய இலக்கியம்“ என்ற பிரக்ஞையின் தோற்றமும் அதன் அரசியற் பலமும் „தென்னிந்திய எழுத்துக்களே உன்னதமானவை“ என்ற ஒரு கருத்துருவை சந்தேகிக்க வைத்தது. திடீரென நடைமுறைப்படுத்தப்பட்ட இந்திய இலக்கியங்களின் இறக்குமதித் தடையினால் தரமான தமிழ் இலக்கிய சஞ்சிகைகள், சிறுபத்திரிகைகள் இலங்கையில் கிடைப்பது மிக அரிதாகியது. இதுவரை இருந்து வந்த இலக்கிய ஒருவழிப்பாதை அப்போது தடைபட்டுப் போனது.
இந்தக்காலத்தில் தான் பத்மநாப ஐயர் போன்றவர்களின் இலக்கியப் பிரவேசமும் இன்றியமையாத அவர்களது சேவையும் பெரிதெனெக் கொள்ளப்படுகின்றன. தடைபட்ட ஒருவழிப்பாதை என்பது பத்மநாப ஐயர் போன்றவர்களால் இலக்கியப் பாலமாக ஈடு செய்யப்பட்டு இலங்கை இந்தியத் தமிழ் இலக்கியப் பரிவர்த்தனையை எள்ளுப்பொரி அளவிலேனும் நிவர்த்தி செய்தது. பத்மநாபஅய்யர் அவர்கள் புகழ்பெற்ற தரமான தெனிந்திய இலக்கிய சஞ்சிகைகளின் (மாத்தளை என்ற மத்திய இலங்கை நகரமொன்றில்) சந்தாதாரராக இருந்தாரென்பதும் அவற்றில் ஒரு பிரதி மட்டும் என்றில்லாது பல பிரதிகளை தருவித்து அவற்றை இலங்கையின் பல பாகங்களிலும் உள்ள நண்பர்களுக்கும் இலக்கியவாதிகளுக்கும் இலவசமாகச் சேர்ப்பிப்பாரென்றும் , தரமான நூல்கள், சஞ்சிகைகள் போன்றவற்றைக் கண்டவுடன் (முன்பின் யோசிக்காது) பல பிரதிகளை வாங்கி நண்பர்களுக்கு வழங்குவாரென்றும் பலர் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். இலங்கையில் வெளியாகிய நூல்களை இந்தியாவிற்குக் காவிச் செல்வதும் பின்னர் அங்கிருந்து பல நல்ல நூல்களை இலங்கைக்கு எடுத்து வந்து நண்பர்களுக்கு மத்தியில் பெரும்பாலும் இலவசமாக விநியோகிப்பதும் பத்மநாப அய்யரவர்கள் அடிக்கடி செய்தவையாம்.
„நல்லன எழுதுவதல்ல, அவற்றை மக்களிடம் கொண்டுசென்று கொடுப்பதுவே மகத்தான இலக்கிய சேவை“ என்ற பொருள்பட விபுலானந்த அடிகள் ஒரு கட்டுரையில் எழுதுகின்றார். இவ்வாறான சிறுதுளிச் சேவைகள் மூலம் இலங்கையின் பல எழுத்தாளர்களின் பெயர்கள், அவர்களது ஆக்கங்கள் இந்தியாவில் இருக்கின்ற சமகாலப் படைப்பாளிகளுக்கு அறிமுகமாயின, தெரியவந்தன. அவர்கள் எழுத்துக்களைத் தேடிப்படிக்கும் ஆர்வத்தைத் தூண்டின. அது மட்டுமல்ல ஈழத் தமிழர்களின் வாசிப்பின் தேர்வு மற்றும் தரம் பற்றிய பிரேமையும் இந்திய தமிழ் எழுத்தார்களுக்கிடையில் உருவாகியது. இப்படியாக இன்னும் பல்வேறு வகைகளில் ஒரு இலக்கிய நிலையமாக அறியப்பட்ட பத்மநாப அய்யரை நான் அப்போது அறிந்திருக்கவில்லை. அந்த அண்டையும் எனக்குக் கிடைக்கவில்லை. அவரது பெயரரையும் அறிய வாய்ப்பிருக்கவில்லை. அதற்கும் காரணமுண்டு. அப்பொழுதெல்லாம் கிராமங்கள் , அதற்குப் பின்னான பொழுதுகளைப் போல் ஒரு கடுகதியில் நகரப்போலி மயமாக்கப் படவில்லை. தமிழ் இலக்கியம் இலங்கையின் பண்டிதர்கள், தமிழாசிரியர்களிடமிருந்து அரசாங்க எழுதுவிஞைஞர்களிடமும் முற்போக்கு இளைஞர்களுக்கும் கைமாறிக் கொண்டிருந்து. அத்தோடு இதனை இப்படிப் பொதுமைப் படுத்தமுடியாதபடி பெரிய கல்லூரிகளும் அக் கல்லூரிகள் சார்ந்து புகழடைந்த நகரங்களும் தான் இலக்கிய வரலாற்றின் தரவுகளாக இருந்திருக்கின்றன. நகரமையச் சமாச்சாரம் தான் இலக்கியமாகவும் காணப்பட்டது. குக்கிராமங்களுக்குள் இந்த இலக்கிய வாடைகள் சென்றடையவில்லை. ஈழநாடு என்ற தினசரி வடமாகாணத்தில் கணிசமான அளவிலும், வீரகேசரி, தினகரன் போன்றவை முழு இலங்கையளவிலும் விற்பனையாகியது. நான் வாழ்ந்த கிராமத்திலும் மூன்று அல்லது நான்கு பேர் தினசரி பத்திரிகைச் சந்தாதாரராக இருந்திருக்கின்றனர். சுதந்திரன் என்ற தமிழரசுக் கட்சியின் பத்திரிகை வாரந்தோறும் அஞ்சல் மூலம் இரண்டொருவருக்குக் கிடைத்ததையும் அறிவேன். மேலும் கிராமப் பள்ளிக்கூட வாத்தியார்களுக்கு இந்த இலக்கிய விடயமெல்லாம் தெரியாத விசயமாக இருந்திருக்கிறது. நாங்கள் பலகாலம் வரை பன்னிரு திருமுறைகள், கம்பராமாயணம்-சுந்தரகாண்டம், பண்டிதமணி சி.கணபதிப்பிள்ளை அவர்களின் இலக்கியவழி போன்றவற்றைக்க் கற்றுக்கொண்டிருந்தோம். இலக்கியத்தின் புதிய வரவுகள்; புதிய பெயர்கள் எங்களை அணுகவில்லை. எழுபதுகளின் ஆரம்பத்தில் தமிழ் பாடநூல்கள் பழந் தமிழ் இலக்கியத்தையும் புதிய இலக்கியங்களையும் சம அளவில் கொண்டிருந்தன. மகாகவி; மாயகோவ்ஸ்கி போன்ற பெயர்கள் பள்ளிச் சிறுவருக்கும் தெரியவந்தது.
பத்மநாப ஐயர் மத்திய இலங்கையின் மாத்தளையில் இருந்து பின் வட இலங்கை யாழ்ப்பாணம் தின்னவேலிப் பகுதியில் குடும்பத்துடன் வசித்திருந்திருக்கின்றார். அப்போதெல்லாம் யாழ் பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளர்கள் ; இலக்கிய ஆக்கதாரர்கள் பலர் இவருக்கு அயலவர்களாக இருந்திருக்கின்றனர். என்ன அவசரத்திற்கு வந்திருக்கின்றோம்…மனைவி என்ன அலுவல் சொல்லி விட்டாள்’ என்பதெல்லாம் மறந்து கலை இலக்கியக் காரரின் வீடுகளில் பலமணி நேரம் இலக்கிய „வாய் பார்த்திருந்த“ இந்த பத்மநாபன் பற்றி நண்பர்கள் கூறும் போது பத்மநாபஅய்யர் மீதும் அவரது துணைவி, காலஞ்சென்ற சொர்ணவல்லி அவர்கள் மீதும் பரிதாபம் தோன்றும். தொண்ணூறுகளில் பத்மநாபஅய்யர் இங்கிலாந்து வந்து விட்டார். இலண்டனில் நான் அவரைச் சந்தித்த போது ஆங்கிலத் தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்புச் செய்யப்பட்ட உலகப்புகழ் பெற்ற திரைப்படங்களில் நூற்றுக்கும் அதிகமாகத் தேட்டித் திரட்டி யாருக்குக் கொடுக்கலாம் என்று வாடியபடி காத்திருந்தார். அவருடைய அரசியல் சார்புநிலையில் உடன்படாத போதும் அவரது நட்புப் பெரியது.

புதன், ஜூலை 27, 2005

கொங்கர் புளியங்குளம்

மதுரையில் இருந்து மேற்கு நோக்கி தேனிக்குச் செல்லும் வழியில் தெக்கானூர் என்ற ஊர் கழிந்தவுடன் சிறிதளவு தூரத்தில் ஒரு பெரிய எரிபொருள் நிரப்பும் நிலயமொன்று(பெற்றோல் பாங்கு) இப்போது புதிதாகத் திறந்து வைத்திருக்கிறார்கள்.
வீதியின் எதிர்ப்புறத்தே இருக்கும் மரத்தடியில் புத்தம் புதிதாக விநாயகர்சிலை ஒன்று முளைத்திருக்கின்றது. வாகனங்களின் வேகத்தைக் குறைக்கவும் வாடிக்கையாளர்களைக் கூட்டவும் பக்தர்கள் வசதிக்கும் ஏற்ப இது நல்ல ஏற்பாடுதான். இப்படியாக சித்தன் ஒண்ணுக்கிருக்க அந்த வீதியில் ஒதுங்கிய வேளை நட்டகல் ஒன்று நானிருக்கிறேன் என்று பேசியது. கொங்கர் புளியங்குளம் என்ற அந்தக் கிராமத்தின் வீதியில் ஒருமுறை திருமலை நாயக்கர் உலாப்போனாராம்.நிரந்தர நிலமற்ற அந்த ஊர் மக்கள் அட்டாங்கமாகத் தடாலென விழுந்து திருமலை நாயக்கரை வணங்கினராம். நாயக்கரும் மகிழ்ந்து வீதியின் ஒரு மருங்கை மேலைத்தெருவாகவும், மறு மருங்கைக் கீழைத்தெருவாகவும் மக்களுக்கே பகிர்ந்தளித்தாராம். நானூறு வருடங்களுக்கு முந்திய அந்தச் சரிதை சொல்லும் கற்சிலையே இப்போது நாய்கள் ஒண்ணுக்கிருக்க, பார்ப்பாரும் எடுப்பாரும் அற்று அய்தான செடிக்களுக்கிடையில் மறைந்து கிடக்கிறது. அந்தக் கற்சிலைதான் நீங்கள் அருகே பார்ப்பது.

கொங்கர் புளியங்குளத்தின் கீழைதெருவுக்கு அப்பால் ஒரு மலை நீண்டு கிடக்கிறது. அந்த மலையின் நடுவில் இருக்கும் குகைவெட்டில் அய்ம்பதுக்கும் அதிகமான சமணப் படுக்கைகள் இருக்கின்றன. வெளியே கொழுத்தும் வெயிலில் அந்தக் குகைக்குள் புகுந்த போதுதான் புரிந்தது ஏன் சமணர்கள் இந்த இடத்தைத் தேர்ந்தனர் என்று. உள்ளிருக்கும் போது அவ்வளவு இதமாக இருக்கிறது. சமணப் பள்ளிகள் இருக்கும் இடத்தின் வரவேற்பு மலையில் எப்போதும் மகாவீரர் செதுக்கப்பட்டிருப்பார்.
உள்ளே போனால் பெரிய கல் ஒன்று நேர்த்தியாக வைக்கப்பட்டிருக்கும். மருந்து அரைப்பதற்கோ அல்லது அதில் குரு ஏறியிருந்து பிரசங்கம் பண்ணுவதற்கோ பயன் பட்டிருக்கலாம். இந்தக் கொங்கர்புளியங்குளத்தில் இருந்து கோட்டையூர் என்ற ஒரு குக்கிராமத்துக்குப் போய் கருப்பணசாமி கோயில் பார்த்தேன்.

சனி, ஜூலை 23, 2005

பிரமிள் கவிதைகள்: "பிய்த்து எடுத்தவை-1"

பிரமிள் கவிதைகளில் பிய்த்து எடுத்தவை:

விடிவு:
„...இருளின் சிறகைத் தின்னும் கிருமி...“
லௌகீகம்:
„...குடி தண்ணீர்
வாளி வீச்சில்
நடுங்காது நிற்குமா?
அலைக்காமல் தான்
அள்ளமுடியுமா?“


ஒளிக்கு ஓர் இரவு:


„...லாப மீன் திரியும்
பட்டணப் பெருங்கடல்
தாவிக்குதிக்கும்
காரியப் படகுகள்...“


காவியம்:
சிறகிலிருந்து பிரிந்த
இறகு ஒன்று
காற்றின்
தீராத பக்கங்களில்
ஒரு பறவையின் வாழ்வை
எழுதிச் செல்கிறது

இரும்பின் இசை:
„கண்ணுக்குள் விரிகிறது கடல்...“

“...புரியாது கழிந்த பொய் நாட்கள் எல்லாம் உடைந்து குவிந்து பழங்கதையாக் கிடந்தன பார்...“
(இன்னும் வரமுடியும்)

மெட்டி ஒலி

மெட்டி ஒலி பற்றி தமிழ் உலகம் அதிகம் பேசிக்கொள்கிறது.நான் மெட்டி ஒலியின் எந்தத் தொடரும் பார்த்த ஞாபகம் இல்லை. ஆனால் எங்காவது விருந்தாகச் சென்ற வேளைகளில் அந்தத் தொடரின் ஆரம்பம் ஒரு நடன விளம்பரத்துடன் தொடங்குமல்லவா. அந்த நடனத்தை எத்தனை முறை பார்த்தாலும் எனக்குச் சலிப்பதில்லை. அந்த நாட்டிய தாரகையின் பெயர் தெரியவில்லை. மெட்டி ஒலியின் தொடக்கமும் முடிவும் எனக்கு அதுவே.

வெள்ளி, ஜூலை 22, 2005

கீழக் குயில்குடி


ஆங்கில காலனீய ஏகாதிபத்தியம் இந்தியாவில் தனது கட்டளைக்கும்; உயர்நிர்வாகம் என்ற பெயரால் அடக்கி ஆள்வதற்கும் அடியபணியாத இனக்குழுக்கள், நாடோடிகள் , பாடித்திரியும் இனங்கள் போன்ற மக்களை அடக்குவதற்கு 1871 ஆம் ஆண்டு „குற்றப் பரம்பரைச் சட்டம்“ (Crimainal Tribes Act) என்ற அடக்குமுறைச் சட்டமொன்றைப் பிறப்பித்தது. 160 இனக்குழுக்கள் இந்தச் சட்டத்தின் கீழ் பிறப்பிலேயே குற்றவாளிகள் ஆக்கப்பட்டனர். முதலில் வடக்கிலும் 1876 ஆம் ஆண்டு வங்காளத்திலும் அமுல்படுத்தப் பட்டது. பின்னர் 1911 ம் ஆண்டே தமிழ்ப்பிரதேசத்தில் முதன்முதலாக „கீழக்குயில்குடி“ என்ற ஊரில் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டது. கீழக் குயில்குடி என்ற அந்தச் சிற்றூர் மதுரையின் வடகீழ்திசையில் சுமார் 20 கிலோமீற்றர் தூரத்தில் சமண(அமண) மலை என்ற ஒரு குன்றின் சாரலில் இருக்கின்றது. அதிகமாக பிரான்மலைக் கள்ளர் இனத்தவர்கள் வாழும் இந்த ஊர் மதுரையின் காலனிய எதிர்ப்புச் சரித்திரத்தில் மிக முக்கிய பாத்திரம் வகிக்கின்றது. மதுரையில் எது நடந்தாலும் உடனே கீழக்குயில்குடிக்கு காவல்துறை விரைந்து வருவதற்கு வெலிங்கடன் வீதி என்ற பெயருள்ள வீதியே மதுரைப் பகுதியில் முதலில் போடப்பட்ட சீரான வீதியாகும். எந்த்க் குற்றச் செயல் நடந்தாலும் இந்தக் கீழக்குயில் குடி மக்கள் கைது செய்யப்பட்டனர். குழந்தைகள் பெற்றோரிடமிருந்த் பிரித்தெடுக்கப் பட்டனர். குழந்தைகளுக்குக்கான கட்டாயப் பாடசாலை பிரசன்னம், அவர்களுக்குக் கல்வி புகட்டுவதற்காகவல்ல, மாறாக கண்காணிப்புக்கு மிக உகந்ததாக இருந்தது. கணக்கெடுப்புக்கு மிக உதவியளித்தது.

அன்று அந்தச் சட்டத்தை எதிர்த்து தம்மீதான அடக்குமுறைக்கு எதிராகக் கிழம்பி மரணித்தவர்களை, தமது முன்னோர்களின் அவ்வகை எதிர்க்கும் பண்பினை இன்றும் கீழக்குடி மக்கள் நினைவு கூருகின்றனர். அவர்களது பெயர்களை மனங்களில் வைத்துப் பூசிக்கின்றனர். திருமலை நாயகர் அரண்மனையின் படுக்கையறையில் புகுந்து வெற்றிகரமாகத் திருடிய பரம்பரையைச் சேர்ந்தவர்கள் என்ற இறுமாப்பு அவர்களிடம் இன்றும் உண்டு.
திருமலை நாயகர் அரண்மனையின் படுக்கையறைத் திருட்டு ஒரு பெரிய அத்தியாயம் அதை நான் பின் எப்போதாவது எழுதலாம். ஆதி மதுரையின் முக்கிய காவல் துறையாகச் செயற்பட்ட இந்த மக்கள் காலனித்துவ ஆட்சியில் அந்தப் பரம்பரைப் பணி அற்றுப் போனது. அதனால் எழுந்த சமூகப் பிரச்சினைகள் பலகாலம் தொடந்தது சமுகவியல் வரலாறு. பலத்த காவலுக்கு மத்தியிலும் ஒரு சவாலுக்காக திருமலை நாயகர் அரண்மனையின் படுக்கையறையில் திருடுவது ஒன்றும் அவர்களுக்கு பெரிய பிரச்சினை இல்லை என்பதையே நிரூபணமாக்க முயன்றதன் விழைவுதான் இத் திருட்டு. திருடியவனைப் பிடிக்க முடியவில்லை. பகிரங்க மன்னிப்பு வழங்கப்படும், சரணடையுமாறு அறிவித்து, அதனால் சரணடைந்தவனை பின்னர் சிரச்சேதம் செய்தனராம். அந்தமான் தீவுக்குக் கடத்தப் பட்டுச் சிறைவைக்கப் பட்டபோதும் தப்பி வந்த கிழவர் இன்றும் உயிருடன் அங்கே வாழ்கிறார் கீழக்குயில் குடியில். இப்படியாக இந்த ஊரினதும் ஊரின் புதல்வர்களினதும் பெருமைசால் வரலாறுகளை எழுதிவைக்க நிறையவே உண்டு. நிற்க.

அந்தக் காலத்தில் வளரி அல்லது வளரித்தடி(Bumerang/Boomerang) என்ற ஆயுதமே அவர்களது பிரதான ஆயுமாக இருந்திருக்கிறது. ஒருமுனை கனமாகவும் மறுமுனை இலேசாகவும் கூராகவும் ஒரு பிறைவடிவில் மரத்தினால் அல்லது உலோகத்தினால் இக் கருவி செய்யப்படுகிறது. இந்த மக்கள் இன்றும் தமது வீரர்களுக்கு செய்யும் ஆயுத பூசையில் இந்த வளரி காணிக்கையாக்கப்படுகின்றது.
அவர்கள் இரகசியமாகப் பூஜிக்கும் ஒரு நிலவறை ஒன்றுக்குச் சென்ற நண்பர் ஒருவர் ஒவ்வொரு ஆண்டும் இவர்கள் இன்று வரை தமது முன்னோருக்குக் காணிக்கை செலுத்திய இந்த வளரிகள் பெருங்குவியலாகக் கிடப்பதனையும்; இன்று இந்த ஆயுதம் வழக்கொழிந்து போனதால் அதன் செய்கையில் ஏற்பட்ட உரு மாற்றங்களையும் விபரித்தார்.

கீழக்குயில் குடியைச் சேர்ந்த புலவர் அரிச்சந்திரன். அவர் ஒரு அரிய பொக்கிஷம். ஒரு அற்புதமான கதை சொல்லி..சமண மலையின் பாறைகளில் சொக்கிக் கிடந்தபோது அந்தக் குன்றின் உச்சியில் இருந்து கண்ணுக்கெட்டிய தூரம்வரை தெரிகின்ற காட்சிகளின் விளிம்புநிலைச் சரிதைகளை விலாவாரியாகச் சொல்வதுமட்டுமல்ல அதன் அரசியலோடு சொல்லும் திறன் பெற்றவர் அவர். கீழக்குடி மக்களின் சமூகஎழுச்சி நாள் இன்றும் அங்கே கொண்டாடப் பெறுகின்றது. சமண மலையின் ஒரு புறத்தில் சமணர் குகை இருக்கின்றது. அதன் வாசலில் மகாவீரர் செதுக்கப்பட்டிருக்கின்றார். மேலே ஏறிச் சென்றால் அங்கே சமணப் பள்ளி இருந்ததற்கான தடயங்கள்; ஒரு கோவில் இருந்தற்கான அடையாளங்கள், மற்றும் நிறைய பாறையிற் செதுக்கிய சமண சிற்பங்கள் இருக்கின்றன. காற்றிலும் மழையிலும் பலநூற்றாண்டுகளாகச் சிதைந்தபடி.

சனி, ஜூலை 16, 2005

Race & Class ஏ. சிவானந்தனை உங்களுக்குத் தெரியுமா?


நான் விரும்பும் நிறவாதத்திற்கு எதிரான ஒரு போராளி, Race & Class சஞ்சிகையின் ஆசிரியர் A.சிவானந்தன் அவர்கள். சிவானந்தனின் பலவேறு பரிமாணங்களை, அவருடனான செவ்வியினூடாக தமிழ் உலகுக்கு அறிமுகப்படுத்தியுள்ளார் பதிவுகள் சஞ்சிகையில் நண்பர் ஜமுனா ராஜேந்திரன் அவர்கள். அறுபதுகளில் இருந்து நிறவாத, இனவாத எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டிருக்கும் A. சிவானந்தன் லண்டனில் Institute of Race Relations இயக்குனராகவும் அதன் வெளியீடான Race & Class சஞ்சிகையின் ஆசிரியராகவும் இருப்பவர். நிறவாதம், இனவாதம், இங்கிலாந்தில் நிறவாத எதிர்ப்புப் போராட்டங்கள் போன்ற விடயங்களில் பல நல்ல நூல்களை எழுதியுள்ளார்.
"நினைவுகள் சாகும் வேளை..." (When memory dies)என்ற அவரது நாவல் சிவானந்தன் என்ற மனிதனுக்குள் இருந்த மகத்தனா படைப்பாளி, கதைசொல்லி ஒருவனை காலந்தாழ்த்தி இனங்காட்டியது.
இங்கிலாந்திலும் மற்றும் உலகநாடுகள் பலவற்றிலும் நிறவாத எதிர்ப்பு ஊர்வலங்களில், மகாநாடுகளில் A. சிவானந்தனின் குரல் சண்டமாருதமாக ஒலிக்கும். உலகமயமாக்கம், ஏகாதிபத்தியம் என்பவற்றுக்கும் நிறவாதம், இனவாதம் மற்றும் பல சமூகங்களின் இன்றைய இடப்பெயர்வு போன்றவற்றுகிடையிலான தொடர்புகள் பற்றிய அவரது பல கட்டுரைகள் முக்கியமானவை. இங்கிலாந்தை "land of thiefs" என்று குறிப்பிடுவார். ஐரோப்பிய நிறவாதத்திற்கெதிராக ஓங்கி ஒலிக்கின்ற இறுதிக்குரல் A. சிவானந்தன் என்று சொல்வார்கள்.மேலும் அறிய விரும்புவோருக்கு கீழே சில தொடுப்புக்கள்:
http://www.irr.org.uk/2004/october/ha000024.html

The Guardian Profile: Ambalavaner Sivanandan

வியாழன், ஜூலை 14, 2005

கலீல் கிப்ரானும்( Khalil Gibran) செங்கள்ளுச் சித்தனும்

கலீல் கிப்ரானும்( Khalil Gibran) செங்கள்ளுச் சித்தனும்

நடனப் பயிலகச் சிறுவர்களின் ஆண்டு விழா ஒன்றுக்கு என்னை ஒரு கௌரவ விருந்தினராக அழைத்துச் சிறப்புரையாற்றுமாறு கேட்டிருந்தார்கள். இப்படிச் சொல்வதால் நான் நாட்டியக்கலை பற்றி அறிந்தவனென்றோ அல்லது ஒரு நல்ல பேச்சாளர் என்றோ நினைத்துவிடாதீர்கள். அந்த நடனப் பள்ளி இயங்குவதற்கு வாடகை மண்டபம் ஒன்று பிடித்துக் கொடுத்ததுவே என்னை அவர்களின் அவ்வருடச் சிறப்பு விருந்தினர்களில் ஒருவராக்கியது. நடனமாடியவர்கள் பெரும்பாலும் பெண்குழந்தைகளாகவே இருந்தார்கள். மண்பம் நிறைந்த கூட்டம். ஒரு முந்நூறு தொடக்கம் நானூறு பேர்கள், அனேகமாப் பெற்றோர்கள். இடம்பெயர்ந்த தமிழ்ச் சமூகத்தில் பெண்குழந்தைகள் எதிர்நோக்கும் பிரச்சினைகள் பற்றியும் அவை ஏற்படாதிருக்க பெற்றோரின் அணுகுமுறை பற்றியும் இந்த சந்தர்ப்பத்தில் பேசலாமென்று திட்டமிட்டிருந்தேன்.
எனது பேச்சின் தொடக்கம் „கலீல் கிப்ரான்“ (Khalil Gibran) அவர்களின் புகழ்பெற்ற “ ...உங்கள் குழந்தைகள் உங்கள் குழந்தைகளே அல்ல...” ( “...Your children are not your children. They are the sons and daughters of Life's longing for itself. They come through you but not from you...” ) என்ற கவிதையுடன் ஆரம்பித்து, வளரும் குழந்தைகளின் முதல் கண்டுபிடிப்பு : ‘ என் தந்தை என்பவர் எவ்வளவு முட்டாள்’ என்பதே என்று பேச்சின் இடையில் சபையினர் சிரிக்கவேண்டுமே என்பதற்காக இப்படிச் சிலவற்றையும் எடுத்து விட்டிருந்தேன். என் பேச்சில் எனக்குத் திருப்திதான். ஆனால் தொடர்ந்து மேடையில் இருக்க முடியவில்லை. வீடியோ படப்பிடிப்புக்குப் பூட்டியிருந்த வெளிச்சப் போறணைகளால் நான் பாதி வெந்திருந்தேன். என் பேச்சு முடிய நான் கீழே இறங்கிவிட்டேன். கீழே இறங்கி வந்ததும் ஒரு வாட்டசாட்டமான கௌரவ மனிதர் ஒருவர் என் கைகளைப் பற்றி “ நான் உம்மோடு பேச வேண்டும்...வாரும் வெளியே போவோம்” என்றார். என்னைப் பாராட்டவே போகிறார் என்று நினைத்தபடி, சிரித்த முகத்துடன் சென்றேன். இல்லை அவர் என்னை இழுத்துச் சென்றிருக்க வேண்டும். மண்டபத்திற்கு வெளியேயும் ஆண்களின் கணிசமான கூட்டம். வெளியே வந்ததும் தூஷண வார்தைகளால் என்னை வையத் தொடங்கிவிட்டார். “ எங்க பிள்ளையள் எங்களுக்குப் பிறக்காம என்னடா வம்பிலா பிறந்தவர்கள்...?” என்று ஆரம்பித்து இலங்கையில் சிங்களவன் தமிழ்பெண்களை பாலியல் பலாத்காரம் செய்கிறான் என்றெல்லாம் உரத்துக் கத்த ஆரம்பித்துவிட்டார். இதற்கிடையில் எங்கள் இருவரையும் சூழ பெருங்கூட்டம் கூடிவிட்டது. எனக்குத் தெரிந்தவர்களாய் யாரும் இல்லை. என் பக்கத்து நியாயத்தைப் பேசவும் பயந்தேன். எல்லோரும் எனக்கு அடிக்கத் தயாராகி விட்டார்கள். என்னை இழுத்து வந்தவர் சொல்வதின் நியாயம் தங்களுக்குப் புரிகின்றதாக எல்லோரும் வழிமொழிந்து நின்றனர். அவர் ஒரு கை வைத்துத் தொடக்கிவிட்டால் போதும், மிகுதி இருபது கைகளும் என்னைப் பதம் பார்க்கத் தயார். அந்த வேளையில் நாட்டியப் பயிலக ஆசிரியையின் கணவர் கூட்டத்தை விலக்கிக் கொண்டு வந்து. “ இவரை நாங்கள் கூப்பிடாமலேயே தானாக வந்து மேடைஏறிவிட்டார் ” என்றும் சொல்லிவிட்டார். எனது நம்பிக்கைகள் சிதறின. எந்த வசைச் சொல்லும் எனக்குக் கோபமூட்டவில்லை. என் ரோச நரம்புகள் யாவும் செத்துக்கிடந்தன. என்னை அவர்கள் விடுவதாயும் இல்லை. ஓடவும் முடியாது. கூட்டத்தில் நின்ற ஒரு நியாயவாதி இப்படிக் கூறினனார்: “ எல்லோரும் ஏதோ ஒரு வகையில் பைத்தியக் காரர்கள் தான். ஆனால் இவருக்கு சற்று மிகை” என்ற கருத்துப்பட என்னைச் சுட்டிக் கூறினார். அப்பொழுது எனக்குத் தெரிந்த ஒருவர் சற்று தூரத்தே எம்மைக் கடந்து செல்லும் போது என்னை அடையாளங் கண்டவராய் “ என்ன பிரச்சினை ? “என்றார். இந்த நகரத்தின் ஒரு அறியப்பட்ட தமிழ்ப் புத்திஜீவி என்னை காப்பாற்றி விட்டார் என்றே நினைத்துக் கொண்டேன். அப்பாடா! என்னால் மூச்சு விட முடிந்தது.
“ நா ன் கலீல் கிப்ரானின் கவிதை ஒன்றை மேடையில் சொன்னேன்...” என்று சொல்லி முடிக்கவில்லை. அந்தப் புத்திஜீவி என்னிடம் திருப்பிக் கேட்டார்:
“ உனக்கேன் தேவையற்ற வேலை....முஸ்லிம் பிரச்சினையை இங்கே எதற்குப் பேசினாய்?”

செவ்வாய், ஜூலை 12, 2005

ஊர்க்கட்டுப்பாடு: "தலித்துக்கள் செருப்பணியக்கூடாது!"

ஊர்க்கட்டுப்பாடு: "தலித்துக்கள் செருப்பணியக்கூடாது..."

சு.வெங்கடேசன் ........

மதுரைப்பகுதியில் சாதிய அரசியலுக்கு முக்கிய இடமாக உசிலம்பட்டியிருப்பது போல உசிலம்பட்டிக்கு தலைமை தாங்குபவர்கள் அதன் 24 ஆவது வார்டான கவணம்பட்டியை சேர்ந்த சிலர் தான். இங்கு இது நாள்வரை தலித்கள் செருப்பணிந்தோ, வாகனங்களிலோ செல்ல முடியாத கொடுமை ஊர்க் கட்டுப்பாடு என்ற பெயரில் நிலைநிறுத்தப்பட்டு வந்தது. இந்நிலையில் ஜனவரி 4-ம் தேதி சுரேஷ் என்ற இளைஞர் நிச்சயிக்கப்பட்ட எல்லையைத் தாண்டி சிறிது தூரம் செருப்பு அணிந்து வந்ததாகச் சொல்லி சாதி வெறியர்களால் தாக்கப்பட்டார். இதனைத் தொடர்ந்து அவர் மாவட்ட கண்காணிப்பாளரிடம் புகார் கொடுத்தன் பேரில் ஜனவரி 7-ம் தேதி உசிலை வட்டாட்சியர் முன்னிலையில் இரு தரப்பினரையும் அழைத்துப் பேசி சமாதான ஒப்பந்தம் என்ற பெயரில் ஏற்கனவே இருக்கும் கிராமப் பழக்கவழக்கங்களை ஏற்றுக்கொண்டு நடப்பது என்று இரு தரப்பும் சம்மதித்து கையெழுத்திட்டுள்ளனர்.
இந்நிலையில் ஜனவரி 9ம் தேதி ஊர்க்கூட்டம் போடப்பட்டு காவல்துறைக் கண்காணிப்பாளரிடம் புகார் கொடுத்தது தவறு, அதற்காக ஊர்க்காலில் விழுந்து மன்னிப்புக்கேட்க வேண்டும். அதுவரை தலித் மக்களின் வீடுகளைச் சுற்றி அவர்கள் மலம் கழிக்கும் இடங்களுக்குச் செல்லவிடாமல் முள்வேளி போட்டுத் தடுப்பது; தலித் மக்களுக்கு விவசாய வேலைகள் கொடுக்கக்கூடாது; ஏற்கனவே அவர்கள் குத்தகை விவசாயம் செய்த நிலங்களை எடுத்துக் கொள்வது; தலித் மக்களுக்கு சொசைட்டி பால் கொண்டு போய் விற்பனை செய்யக்கூடாது என்று பல முடிவுகள் எடுக்கப்பட்டு அன்று இரவே அனைத்தும் அமுல்படுத்தப்பட்டது. உசிலையில் பள்ளிக்கூடங்களில் படித்துக் கொண்டிருந்த தலித் மாணவர்களை „உங்கள் ஊர்ப் பிரச்சினை முடிந்த பின் நீங்கள் பள்ளிக்கூடம் வந்தால் போதும்“ என்று பள்ளிக்கூட நிர்வாகமே மாணவர்களை வீட்டுக்கு அனுப்பி வைத்தது.
மறுநாள் பிரச்சனை மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் கவனத்திற்கு வந்தவுடன் உடனடியாக நேரில் ஆய்வு செய்வதற்காக மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் குழு ஒன்று (கட்டுரையாளர் உள்பட) அங்கே சென்றது. நிலைமையை கண்டறிந்து வெளியேறும் பொழுது கிராமத்துக்காரர்களால் முற்றுகையிடப்பட்டு நீண்ட சர்சைகளுக்குப் பின் வெளியேறி வந்தோம். அதற்குப்பின் பிரச்சனையை வெளி உலகுக்கு கொண்டு வந்தோம். பத்திரிகையாளர் சந்திப்பில் பாதிக்கப்பட்டவர்களே நேரடியாக பேசினர். உடனடியாக பிரச்சனைக்கு முடிவு காண வேண்டும்; வட்டாட்சியர் முன்பு போடப்பட்ட ஒப்பந்தம் ரத்து செய்யப்பட வேண்டும்; ஊர் கட்டுப்பாடு விதித்தவர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டுமென வலியுறுத்தி ஜனவரி 19ஆம் தேதி உசிலை வட்டாட்சியர் அலுவலுகத்தின் முன் கட்சி போராட்டத்தை அறிவித்தது.
உசிலையின் முக்கிய பகுதியில் ஏற்பட்டுள்ள பிரச்சனைக்கு - சட்டப்படி நடவடிக்கை எடுக்கக் கோரி அந்த பகுதி முழுவதும் மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் சுவரொட்டிகள் ஒட்டப்பட்டன. அதற்கு அடுத்த நாள் மார்க்சிஸ்ட் கட்சி சாதி மோதலை தூண்டுகிறது எனச்சொல்லிப் பல அமைப்புகளின் பெயரில் உசிலை எங்கும் சுவரொட்டிகள் ஒட்டப்பட்டன. பதட்டமான நிலைமையை தணிக்க காவல்துறை அதிகாரிகள் எங்களிடம் பேசிய பொழுது, பிரச்சனைக்கு தீர்வு ஏற்படாமல் போராட்டங்களை வாபஸ் பெற முடியாது என்ற நிலையெடுத்தோம். இதனைத் தொடர்ந்து மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் அந்தப்பகுதி தலைவர்களுக்கு வந்த நிர்பந்தங்களும் அச்சுறுத்தல்களும் மற்றும் மிகத் தரக்குறைவான பேச்சுக்களை அவர்கள் பொது இடங்களில் எப்படி சந்திக்க நேர்ந்தது என்பதையும் உசிலம்பட்டியைப் பற்றி அறிந்தவர்கள் அறிவார்கள்.
இந்நிலையில் மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் உறுதியான தலையீட்டால் ஜனவரி15ஆம் தேதி மாவட்ட நிர்வாகம் பேச்சுவார்த்தை ஒன்றை நடத்தியது. புதிய ஒப்பந்தம் ஒன்றும் போடப்பட்டது. அதில் கவணம்பட்டி கிராமத்தில் தலித் மக்கள் செருப்பு அணிந்து செல்வது, விவசாய கூலிகளுக்கு வேலை தருவது, நிலத்தில் இருந்து வெளியேற்றப்பட்ட குத்தகை விவசாயிகளிடம் மீண்டும் நிலத்தை வழங்குவது உள்ளிட்ட சரத்துக்களைக் கொண்ட புதிய ஒப்பந்தம் போடப்பட்டது.
உசிலம்பட்டியின் சமூக வரலாற்றில் இந்த ஒப்பந்தம் ஒரு புதிய மைற்கல். நகராட்சி வார்டு பகுதியிலே செருப்பணிந்து செல்ல முடியாத கொடுமை நிலைநிறுத்தப்பட்டிருந்ததென்பது. கிராமப்பகுதிக் கொடுமைகளைப் பற்றி பேசமுடியாத அரணாக அவர்களுக்கு இருந்தது. இந்நிலையில் இந்த ஒப்பந்தம் சாதி வெறியர்களின் தலையில் அடித்த ஆணிபோல அவர்களைத் துடிக்க வைத்தது. அந்த மொத்த எதிர்ப்பையும் மார்க்சிஸ்ட் கட்சி சந்தித்தது. அது மட்டுமல்ல இந்த ஒப்பந்தத்தில் பிற சரத்துக்களை அமுல்படுத்த அரசு முயற்சிக்காதபொழுது அதை முழுமையாக அமுல்படுத்துவதற்கான தொடர் நடவடிக்கைகளை மார்க்சிஸ்ட் கட்சி எடுத்தது. அதில் சில முன்னேற்றங்களை அடைய முடிந்திருக்கிறது. இந்த குறிப்பிட்ட கால கட்டத்தில் பாதிக்கப்பட்ட 100க்கும் மேற்பட்ட தலித் குடும்பங்களுக்கான நிவாரணப்பொருட்களை மார்க்சிஸ்ட் கட்சி வழங்கியது. பின்னர் மக்கள் கண்காணிப்பகம் வழங்கிய பொருட்களை ஊருக்குள் கொண்டு செல்ல காவல்துறை அனுமதி மறுத்தபொழுது அதையும் பிரித்து வழங்கும் பொறுப்பை ஏற்று மார்க்சிஸ்ட் கட்சியே செய்து முடித்தது.
கவணம்பட்டி பிரச்சனையில் மிக முக்கிய பங்காற்றியவர் தோழர் தர்மர். இவர் மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் உறுப்பினர். கவணம்பட்டி ஊர்காரர். ஆனால் இப்பொழுது குடியிருப்பது மதுரை நகரத்தில். இவரது தோட்டத்தை தலித் ஒருவர் குத்தகைக்குப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். ஊர் கட்டுப்பாட்டின் படி அந்த தலித்தை வெளியேற்ற வேண்டுமென்று கிராமத்தார் இவரிடம் வந்து பேசியதையொட்டியே கட்சியின் கவனத்திற்கு விசயம் முழுமையாக வந்தது. இந்த பிரச்சனையில் நிலத்திலிருந்து அவரை வெளியேற்ற முடியாது என்ற உறுதியான நிலையெடுத்தார். அதன்படி தலித் ஒருவரை நிலத்திருந்து வெளியேற்றாத ஒரே நபர் தோழர் தர்மர் மட்டும்தான். அதனால் ஊர்க் கட்டுப்பாட்டை மீறியதற்கான அபராதம் மற்றும் ஊர் தள்ளிவைப்பு என்பன செய்யப்பட்டதாக உறவினர்கள் மூலம் அறிவிக்கப்பட்டதுடன் அவருக்கு தொடர் நெருக்கடி, ஊருக்குள் வந்தால் தாக்கப்படுவார் என்ற மிரட்டல்கள் வன்தன. அவற்றறயெல்லாம் எதிர்கொள்ளத் தயார் எனச்சொல்லி கடைசிவரை தனது தோட்டத்தில் பாதிக்கப்பட்ட தலித்துக்கள் குளிக்கவும், காலைக்கடன் கழிக்கவும் அனுமதித்து மொத்த ஊரையும் எதிர்த்து உறுதியுடன் நின்றார் என்பதை இங்கு குறிப்பிட வேண்டும்.
இதற்கு சில வாரத்திற்கு பின் தான் கீரிப்பட்டியில் தேர்தல் நடைபெற்றது. கவணப்பட்டி பிரச்சனையை ஒன்றும் செய்ய முடியாதவர்கள் கீரிப்பட்டியில் டி.பி.ஐ.வேட்பாளருக்கு வாக்களித்தவர்களை ஊர் விலக்கம் செய்தனர். செய்தி அறிந்தவுடன் தோழர் நன்மாறன் எம்.எல்.ஏ. அவர்கள் தலைமையிலான மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் குழு கீரிப்பட்டிக்கு நேரடியாகச் சென்று நிலைமையை கண்டறிந்து, மாவட்ட அரசு நிர்வாகத்துடன் உடனடியான தலையீடு செய்தது. பிரச்சனை வெளி உலகில் கடுமையாகப் பலராலும் கண்டனம் செய்யப்பட்டதைத் தொடர்ந்து வழக்கம் போல் வட்டாட்சியர் ஒப்பந்தம் போட்டார். ஒப்பந்தத்தில் முழுத்தன்மையும் நிறைவேற்ற தொடர்ந்து போராட வேண்டி இருக்கிறது. இதனைத் தொடர்ந்து தான் மார்க்சிஸ்ட் கட்சியர் சார்பில் தோழர்.ஜே.ஹேமச்சந்திரன் தலைமையில் ஆயிரத்திற்கும் அதிகமானவர்கள் திரண்ட ஆர்ப்பாட்டம் உசிலம்பட்டியில் நடத்தப்பட்டது. கவணம்பட்டி தலித்துக்கள் திரளாக இதில் பங்கெடுத்தனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அதற்கு இரண்டு நாட்களுக்குப்பின் மார்க்சிஸ்ட் கட்சியை கண்டித்து ஒரு சாதிய அமைப்பு ஊர்வலம் மற்றும் ஆர்ப்பாட்டத்தை நடத்தி கட்சி தலைவர்களை எந்த வரைமுறைகளும் இல்லாமல் பேசியது, மார்க்சிஸ்டுகளை குண்டர் சட்டத்தில் கைது செய்ய வேண்டுமெனக் கோரிக்கை வைத்தது.
தோழர்.செல்லக்கண்ணு, இவர் மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் முழு நேர ஊழியர்; மதுரை புறநகர் மாவட்டக்குழு உறுப்பினர். இவர் கீரிப்பட்டி பஞ்சாயத்தைச் சேர்ந்தவர். அங்கு நடைபெற்று வரும் தலித் மக்களின் மீதான கொடுமைகளுக்கு எதிராகத் தொடர்ச்சியாகக் குரல் கொடுத்து வருபவர், கடந்த ஆண்டு மூன்று பஞ்சாயத்துகளிலும் தேர்தல் நடத்தி தலித்தை பஞ்சாயத்துத் தலைவராக்கக் கோரி உசிலம்பட்டியில் மார்க்சிஸ்ட் கட்சி உண்ணாவிரதம் இருந்தது. அந்த உண்ணாவிரதத்தில் பங்கெடுத்து பேசினார் என்ற காரணத்திற்காக கீரிப்பட்டி கிராம ஊர்ப் பஞ்சாயத்து கூட்டத்திற்கு வந்து விளக்கம் கொடுக்கும்படி செல்லக்கண்ணுவுக்கு தாக்கீது அனுப்பினர். ஆனால் ஊர் பஞ்சாயத்திற்குப் போவதில்லை, அவர்கள் எடுக்கிற எந்த முடிவையும் சந்திப்பது என்ற கட்சியின் முடிவை துணிச்சலாக அமுல்படுத்திக் கொண்டு சகலவிதமான எதிர்ப்புகளையும் சவால்களையும் களத்தில் நின்று சந்தித்துக் கொண்டிருப்பவர் தோழர் செல்லக்கண்ணு.
அதே போன்று உசிலை ஒன்றியச் செயலாளர் ரமேஷ், செல்லம்பட்டி ஒன்றியச் செயலாளர் தங்கராஜ் இந்தப்பிரச்சனையில் இவர்கள் தொடர்ச்சியாக காட்டி வரும் உறுதியும் இவர்களது தொடர் அரசியல் நடவடிக்கையும் ஜாதி வெறியர்களுக்கு கடுங்கோபத்தை உண்டுபண்ணவே செய்கிறது. எனவே தான் இவர்களை நேரடியாகவும், குடும்பம் மற்றும் கிராமத்தின் மூலமும் சகல நெருக்கடிகளும் கொடுத்து வருகின்றனர். சொந்தக் கட்டிடமின்றி வாடகைக் கட்டிடத்தில் இயங்கி வரும் இப்பகுதியின் மார்க்சிஸ்ட் கட்சி அலுவலகங்கள் காலி செய்ய நிர்பந்திக்கப்படுகின்றன. மறைமுகமான நெருக்கடிகளும், நேரடியான அச்சுறுத்தல்களும் தொடர்கின்றன.
கீரிப்பட்டிப் பிரச்சனையைத் தொடர்ந்து, இந்தப் பகுதியில் உள்ள இ.பெருமாள் பட்டியில் தலித்துகள் செருப்பணிந்து செல்லக்கூடாது என்ற விதியை, கேரளாவில் இருந்து ஊர் திருவிழாவுக்கு வந்த ஒரு தலித் மீறிவிட்டார் எனச் சொல்லித் தாக்கப்பட்டார். இதனைத் தொடர்ந்து ஊர் கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்பட்டு தலித்துகள் கொடுமைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டனர். பிரச்சனை மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் கவனத்திற்கு வந்துடன் உசிலை ஒன்றியச் செயலர் தோழர் ரமேஷ் மற்றும் செல்லக்கண்ணு ஆகியோர் நேரில் சென்று பார்த்து வந்தனர். பத்திரிக்கைகளுக்கு செய்தி தரப்பட்டு, போராட்டத்தை கட்சி அறிவித்தது. நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் பி.மோகன், மாவட்ட செயலாளர் வெ.சுந்தரம் (மற்றும் கட்டுரையாளர்) உள்ளிட்ட ஒரு குழு நேரில் சென்று நிலைமையைப் பார்த்து வந்தது, அதனைத் தொடர்ந்து பேச்சுவார்த்தை நடத்தி தலித்துகள் செருப்பணிந்து செல்வது உள்ளிட்ட பல நல்ல சரத்துக்களைக்கொண்ட ஒரு ஒப்பந்தம் போடப்பட்டுள்ளது. பேச்சுவார்த்தையில் புதிய தமிழகம் இயக்கத்தை சேர்ந்தவர்கள் முக்கிய பங்காற்றினர். வழக்கம் போல் ஒப்பந்தத்தின் இதர சரத்துக்களை அமுல்படுத்தக் கோரி ஜூன் 6ஆம் தேதி மார்க்சிஸ்ட் கட்சி ஆர்ப்பாட்டத்தை நடத்தியது. மேற்கண்ட பிரச்சனைகளில் எல்லாம் மதுரை நாடாளுமன்ற உறுப்பிநர் தோழர் பி.மோகனின் தலையீடு முக்கியமானது.
உசிலம்பட்டி பகுதியில் தத்களுக்கு எதிரான பிரச்சனைகளை கையிலெடுப்பது, போராடுவது, போன்றவற்றிலும் தத்களுக்கு எதிரான பிரச்சனையில் மிகமிகச்சிறிய அளவிலான வெற்றிகளையாவது பெறுவதிலும் மார்க்சிஸ்ட் கட்சி முக்கிய பங்காற்றிவருகிறது. வேறு எந்த ஒரு அமைப்பின் செயலுக்கும் இது குறைந்ததல்ல, அது மட்டுமல்ல, பிரச்சனையை மதுரையிலோ, சென்னையிலோ இருந்து கொண்டு பேசுவது எளிதானது. அந்த பிரச்சனைக்குரிய களமான உசிலையில் தீண்டாமைக் கொடுமைக்கு எதிராக பிரச்சாரம் செய்வது, போராடுவது, இயக்கங்களை நடத்துவது என்பது மிக மிக முக்கியமான ஒன்று. இன்றைக்கு வரை இந்தப்பணியை செய்து கொண்டிருக்கிற ஒரே அரசியல் அமைப்பு மார்க்சிஸ்ட் கட்சி மட்டும் தான் என்பதை இங்கு அடிக்கோடிட்டு காட்ட விரும்புகிறேன். இதன் பொருட்டு மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் கொடிக்கம்பங்கள் எத்தனையோ முறை வெட்டப்பட்டது என்பதும் கட்சி ஊழியர்கள் இன்றைக்கு வரை அச்சுறுத்தலுக்கும், தரக்குறைவான பேச்சுக்களுக்கும் உறவு ரீதியான நெருக்கடிகளுக்கும் உள்ளாகி வருகின்றனர் என்பதும் முக்கியமானது.
ஆனாலும் மார்க்சிஸ்ட் கட்சி செய்துள்ள பணிகள், அதற்கு கிடைத்த பலன்கள் எல்லாம் மிகமிக சிறியவைகளே. கடினமான பாதையில், கண்பார்வைக்கு அப்பால் இருக்கிறதே சென்று சேரவேண்டிய இலக்கு. இந்த இலக்கினை அடைய, தலித் மக்களின் மீது இழைக்கப்படும் கொடுமைகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க அனைத்து அமைப்புகளும், இயக்கங்களும் களத்தில் இறங்கிப் பணியாற்ற வேண்டுமென மார்க்சிஸ்ட் கட்சி கோருகிறது. சாதீயத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தை உக்கிரமாக நடத்த வேண்டிய காலகட்டத்தில் நாம் இருக்கிறோம். எனவே அதற்கு எதிரான போராட்ட சக்திகள் கொள்கை அடிப்படையில் பலப்படுத்தப்படுவதும், ஒன்றுபடுத்தப்படுவதும் மிக அவசியம்.

II
இந்தப்பகுதியில் வாழும் பிரமலைக் கள்ளர்களின் சமூக வரலாற்றைப் பார்க்கும் பொழுது எட்டுநாடு, இருபத்தியெட்டு உபகிராமம் என்ற கள்ள நாட்டுப் பகுதியில் கள்ளர்களுக்கும் தலித்துக்களுக்கும் இடையில் ஒரு மேம்பட்ட சமூக உறவு இருந்துள்ளதற்கான அடையாளங்களை நம்மால் பார்க்க முடிகிறது. கள்ள நாட்டுப்பகுதியில் அமைந்துள்ள கோயில்களில் கள்ளர்கள் மற்றும் தலித்துக்களுக்கு இடையிலான உறவுகள் மற்றும் உமைகள் அவற்றில் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன. எட்டு நாட்டில் ஒரு நாடான கொக்குளத்தில் ஆதி தொட்டு இன்று வரை ஒரு தலித்தான் பூசாரியாக இருக்கின்றார். அவரிடம் தான் கொக்குளம் ஆறு ஊரைச் சேர்ந்தவர்களும், வாக்கு கேட்டு, திருநீறு வாங்கி பூசிக் கொண்டிருக்கின்றனர். கருமாத்தூர் கடசா நல்லகுரும்பன் கோயில் அய்யம் பிடுக்கி ஒரு தலித். மீனாட்சிபட்டி மதீச்சிய கருப்பு கோயில் பூசாரி தலித். வகூரணி பள்ளக்கருப்புப் கோயில் கொப்புற பூசாயும், கிடாவெட்டியும் கள்ளர்கள், கோடாங்கியும் உள் பூசாரியும் தலித்கள், இது தலித்தும் கள்ளரும் இணைந்து கும்பிடும் கோயில். கள்ளபட்டி வெண்டி கருப்புக்கோயில் பூசாரி தலித், கோடங்கி கள்ளர். புத்தூர் பூங்கொடி ஐய்யனார் கோயில் ஐய்யனார் தலித் மற்றும் கள்ளர்களின் குலதெய்வமாகும். எனவே இருவரும் பங்காளிகள் என்று இன்று வரை கடைபிடிக்கப்பட்டு வருகிறது. அதே போல் உசிலம்பட்டி கள்ளர்கள் மத்தியில் பஞ்சாயத்து செய்யவும், சத்தியம் செய்யவும் முக்கியக் கோயிலாக இருப்பது வடுகபட்டி போயன் கருப்பு கோயில். இது தலித்துகளின் கோயில். தலித் தான் பூசாரி. உடமையற்றவர்களாகிய இரண்டு சமூகத்திற்கும் இடையில் கடந்த காலத்தில் நிலவிய பண்பாட்டு ஒற்றுமையின் அடையாளங்களே இவைகள்.
கள்ளர்கள் விவசாயப் பிரிவினர் அல்லர், காவல் மற்றும் களவு தொழினை செய்து வந்தவர்கள். சமவெளிப்பகுதியில் வாழ்ந்த பழங்குடியினர் என்றே இவர்கள் வரையறுக்கப்படுகிறார்கள். கடந்த இரு நூற்றாண்டாக பரவி வந்த இந்துமயமாக்கலுக்கு உட்படாத இனக்குழுவாக இவர்கள் இருந்து வந்துள்ளதை மதுரையின் வரலாற்றை எழுதிய என்.கெச்.நெல்சன் போன்றவர்களும் மற்ற பல ஆய்வாளர்களும் குறிப்பிடுகின்றனர். இதுமட்டுமல்ல இஸ்லாமியர்களின் பழக்கவழக்கங்களின் தாக்கம் அதிகமுள்ள ஒரு இனக்குழுவாகவும் இதுவுள்ளது. இஸ்லாமியர்களுக்கே உரிய ஒரு பழக்கமான சுன்னத் செய்யும் பழக்கம். இப்பொழுது வரை கள்ளர் இனத்தில் நடைமுறையில் உள்ளது. திருமணத்தின் பொழுது மாப்பிள்ளையை குதிரையின் மீது அமர வைத்து முகத்தை மூடி அழைத்துவரும் பழக்கம் சமீபகாலம் வரை இருந்து வந்துள்ளதை அறிய முடிகிறது. இஸ்லாமியப் பெண்களைப் போலவே காதில் கொப்பு, குருத்தட்டு, முருக்குச்சி, கழுத்தில் தாக்குப் பதில் கருப்புபாசி (பொட்டுமணி) ஆகியவற்றை கள்ளர் இனப் பெண்கள் அணிகின்றனர். இதுமட்டுமின்றி பெண்ணுரிமைப் பார்வையில் முற்போக்கான பண்புகளை இந்த இனக்குழு இன்று வரை கொண்டுள்ளது. விவகாரத்து பெறும் உரிமை பெண்களுக்கு உண்டு, எந்தப் பெண்ணும் விவகாரத்துப் பெற்றுக் கொள்ளலாம், அதற்கான வழிமுறைகள் மிக எளியது. அதுமட்டுமின்றி விவகாரத்திற்கான நஷ்ட ஈடும் உண்டு என்று, கள்ள நாட்டு சட்டங்களில் இருந்தும், பழக்க வழக்கங்களில் இருந்தும் அறிய முடிகிறது. இதுமட்டுமின்றி, விவகாரத்து செய்து கொண்டவர்கள் மற்றும் விதவைகள் மறுமணம் செய்து கொள்ளும் உரிமை கொண்டவர்கள். இவ்வாறாக இந்து மதத்தின் சாயல்கள் பெரிய அளவு விழுந்து விடாத ஒரு இனக்குழுவாக போன நூற்றாண்டு வரை பிரமலைக் கள்ளர் இனக்குழு இருந்து வந்துள்ளது. இந்தக் காரணங்களால் தான் இந்தப்பகுதியில் சுமார் 130 ஆண்டுகளாக செயல்பட்டு வருகின்ற கத்தோக கிருத்துவமதமானது தனது தேவாலயத்தில் ஒரு கிறித்துவ ஆணோ, பெண்ணோ, பிரமலைக் கள்ளர் இனத்தைச் சார்ந்த ஒரு ஆணையோ, பெண்ணையோ, திருமணம் முடித்துக் கொள்ள எந்த தடையும் விதிக்காமல் அனுமதி அளித்தது. அது இன்றுவரை நடைமுறையில் உள்ளது.
பிரிட்டிஸ் அரசு 19ஆம் நூற்றாண்டில் தனது நவீன காவல் கொள்கையை அறிமுகப்படுத்திய பொழுது ஏற்கனவே காவல் பணியில் இருந்த கள்ளர்களுக்கு எதிரான செயல்பாடாக அது அமைந்தது. கிராம காவல், குடிக்காவலை சட்ட விரோதமென அரசு அறிவித்ததைத் தொடர்ந்து, மாற்று ஏற்பாடு ஏதுவுமில்லாமல் கள்ளர்கள் நிர்கதியாக்கப்பட்டனர். இந்நிலையில் மறைமுகமாக காவல் மற்றும் துப்புக்கூ முறை உருவானது. இதனை தடுக்க நெடுங்காலம் வரை பிட்டிஸாரால் முடியவில்லை. எனவே கள்ளர்களுக்கு எதிராக பிற விவசாய சாதியினை மோத விடுவதில் அரசு முக்கிய பங்காற்றியது. இதன் விளைவு தான் 1895ல் திண்டுக்கல் பகுதியில் நடந்த பண்டுக் கலவரம். பிரிட்டிஸாரின் ஆட்சி காலத்தில் மிக நீண்ட காலம் நடைபெற்ற கலவரம் இது. அதற்கு காரணம் அரசின் மறைமுக ஆதரவு இந்த கலவரத்தை நடத்தியவர்களுக்கு இருந்தது. இதன் மூலம் திண்டுக்கல் சமவெளிப் பகுதி முழுவதிலும் கள்ளர்கள் தங்களின் காவலை இழக்க நேட்டது.
இந்த கொள்கையின் தொடர்ச்சிதான் 1914ல் கொண்டு வரப்பட்ட குற்றப்பரம்பரைச் சட்டம். ஒரு குறிப்பிட்ட இனத்தில் பிறந்தாலே அவன் குற்றவாளியாகத்தான் இருப்பான் என்ற கொடூரமான சட்டம். 12 வயது முதல் அவன் அரசின் குற்றவாளி பட்டியல் ஏற்றப்பட்டு தொடர்ச்சியாக கண்காணிக்கப்பட்டு, நடவடிக்கைகள் கட்டுப்படுத்தப்பட்டவனாக இருப்பான். கட்டாயக் காவல் முகாம்களில் குடியேற்றப்படுவான். தேயிலை எஸ்டேட்டுகளுக்கு அனுப்பப்படுவான். கட்டாய இராணுவப் பணிகளுக்கு அனுப்பப்படுவான். எந்த நிமிடமும் கண்காணிப்புக்கு உட்படுத்தப்படுவான். இந்தியாவெங்கும் இந்த கொடூரமா ன அடக்குமுறைச்சட்டத்தில் சுமார் தொண்ணூறாயிரம் பேர் பதியப்பட்டார்கள் என்றால் அதில் பிரமலைக்கள்ளர்கள் மட்டும் முப்பத்தி ஐயாயிரம் பேர் ஆவர். அப்படி என்றால் இந்த அடக்குமுறையின் கொடுமை இந்தப்பகுதியில் எவ்வளவு இருந்திருக்கும் என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள முடியும். இந்தக் குற்றப்பரம்பரைச் சட்டத்திற்கு எதிராக ஜார்ஜ் ஜோசப், சுப்புராயன், ஜானகி அம்மாள், பி.இராமமூர்த்தி, ஜீவானந்தம் போன்றவர்கள் பாடுபட்டார்கள். ஆனால் இதில் முத்துராமலிங்கத் தேவர் பங்கு மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கதாக இருந்தது. அவர் தொடர்ச்சியாக இதில் கவனம் செலுத்தி பிட்டிஸாருக்கு எதிரான இயக்கங்களை நடத்தினார். நாட்டு விடுதலைக்குப்பின் , குற்றப்பரம்பரைச் சட்டம் நீக்கப்பட்டபின் அவர் அரசியல் கட்சியான பார்வர்டு பிளாக்கை இந்த இனமக்கள் முழுமையாக தழுவினார். குற்றப்பரம்பரைச் சட்டத்திற்கு எதிராக திராவிட இயக்கம் எதையும் செய்யவில்லை. இந்த சட்டத்திற்கு எதிரான சில நடவடிக்கைகளை இடதுசாரி இயக்கம் செய்த போதிலும் அதில் தொடர் கவனம் செலுத்தவில்லை. துவக்கத்தில் காங்கிரஸ் கட்சி சட்டத்தை எதிர்த்துப் போராடினாலும் 1939ல் ராஜாஜி மந்திரி சபை அமைந்தபின் இச்சட்டத்தை நீக்க முடியாது என்று காங்கிரஸ் வெளிப்படையாக சொன்னபின் இந்த பகுதிக்குள் அந்த இயக்கத்தால் நுழையவே முடியாத நிலை ஏற்பட்டது. இதனால் தேசிய இயக்கத்தின் தாக்கமோ, இடதுசாரி இயக்கத்தின் தாக்கமோ, திராவிட இயக்கத்தின் தாக்கமோ இல்லாத பகுதியாக இதுமாறியது. இந்தக் குறிப்பிட்ட இனமக்கள் முழுவதும் ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் கட்சிக்குள் இருக்கும் நிலை உருவானது.
ஒடுக்குமுறை எந்த வடிவத்தில் இருக்குமோ, அந்த வடிவத்தில் தான் அதற்கு எதிரான நடவடிக்கைகளும் அமையும். எனவே தான் ஒரு குறிப்பிட்ட சாதியின் மீது பயன்படுத்தப்பட்ட குற்றப்பரம்பரைச் சட்டத்திற்கு எதிராக அந்த குறிப்பிட்ட சாதியின் அடிப்படையிலான ஒற்றுமை உருவானது. இந்த ஒற்றமையானது, சட்டம் வாபஸ் பெற்றபின், அச்சட்டத்திற்கு எதிராகப் போராடிய அரசியல் கட்சியின் அடித்தளமாக மாறியது. அந்த அரசியல் கட்சியானது 1950களுக்குப் பின் மேற்கொண்ட சாதிய பகைமையின் அடிப்படையிலான செயல்பாடு. இந்தப்பகுதியில் சாதீய மனோபாவத்தை, பெருமிதத்தை, வெறியை விஷம் போல ஏற்ற வாய்ப்பாக அமைந்தது. அப்படி ஏற்றப்பட்டதன் முற்றிய வடிவங்கள் தான் இன்று நாம் காணுகிற பாப்பாபட்டி, கீரிப்பட்டி, நாட்டார்மங்கலம்.
இதற்கான பொருளியல் காரணிகள் மிக முக்கியமானவை. குறிப்பாக 1950களில் கட்டப்பட்ட வைகை அணையால் இந்த பகுதியில் புதிய விவசாய நிலங்கள் உருவாக்கப்பட்டது. இதனால் செல்லப்பட்டி ஒன்றியத்தில் கணிசமான பிரமலைக் கள்ளர்கள் சிறு விவசாயிகளாக மாறினர். நிரந்தர வருமானம், தொழில் என்று எதுவும் இல்லாத ஒரு வாழ்க்கை முறைமாறி உடமையாளர்களாக பரிமாணம் அடைந்தனர்.
அதுவரை விவசாயத் தொழிலை பார்த்திராத ஒரு சமூகம், அரசால் விவசாயத்திற்குள் புகுத்தி விடும் பொழுது இரண்டு விளைவுகள் ஏற்பட்டன. இதனை மேலூர் கள்ளர்களின் வாழ்விலும் பார்க்க முடிகிறது, உசிலம்பட்டிப் பிரமலைக் கள்ளர்களின் வாழ்விம் பார்க்க முடிகிறது.
அதுவரை அரசுக்கு வரிகட்டாத, சட்ட ஒழுங்கைக் கடைபிடிக்காத, நில அளவைக்குக் கூட அனுமதி அளிக்காத பகுதியாக இருந்த மேலூரில் பெரியார் அணை கட்டப்பட்ட தண்ணீர் வந்தவுடன், ஒவ்வொரு ஊராக அரசுக்கு கட்டுப்படுவோம், சட்ட ஒழுங்கை மதிப்போம் வரிகட்டுவோம், என்று எழுதி வாங்கி தண்ணீர் கொடுத்தது பிரிட்டிஸ் அரசு. இதன் விளைவாக பத்தே ஆண்டுகளில் விவசாய சாதியினராக மேலூர் கள்ளர்கள் மாறினர். போலீஸ்துறை சாதிக்காததை பொதுப்பணித்துறை சாதித்தது என பிரிட்டிசார் புகழ்ந்தனர். இதனால் தான் குற்றப்பரம்பரை சட்டம் இங்கு அமுல்படுத்தப்படவில்லை. இது இரண்டு விளைவுகளை உருவாக்கியது. ஒன்று நில உடமையாளனாக மாறி அதை காப்பாற்ற அரசின் மேலதிகாரத்தை ஏற்று முறையாக வரி செலுத்தி சட்ட ஒழுங்கிற்கு கட்டுப்பட்டது. இரண்டு, உடமையாளராக மாறியவுடன் தான் சமூகத்தின் மேல் சாதி என்ற மனோநிலையும், பெருமிதமும் தனக்கு கீழ் உள்ளவர்களின் மீதான கட்டுப்பாடற்ற தீண்டாமையை நிலை நிறுத்துவது. இதற்கான உதாரணங்கள் தான். அம்பேத்கார் நடத்திய பத்திரிக்கையில் 1940 களில் மேலூர் பகுதி பற்றி வந்த எண்ணற்ற கடிதங்கள் முதல் மேலவளவு வரை. இதே அனுபவம் தான் 1950களுக்குப்பின் இன்றுவரை உசிலம்பட்டி பகுதியில் ஏற்பட்டுள்ளது. உடமையற்ற வர்க்கமாக இருந்தபொழுது கள்ளர்களுக்கும், தலித்துக்களுக்கும் இடையில் நிலவிய சமூக உறவுகள், கள்ளர் சமூகம் உடமைவர்க்கமாக மாறியபின் தலைகீழானது.
கடந்த காலங்களில் நடந்துள்ள இந்த சமூக அரசியல், பொருளியல் காரணங்கள் இந்தப்பகுதியில் சாதீயக் கருத்துக்கள் கெட்டிப்படவும் விஷம் போல் உச்சத்திற்கு ஏறவும் வாய்ப்பாக அமைந்துள்ளது. இதன் கொடூரத்தை த்தான் இன்று நாம் சந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

III

பாப்பாபட்டி, கீரிப்பட்டி, நாட்டார்மங்கலத்தில் 17 முறை தேர்தல் அறிவிக்கப்பட்டும் ஒரு தலித் பஞ்சாயத்துத் தலைவராக முடியாததற்கான முக்கிய காரணம் அரசின் கண்ணோட்டமே. இங்கு தலைவித்தாடும் அப்பட்டமான சாதி வெறியையும், தீண்டாமையையும் சட்டத்தின் துணை கொண்டு ஒடுக்கும் கடமை அரசுக்கு உண்டு. ஆனால் அரசோ, தேர்தலை அறிவிப்பது, நடத்துவது, பதவி விலகலை ஏற்பது என்கிற எந்திரகதியான நடவடிக்கைகளில் மட்டுமே கவனம் செலுத்துகிறது. சட்டத்தின் தலையீட்டால் தலித்துகள் அதிகாரத்தை பெறுவதற்கு துணை நிற்கும் பொறுப்பை அரசு தட்டிக்கழிக்கிறது. இங்கு பஞ்சாயத்துத் தலைவர் பதிவு நிரப்பப்படாமல் இருப்பதென்பது வெறுமனே அக்கிராமங்களின் பிரச்சனையல்ல. பரஸ்பரம் மதித்து இணங்கி வாழும் நாகரீக சமூகத்தின் அடிப்படைக் கோட்பாடுகளையும், ஜனநாயகத்தையும், இட ஒதுக்கீட்டுக் கொள்கையையும் சாதி வெறிக்கு கீழ்படுத்தும் போக்காகும். இந்த போக்கிற்கு எதிராக உறுதியான நடவடிக்கை எடுக்கும் எண்ணம் துளி கூட அரசுக்குக் கிடையாது.
அதற்கு காரணம், இந்த பிரச்சனையில் கை வைத்தால் தமது பிற்படுத்தப்பட்டோன் வாக்கு வங்கியில் சேதாரம் ஏற்படும் என்பதனால் இருபெரும் திராவிடக்கட்சிகளும் இதில் தலையீடு செய்ய மறுக்கின்றன. இவர்களின் கையில் அரசு இருக்கும் காலங்களில் அரசின் நடவடிக்கை மொண்ணையாக்கப்படுகிறது. இந்த மூன்று பஞ்சாயத்திலும் பஞ்சாயத்து தலைவர் தேர்ந்தெடுக்கப்படாததற்கான பிரதான குற்றவாளியாக மாநில அரசே இருக்கிறது.
இந்த பஞ்சாயத்துக்களில் இருக்கும் குறிப்பிட்ட சிலர் இந்த தேர்தலை நடத்தவிடாமல் செய்வதில் முக்கிய பங்காற்றி வருகின்றனர். வழக்கம் போல் மௌன சாட்சிகளாக உறைந்து கிடப்பவர்களும் உள்ளனர். சாதிவெறி, அதனடிப்படையிலான அரசியல் லாபம், பதவி காண்டிராக்ட் போன்ற பல காரணங்களுக்காக இவர்கள் தலித் தலைவராக்கப்படுவதற்கு எதிராக உள்ளனர். அரசின் நோக்கம் இவர்களின் நோக்கத்துடன் அடிப்படையில் ஒன்றாக இருப்பதால் இவர்களால் எதையும் துணிந்து செய்ய முடிகிறது. முறையாக தேர்தல் நடைபெற்ற பஞ்சாயத்துக்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட சராசரி நிதியை விட இந்த மூன்று பஞ்சாயத்துகளுக்கும் கூடுதல் நிதியைப் பெற முடிகிறது. இந்த மூன்று பஞ்சாயத்துகளில் இருந்து வெளியூருக்கு வேலைக்குப் போயிருக்கும் தலித்துக்களையெல்லாம், தொடர்ச்சியாக கண்காணித்து வாக்காளர்பட்டியல் இருந்து நீக்க முடிகிறது. பொது வேட்பாளர் என்ற பெயரில் ஒரு தலித்தை தேர்தலில் நிறுத்தி வெற்றி பெறச் செய்து இராஜிநாமா செய்ய வைக்க முடிகிறது. அவ்வாறு இராஜிநாமா செய்யும்பொழுது „இந்த பஞ்சாயத்து தலைவர் பதவி தலித்துக்கு ஒதுக்கியது தவறு. அவ்வாறு ஒதுக்கி சமூக அமைதியை கெடுப்பவர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டுமென்று“, அவரை வைத்தே ‚அபிடவிட்டு' தாக்கல் செய்ய முடிகிறது.
இவ்வாறு தலித் தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப்படாமல் தடுக்கும் பணியில் மும்முரமாக இருக்கும் இந்தப் பகுதியை சேர்ந்த ஒரு அமைப்பு மதுரையின் மையப்பகுதியில் இயங்கும் ஒரு அந்நிய நிறுவன அமைப்புடன் தொடர்பு வைத்துள்ளது. அந்த நிறுவனத்துடன் பல தன்னார்வக் குழுக்களும் சில தலித் அமைப்புகளும் தொடர்பு வைத்துள்ளன. அவர்களுக்கு எல்லாமே ‚புராஜெக்ட்' தான். பிரச்சனைகள் கலவரமாக்கப்படுகின்றன. கலவரங்கள் ஆவணமாக்கப்படுகின்றன. ஆவணங்கள் காசாக்கப்படுகின்றன. பெரியாரியத்தையும், மார்க்சீயத்தையும் மட்டைக்கு இரண்டு கீற்றாகப் பிரித்துப் பேசும் சில குத்தகை அறிவுஜீவிகள் இதுபற்றி மட்டும் வாய் திறப்பதேயில்லை. இங்கு உழைக்கும் வர்க்கத்தை சாதியைக் கொண்டு நிரந்தரமாக பிரிக்கும் சதிக்கு, சாதியைக் கடந்த ஒற்றுமையுடன் செயல்படும் தேசத் துரோகிகளை நம்மால் பார்க்க முடிகிறது.
எனவே பாப்பாபட்டி, கீரிப்பட்டி, நாட்டார்மங்கலத்திற்குப் பின்னால் சாதி வெறியும், மேலாதிக்கத் திமிரும் இருக்கிறது. அதே சாதீய பார்வையுடன் செயல்படும் அரசு நிறுவனம் இருக்கிறது. திராவிடக் கட்சிகளின் பிற்படுத்தப்பட்டோர் வாக்கு வங்கிகளின் அடிப்படையிலான அரசியல் இருக்கிறது. அந்நிய நிறுவனங்களின் கைகளும் இருக்கிறது.
இந்த மொத்த உண்மைகளையும் கணக்கில் கொண்டுதான். இந்த பிரச்சனைக்கு எதிரான போராட்டம் கட்டமைக்கப்பட வேண்டும். இவைகளின் மையப்புள்ளியாக இருக்கிற சாதி வெறிக்கும், தீண்டாமைக் கொடுமைக்கும் எதிரான கருத்துப்பிரச்சாரம் இந்தப் பகுதியில் வலிமையாக முன்னெடுத்துச் செல்லப்பட வேண்டும். அதே நேரத்தில் சட்டத்தின் அடிப்படையிலான நடவடிக்கைகள் கடுமையாக எடுக்கப்பட வேண்டும். இந்த இரண்டு சக்கரங்களின் மேலேறி தான் ஜனநாயகத் தேர் இந்த பகுதிக்குள் நுழைய முடியும். ஆனால் இன்று இந்த இரண்டு பணிகளும் மிகமிக குறைவாகவே நடக்கிறது. தாங்கள் தான் தலித்துகளுக்கு ‚அத்தாரட்டி' என்று ஜம்பம் அடிப்பதை விட்டுவிட்டு செய்ய வேண்டிய பணிகளில் கவனம் செலுத்தினால் அதுதான் தீண்டாமைக்கு எதிரான போராட்டத்தின் உண்மையான பங்களிப்பாக இருக்கும்.
இந்த பிரச்சனையையொட்டி ‚உசிலம்பட்டி வட்டாரத்தை வன்கொடுமை பகுதியாக அறிவிக்க வேண்டும்' என்று ஒரு சில தலித் அமைப்புகள் தீர்மானம் நிறைவேற்றியும், பேசியும் வருகின்றன.
இந்த அணுகுமுறை எதிகளை வலுப்படுத்தவே கூடுதல் வாய்ப்பினை அளிக்கும். பாப்பாபட்டி, நாட்டார்மங்கலம் பஞ்சாயத்துக்கள் இருக்கும் செல்லம்பட்டி ஊராட்சி ஒன்றியத்திற்கு உட்பட்ட செம்பட்டி, பொட்டுலுபட்டி என்ற இரண்டு பஞ்சாயத்திலும் தத் பெண் தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளார். அங்கே பெரும்பான்மையாக இருப்பவர்கள் பிரமலைக்கள்ளர்கள் தான். அதே போல தத்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட இரண்டு ஒன்றிய கவுன்சிலருக்கான தேர்தலும் நடைபெற்றுள்ளது. அதே போன்று உசிலம்பட்டி ஊராட்சி ஒன்றியத்திற்கு உட்பட்ட ஜோதில் நாயக்கனூர் பஞ்சாயத்தில் தலித் தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளார். தத்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட இரண்டு ஒன்றிய கவுன்சிலருக்கான தேர்தலும் நடைபெற்றுள்ளது.
இந்த உண்மைகளையெல்லாம் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டு, இந்த பகுதி மக்கள் மத்தியில் ஜனநாயக எண்ணத்தையும், சாதி வெறிக்கு எதிரான பிரச்சாரத்தையும், தீண்டாமைக்கு எதிரான கருத்துக்களையும் தொடர்ச்சியாக கொண்டு செல்வதை விட்டுவிட்டு உசிலம்பட்டி வட்டாரத்தை வன்கொடுமை பகுதியாக அறிவிக்க வேண்டும் என்று சொல்வது என்பது. இந்தப் பகுதியில் இயங்கும் சாதி அமைப்புகளுக்கும், அது சார்ந்த அரசியலுக்கும் அதிர்ஷ்டத்தையே அளிக்கும். அவர்கள் இதைத்தான் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தங்களை மிண்டும் சாதி ரீதியாக ஒருமைப்படுத்திக் கொள்வதற்கு இதைவிட அவர்களுக்கு பயன்படப்போவது எதுவுமில்லை. எனவே இந்த கோக்கையானது தீண்டாமை கொடுமை ஒழிக்கப்பட வேண்டும். உழைக்கும் வர்க்கத்தின் ஒற்றுமை நிலைநாட்டப்பட வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் வைக்கப்பட்ட கோக்கையல்ல. மாறாக தங்களின் வாக்கு வங்கிகளை அடிப்படையாக கொண்ட கோக்கையாகும். தங்களின் வாக்கு வங்கியை சாதீ ரீதியாக ஸ்திரப்படுத்த நினைப்பவர்கள். அதன் இன்னொரு பகுதியாக எதியின் வாக்கு வங்கியையும் சாதிய ரீதியாக ஸ்திரப்படுத்துகிறார்கள் இது தங்களின் நலனுக்கான அரசியலே தவிர, ஒடுக்கப்பட்டோன் நலனுக்கான அரசியல் அல்ல.
இந்தப்பகுதியில் சாதிய அரசியில் நடத்தி வந்தவர்களை குறி வைத்துப் பிடித்துள்ளனர் இந்துத்துவா வாதிகள். அப்படிப்பட்டவர்களை கொண்டு புதியதொரு பார்வட்பிளாக் அமைப்பையே உருவாக்கியுள்ளனர். இந்த அமைப்பின் சார்பில் தான். கடந்த ஆண்டு மதுரையில் ஷதிசூல் தீக்ஷா' வை இந்துத்துவா வாதிகள் நடத்தினர். அதில் வந்து பங்கேற்ற பிரவீன் தொகாடியா கோப்பாளையம் என்ற பெயரை தேவர்பாளையம் என்று மாற்ற வேண்டும் இல்லையென்றால் போராட்டத்தில் இறங்குவோம் என்று அறிவித்தார். தொடர்ச்சியாக இந்த அமைப்புக்கு நீதி ஆதாரங்கள் கணக்கின்றி வருவதை இதன் செயல்பாடுகளில் இருந்து பார்க்க முடிகிறது. கவணம்பட்டி தீண்டாமை பிரச்சனையில் மார்க்சிஸ்ட் கட்சி தலையிட்ட பொழுது இந்த அமைப்பின் சார்பில் தான் மார்க்சிஸ்ட் கட்சியையும் பி.மோகன்,எம்.பி.யையும் தாக்கி மதுரை நகரமெங்கும் ஆயிரக்கணக்கான சுவரொட்டிகள் ஒட்டப்பட்டன. ஒரு பக்கம் சாதிய அமைப்புகளின் புகலிடமாக உள்ள பகுதியில், இப்பொழுது மதவெறியர்கள் குறிவைத்து உள்ளே நுழைகின்றனர். பிரச்சனைகள் வெவ்வேறு கோணங்களில் மேலும் மேலும் தீவிரமடைகிறது.
பாப்பாபட்டி, கீரிப்பட்டி, நாட்டார்மங்கலத்தில் கடைபிடிக்கப்பட்டு வரும் தீண்டாமைக் கொடுமைக்கு எதிராக அரசு எந்த நடவடிக்கையையும் எடுக்காதது போலவே, சமீபத்தில் மதுரை - திருவேடகம் கல்லூரியில் இந்துத்துவா வாதிகள் பயிற்சி முகாம் என்ற பெயரில் துப்பாக்கி சுடுதல் உள்ளிட்ட பயிற்சியை கொடுத்துள்ளனர். இவர்களின்மீது நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டுமென மார்க்சிஸ்ட் கட்சி போராட்டம் நடத்தியது. ஆனால் ஆயுத தடைச்சட்டத்தின் படியோ, குண்டர் சட்டத்தின் படியோ நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டிய இவர்கள் மீது இன்று வரை எந்த சட்டத்தின் படியும் நடவடிக்கை இல்லை, எந்தவித விசாரணையும் இல்லை. அரசு சாதி விசயத்திலும், மத விசயத்திலும் பெரும்பான்மை வாதத்தை தான் கடைபிடிக்கிறது. எனவே சாதீயம், மதவாதம், இவற்றை நிலைநிறுத்தி குளிர்காய்கிற அரசு அதிகாரம் ஆகியவற்றிக்கு எதிரான போராட்டங்களை சகலமுனைகளிலும் கட்டவிழ்ந்து விடுவதே இன்றைய நமது தேவை.
தீண்டாமைக் கொடுமைக்கு எதிராக போராடுகிற அதே நேரத்தில் சகலவிதமான ஒடுக்குமுறைகளுக்கும் எதிரான போராட்டங்களை முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டியுள்ளது. வர்க்க ஒடுக்குமுறையும் சாதீய ஒடுக்குமுறையும் இணைந்து நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ள இந்திய சமூகத்தில் இரண்டுக்கும் எதிரான போராட்டமே மக்கள் விடுதலையை சாத்தியப்படுத்தும். ஒன்றைவிடுத்து ஒன்றை எதிர்ப்பதென்பது, எதியை புந்து கொள்ளாத பலஹீனத்தின் வெளிப்பாடாகவே முடியும். எனவே உண்மையான மக்கள் விடுதலையை நோக்கி சகலவிதமான ஒடுக்குமுறைகளுக்கும் எதிராக மார்க்சிஸ்ட் கட்சி போராடுகிறது. அதனால்தான் பொருளியல் கோக்கைக்காக சகலபகுதி மக்களையும் திரட்டி மார்க்சிஸ்ட் கட்சி போராடுகிறது. அதே நேரத்தில் கள்ளர் சீரமைப்பு துறையை மூடும் நடவடிக்கையை அரசு மேற்கொண்டபொழுதும், கள்ளர் மாணவர் விடுதிகளை பிற்படுத்தப்பட்டோர் துறையின்கீழ் கொண்டுவர அரசு முயற்சி எடுத்த பொழுதும் அதற்கு எதிரான போராட்டங்களை மார்க்சிஸ்ட் கட்சி நடத்தியது. பாப்பாபட்டி, கீறிப்பட்டி, நாட்டார்மங்கலத்தில் தீண்டாமையை கடைபிடிக்கும் சாதி வெறியர்களை எதிர்த்தும் மார்க்சிஸ்ட் கட்சி போராடுகிறது. மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் இந்த அடிப்படை நிலைபாட்டை புந்து கொள்ôத தத் அமைப்புகளை சேர்ந்த சிலர் தங்களுடைய ஒருபக்க நிலைப்பாட்டை மட்டுமே அளவுகோலாக வைத்து மார்க்சிஸ்டுகளை அளக்க நினைக்கிறார்கள். அதனடிப்படையிலே குற்றச்சாட்டை முன் வைக்கிறார்கள். அளவுகோலையை குறையுடையதாக வைத்தக்கொண்டு அளப்பது அறடிவார்ந்த செயலல்ல என்பதை மட்டும் நாம் சொல்வைப்போம்.
தீண்டாமைக்கு எதிரான சட்ட நடவடிக்கைகளையும், சாதீயத்துக்கு எதிரான கருத்துப்பிரச்சாரத்தையும் தீவிரமாக்கும் அதே நேரத்தில் நிலம் சார்ந்த கோரிக்கை தான் தலித் மக்களின் விடுதலைக்கான திறவுகோல். எனவே நிலத்தை பகிர்ந்தளிக்கக் கோரும் அரசியல் நடவடிக்கைகள் தீவிரமடைகிற பொழுதுதான் தீண்டாமைக்கு எதிரான போராட்டம் முழு அர்த்தம் பெறும். மேற்கு வங்கத்திலும், கேரளாவிலும், திபுராவிலும் நிலம் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டதன் மூலம் தீண்டாமைக்கு எதிரான பாய்சல் வேக சமூக முன்னேற்றத்தை இடது சாகளால் இந்திய மண்ணில் நிகழ்த்திக் காட்ட முடிந்திருக்கிறது. அதே நேரத்தில் சகல ஒடுக்குமுறைகளுக்கும் எதிரான போராட்ட நடவடிக்கைகளின் மூலம் உழைக்கும் வர்க்கத்தின் ஒற்றுமையையும் கட்டியெழுப்ப முடிந்திருக்கிறது. இந்த அரசியல் பாதையே சாதீய சக்திகளை வீழ்த்தும், சுயநல சக்திகளை பின்னுக்குத் தள்ளும், தீண்டாமைக்கு எதிரான முழுமையான வெற்றியை நோக்கி சமூகத்தை கொண்டு செல்லும்.

நன்றி:புதுவிசை, கலாசாரக் காலாண்டிதழ், ஆசிரியர்: ஆதவன்

வெள்ளி, மே 13, 2005

கொல்லாமல் உறங்குவதில்லை என் நாட்டு மக்கள்

கொல்லாமல் உறங்குவதில்லை
என் நாட்டு மக்கள்
துரோகிகள் மலிந்ததாலும்
சமூக விரோதிகள் விளைந்ததாலும்
இனத்தை பழித்தலாலும்
நிலத்தைக் குலைத்தலாலும்
மொழியை மறத்தலாலும்
மதத்தை அழித்தலாலும்
கொல்லாமல் உறங்குவதில்லை
என் நாட்டு மக்கள்

மனித உயிரைத் தவிர
மற்றெல்லாவற்றுக்கும்
உயிரையும் கொடுப்பர்
என் நாட்டு மக்கள்

என் நாட்டில் கொல்லாமல்
இயக்கம் நடத்த முடிந்ததில்லை
இராஜாங்கம் நடத்த முடியவில்லை
கருத்துச் சொல்ல முடியவில்லை
கட்சி நடத்த முடியவில்லை
பத்திரிகை நடத்த முடியவில்லை
எதையும் பாதுகாக்க முடியவில்லை
அதனால் கொல்லாமல் உறங்குவதில்லை
என் நாட்டு மக்கள்

பாவம் மக்கள்
கொல்லாமல் விட்டால்
அவர்களுக்கு கவிதை வராது
செய்தி இராது; அமைதி வராது
தொலைக்காட்சி போம்
தொடர்புகள் நீளாது அதனால்
கொல்லாமல் உறங்குவதில்லை
என் நாட்டு மக்கள்

இனங்களைப் பிரிக்கவும் கொலையே மருந்து
இனங்களை இணைக்கவும் அதுவே மருந்து
தண்டனை என்பதும் கொலைதான்
எங்கள் சரித்திரம் என்பதும் கொலைதான்
இழப்பு என்பதும் கொலைதான் அதனை
இட்டு நிரப்பவும் கொலைதான்.

என் நாட்டில் கொலையின்றிக் குழந்தை பிறக்காது
மக்கள் குதூகலம் அற்றுப் போம்
எங்கும் கொடியேறாது அதனால்
கொல்லாமல் உறங்குவதில்லை
என் நாட்டு மக்கள்


நாளொரு கொலையில்
நம்பிக்கை வைத்து
போலிகள் ஒழிந்த
புரட்சியின் கதையில்
நின்மதியாகத் தூங்குவார் மக்கள்

திங்கள், ஏப்ரல் 25, 2005

Exilivre

பிற மொழி இலக்கியங்களின்மீது,முக்கியமாக பிரெஞ்சு இலக்கியத்தின் மீது ஆர்வமுடையவர்கள்,படிக்கவேண்டிய ஒரு இணையத்தளம்:
http://www.exilivre.com
எமில் ஸோலா,பல்ஸாக்,ஆந்த்ரே ஜீத்,விக்டர் ஹியூகோ என்று பலவேறு பிரெஞ்சு எழுத்தாளர்களைப் பற்றிய அறிமுகம் மற்றும் அவர்களது ஆக்கங்களிற் சிலவற்றின் மொழியாக்கம் என்பன ஒரு நல்ல வாசக அனுபவத்தைத் தருகின்றன. "கரும்பாயிரம்" என்பவரின் தமிழாக்கம் மிகவும் மெச்சும் படியாக அமைந்திருக்கின்றது.எடுத்துக் காட்டாக ஆந்த்ரே ஜீத் அவர்களைப் பற்றி அறிமுகம் செய்யும் போது நீட்ஷேயின் "அவ்வாறுரைத்தான் ஷரதுஸ்டா" என்ற தத்துவார்த்த நூலின் அற்புதமான வாசகங்களுடன் ஒப்பீடு செய்து எழுதிச் செல்வது கரும்பாயிரம் அவர்களுக்கு அவற்றின் பால் உள்ள ஈடுபாட்டினைக் காட்டுகின்றது.இன்னும் நிறையவே நாம் அவரிடமிருந்து எதிர்பார்க்கிறோம்.

வியாழன், ஏப்ரல் 21, 2005


கடந்த மாதத் தொடக்க வாரத்தில் ebay இணைவலை ஏலவிற்பனையில் அபூர்வமான ஒரு சங்கதியைக் காணமுடிந்தது. மிகப்பழமையான இரண்டு தமிழ் அகராதிகளின் (ஆங்கிலம்-தமிழ்) முதற் பதிப்புகள் மற்றும் சில அகராதிகள், பழைய நூல்கள் என்று "சுவடிகள் சேகரிப்புப் பெறுமானம்" மிக்க சுமார் 25 நூல்கள் ஜெர்மனியில் இருந்து ஏல விற்பனைக்கு வந்திருந்தன. இதில் Miron Winslow அவர்களின் 1862 இல் வெளியிடப்பட்ட தமிழ் -ஆங்கில அகராதியும் 1910 இல் வெளியாகிய ஸ்ரீ கதிரவேற்பிள்ளை அவர்களது தமிழ்ச் சொல்லகராதியும் காணப்பட்டன.


இவை இரண்டினையும்விட தரங்கம்பாடியில் இருந்து வெளியான "சத்திய வேத புஸ்தகம்"( Holy Bible in Tamil, 1931, 1400 பக்கங்கள்), விஸ்வநாதபிள்ளை அவர்களின் மொழிபெயர்ப்பில் வெளியாகிய "ராபின்சன் குருசோ"(1906) மற்றும் "திருச்சபைச் சரித்திரம்" (History of the christian church, S. Zehme, 1914, 480 பக்கங்கள்) போன்ற தரங்கம்பாடி லூதர் மிசன் அச்சகத்தில் 1860 களில் இருந்து 1940 கள் வரை வெளியாகிய புத்தகங்கள் விற்கப்பட்டன.
ஏறிச் சென்ற விலையைப் பார்த்த போது என்னால் அதனை வாங்கிவிடமுடியாது என்று தெரிந்து போனது. ஆனால் தமிழ் அகராதிகளுக்கும் நூல்களுக்கும் இந்தவகை மதிப்பு வந்ததில் திருப்தியடைந்து கொண்டேன். விற்பனைக்கு வந்த நூல்களின் படங்களை இங்கே இணைத்துள்ளேன்.

வெள்ளி, ஏப்ரல் 08, 2005

நூல்: ஆட்சித் தமிழ்- ஒர் வரலாற்றுப் பார்வை
எழுதியது: சு. வெங்கடேசன்
வெளியீடு: பாரதி நிலையம், 2,குயவர் வீதி, ஜோன்ஸ் சாலை, சைதாப்பேட்டை, சென்னை-600015, அக்டோபர் 2004
பக்கங்கள்: 104, விலை: 40 ரூபா.

"ஆட்சித் தமிழ்- ஒர் வரலாற்றுப் பார்வை" என்ற சு. வெங்கடேசன் அவர்களின் நூல் வெளியாகி இருக்கிறது.

தமிழ் நாட்டில் மொழி குறித்த சிந்தனைகள் எப்படி இருக்கின்றது?; சமஸ்கிருதம், ஆங்கிலம், இந்தி என்று அவ்வப்போது திணிப்புக்கள் நிகழ்ந்தபோது போராட்டங்கள் எப்படி நிகழ்ந்தன; யார் யார் எல்லாம் போராடினார்கள்?; அவர்கள் கோரிக்கைகள் எவ்வாறிருந்தன?; அவற்றின் பெறுபேறுகள் என்ன? என்பன போன்ற கேள்விகளுக்கு விடைகளை, தமிழ் அமுலாக்கல் போராட்ட வரலாற்றை எடுத்துச் சொல்கிறது இந்த நூல். மொழிப்பிரச்சினையை மையமாகக் கொண்டு சுமார் 75 வருடங்களாக நடைபெற்றுவருகின்ற அரசியலில் இது விடயத்தில் அவ்வப்போது முன்னணியில் இருந்த கட்சிகளின் நிலைப்பாடுகளும் தடம்மாறல்களும் நுணுக்கமாகச் சொல்லப்படுகிறது. மத்திய அரசின் செம்மொழிகள் பட்டியலில் தமிழும் இணைக்கப்பட்ட கையோடு வெளிவந்திருக்கும் இந்நூல் தமிழ் நாட்டில் தமிழே தலைமொழியாய் இருக்கவேண்டும் என்பதில் கம்யூனிஸ்டுக்களின் தீர்க்கமான இடைவிடாத போராட்டவரலாற்றையும் எமக்கு எடுத்துச் சொல்கிறது. பெரியாரின் மொழிச் சிந்தனைகள், ஆட்சிமொழி அரங்கேற்றமும் அதற்கான போராட்டமும், மொழிப்பிரச்சினையும் சட்டமன்றத் தீர்மானமும் மற்றும் திராவிட இயக்கமும் தமிழும் ஆகிய தலைப்புக்களில் ஆர்வத்தைத்தூண்டும் இலகு நடையில் நிறைந்த ஆதாரங்களோடு சொல்லிச் செல்கிறது. கையடக்கமான ஒரு சரித்திரக் கருவூலம்!!

புதன், ஏப்ரல் 06, 2005

Hindu

இவ்வார The New York Review of Books வெளியீட்டில் இந்தியா சம்பந்தமான சில புத்தகங்கள் பற்றிய அறிமுக விமர்சனக் கட்டுரை ஒன்று வெளிவந்துள்ளது . அதில் 'இந்து' என்ற பதம் 19ம் நூற்றாண்டின் பின்னர் தான் இந்து மதத்தினரைச் சுட்டியது என்ற எழுதப்பட்டுள்ளது. இந்தக்கூற்றில் எனது நண்பருக்கு ஐயம் ஏற்பட்டுவிட்டது. எனது நண்பருக்காக கீழ்வரும் பந்தியை "இந்து, இந்தி, இந்தியா" என்ற எஸ்.வி.ராஜதுரை அவர்களின் நூலில் இருந்து ஆங்காங்கே சில வரிகளை எடுத்து மொழிபெயர்த்து அனுப்பி வைத்தேன். அவருக்கு எழுந்த சந்தேகம் தீர்ந்து விட்டது.

“Hindu”

As early as the 16 century, the Jesuits found that some words were common in Greek, Latin and in Sanskrit. In the 18th century, Sir William Jones argued that all these three languages must come from one ‘mother’ language. Wilhelm von Humbolt said that these three belong to the Indo-Germananic family of languages, and have a Sanskrit root. He praised the grammar of Sanskrit, and (mistakenly) thought that the culture of India is based on Sanskrit.

But the people of India had not called themselves Hindus. It was the British who, after the arrival of the East Indian Company, for convenience divided the people into Muslims and Non-Muslims. The non-Muslims were called Hindus. Up until the18th Century, the people of India had had several different communities and identities. Their territories, languages, the caste system, occupation, religions and sects determined their identity, and there wasn’t a collective term "Hindus", not even in the holy books of the Brahmins. During the 18th century, the Europeans started to study Sanskrit and some of the books were translated and published into European languages. The books chosen for translation were not selected by the Europeans, but by the Brahmins who were the Sanskrit teachers. For example, The Book of Manu was translated, but what is the content of the book? "The Brahmin are the superlative caste of India; Brahmanism is the cell of the Indian tradition", and so on.

At the beginning of the19th Century, the Hindu code was created for all Indians - with the help of the Brahmins. To formulate the Hindu code, The Book of Manu was the basic document. Here, for the first time, the definition of "Hindu" was given.
In the earlier history, the word “Hindu” was used to designate territory. The word "Hindu" was the name of the riverbank area of Sindhu. The Arab Al-Hindu referred to the people (not to a religion or culture) on the other side of the Sindhu River. The Arabs coming into India used the word “Hindu” to refer to the foreigners in the area.

(From: S.V.Rajadurai, Hindu,Hindi,India. India: Chennai, 1993. A free translation from Tamil by Sengkallusiththan.)

**** William Dalrymple, “India: the war over history” in The New York Review of Books,
7 April 2005, p. 65: “The word ‘Hindu’ was not used as a religious term until the nineteenth century” (p. 65).
Dalrymple also states that modern scholars “believe that there was no such people as ‘the Aryans,’ just tribes of ethnically diverse speakers of several related languages who migrated to India…” (p. 63).

****For a far more authoritative source, see Professor Romila Thapar, “Somanatha: the Many Voices of a History.” India: Penguin Books, 2004, p. 144: “[T]he original meaning of Hindu was an inhabitant of al-Hind, the land across the Indus as viewed from the west”
கனடாவில் நினைவு ஒன்று கூடல்:



தொடர்புகளுக்கு: koolam@hotmail.com

திங்கள், ஏப்ரல் 04, 2005

run amok

A twenty five year old tamil male from Stuttgart (south-Germany) has ran amok and killed one and wounded three others in Zuffenhausen, near Stuttgart. About 65 Tamils from India and Sri Lanka had come together at an evangelical church for Sunday service in Tamil yesterday afternoon. The alleged assailant attacked with a samurai sword. One person died on the spot and three others were seriously injured. The motivation for this bloodshed is still unclear to the German police. Tamils in the area believe there is no political motive and that the attack arose out of a personal dispute. It is reported that the alleged attacker has been taken into custody and was admitted in a psychiatric clinic.

The Courtesan of Lucknow

நூல்: The Courtesan of Lucknow
உருது மூலம்: Mirza Ruswa
ஆங்கிலத்தில்: Khuswant Singh/M.A.Husaini
வெளியீடு: UNESCO,Hindi Pocket Books, Delhi

"லக்னோவின் விலைமாது" என்ற இந்த நூல் அண்மையில் வாசிக்கக் கிடைத்தது. குழந்தையாகக் கடத்திச் செல்லப்பட்டு விபச்சாரத்திற்காக விற்கப்படும் ஒரு பெண்ணின் கதை. அவளது உயர்ந்த ரசனையும் கலை, கவிதை என்பவற்றின் மீதான அவளது அழகியல் ஈர்ப்பும்,புகழ்பெற்ற கவிஞர் ஒருவருடனான அவளது உரையாடலும், தன் கதையினை அவள் சொல்லும் பாங்கும் அவள் கற்றுத்தருகின்ற வாழ்வின் இங்கிதங்களும் என்று நிறையவே சொல்லப்படுகிறது. இது இந்தி மொழியில் "UMRAO JAN" என்ற திரைப்படமாகவும் எடுக்கப்பட்டுள்ளதாம்.

வியாழன், மார்ச் 31, 2005

மேலங்கி- The Overcoat
மேலங்கி என்ற இந்த நாவலை எழுதியவர் 19ம் நூற்றாண்டின் ருஷியாவின் புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர் நிகொலை கோகோல்-Nikolai Gogol (1809-1852) என்பவர்.
"நாங்கள் எல்லோருமே நிகொலை கோகோலின் மேலங்கிக்குள் இருந்து வந்தவர்களே" என்று தன் நண்பனுக்கு எழுதிய கடிதமொன்றில் குறிப்பிடுகின்றார் தாஸ்தாயெவ்ஸ்கி. இந்தக் கூற்றில் இருந்து நிகொலை கோகோலின் மேலங்கி என்ற குறுநாவலின் முக்கியத்துவம் உணரப்படுகின்றது. மேலங்கி என்ற இந்த நாவல் 1842 இல் வெளியாகி ரூஷ்யாவின் யதார்த்தவியலுக்கு அடியெடுத்துக்கொடுத்தது. இந்த நாவலில் குறியீடாக வருகின்ற மனிதன் 19ம் நூற்றாண்டின் புதிய கதாபாத்திரமாகத் தொடங்கிய சாதாரண மனிதன். இந்த மனிதனின் பாத்திர வளர்ர்சியினைத் தான் தாஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் "கரமசோவ் சகோதரர்கள் " நாவலில் காண்கிறோம். 19ம் நூற்றாண்டின் யதார்த்தவத இலக்கியக் கோட்பாடின் ருஷ்ய பிரதிநிதிகளாக தாஸ்தாயெவ்ஸ்கி, டால்ஸ்டாய், துர்கன்யெவ் போன்றவர்கள் கொள்ளப்படுகின்றனர்.

கதைச் சுருக்கம்
பீற்றஸ்பர்கில் இருக்கும் ஒரு சாதாரண எழுதுவிஞைஞன் பெயர் அகாகி அகாகிஜெவிற்ச். தன் அலுவலகத்தில் கோவைகளைப் படியெடுப்பதையே தொழிலாகக் கொண்டவன் அகாகி அகாகிஜெவிற்ச். நாளாந்த வாழ்வில் எந்த ஆரவாரமோ அங்கலாய்ப்போ இல்லாத, யாருடனும் எந்தச் சோலிசுரட்டுக்கும் போகாத ஒண்டிக்குடித்தனம் நடத்தும் அந்த எழுதுவிஞைஞனின் வாழ்வு அவனளவில் சந்தோசமாகவே கழிகிறது.

நாளடைவில் அவனது ஆடைகள் தேய்து கந்தலாகிக் கொண்டிருந்தன. அலுவலகத்தின் சக தொழிலாளர்கள் அவனது ஆடைகளைப் பற்றியும் அவனது சுரணையற்ற போக்கினையும் முடிந்தவரை கேலிபேசியும்விட்டனர். அதுவெல்லாம் அவனுக்கு ஒருபோதும் உறைத்ததில்லை. பல காலங்களின் பின் ஒரு நாள் அவனது ஓவர்கோட்டையும் மீறி கடும் பனிக்காலக் குளிர்வாட்டத் தொடங்கியது. பல இடங்களில் பொத்தல் விழுந்த அந்த ஓவர்கோட்டை சரிப்படுத்தாமல் அவன் வெளியே வரமுடியாதென்றாக்கி விடுகிறது குளிர். அந்த ஓவர்கோட்டை எப்படியாவது சரிப்படுத்துவதற்காக ஒரு தையற்காரனைத் தேடிச் செல்கிறான். தையற்காரனோ "இது இனிமேல் எந்த விதத்திலும் பத்துப்போடவே முடியாத நிலையில் இருக்கிறது. புதியதொன்று தைத்துக் கொடுப்பதற்கு சுமார் 150 ரூபிள்வரை ஆகாலாம்"என்று சொல்லிவிடுகிறான். அகாகி அகாகிஜெவிற்ச் தையற்காரனிடம் பலவாறு பேரம் பேசி ஒருவாறு 80 ரூபிளுக்கு அவனை உடன்பட வைத்துவிடுகிறான்.

வாயைக்கட்டி வயிற்றைக்கட்டி அந்தப் பணத்தையும் சேமித்துவிடுகிறான். மதுவில் மிதக்கும் தையற்காரனிடமிருந்து அதனைத் தைத்துப் பெறுவதற்குள் வரப்போகும் ஓவர்கோட் பற்றியே இரவும்பகலும் அவனது எண்ணமெல்லாம். ஒருவாறு ஓவர்கோட் கைக்கு வந்தது. அன்று ஆசையோடும் பெருமிதத்தோடும் அந்தக் கோட்டை அலுவலகத்திற்கு அணிந்து செல்கிறான் அகாகி அகாகிஜெவிற்ச். அலுவலகம் அன்று அமளிதுமளிப்பட்டது. "இதனை நாங்கள் நிச்சயம் கொண்டாடியே தீரவேண்டும்" என்று அவனது அலுவலகச் சக தொழிலாளர்கள் தற்செயலாக அன்றைய இரவு தம்மில் ஒருவன் வீட்டில் நடைபெறும் விருந்துக்கு அகாகி அகாகிஜெவிற்சையும் அழைக்கின்றனர். அவனும் செல்கிறான். ஆனால் அவனுக்கு அங்கே நீண்ட நேரம் கழிப்பதற்கு இருப்புக் கொள்ளவில்லை. வெளியே வந்துவிடுகிறான்.

வீடுசெல்லும் வழியில் நன்றாக இருட்டி விடுகிறது. அந்தக் கும்மிருட்டில் திருடர்கள் அவனை நையப்புடைத்து அவனது அந்தப் புத்தம்புதுக் கோட்டையும் கொள்ளையடித்துச் செல்கின்றனர். ஒருசிலரின் ஆலோசனையின் பெயரில் அவன் ஒரு பெரிய மனிதனிடம்; எப்படியாவது அந்த ஓவர்கோட்டைக் கண்டுபிடித்துத் தந்துவிடுவார் என்று மற்றவர்கள் நம்பிக்கைதந்த ஒரு பொலிஸ் உயர் அதிகாரியிடம் முறையிடச் செல்கிறான். ஆனால் அந்த அதிகாரியோ கோட்டைத் தொலைத்தே மிகப்பாரிய குற்றம்போல் இவனைக் கேவலமாக நடத்துகிறான். வேதனையோடு வீடுசெல்லும் அகாகி அகாகிஜெவிற்ச் நோயாளியாகிப் படுத்துவிடுகிறான். சில நாட்களிலேயே இறந்தும் விடுகிறான். அகாகி அகாகிஜெவிற்சின் ஆத்மா அமைதியின்றி இப்போது பீற்றஸ்பர்க்கை ஆட்டி அலைக்கிறது. வருவோர் போவோரிடம் ஓவர்கோட்டைப் பிடுங்கிவிடுகிறது. உயர் பொலிஸ் அதிகாரியைப் பழிவாங்கச் செல்லும் போது அந்த அதிகாரியோ முற்றிலும் பயந்தவனாக மாறிவிடுகிறான், தன் அதிகாரப் போக்கினைமுற்றிலுமாகத் தளர்த்தியும் விடுகிறான். இதில் திருப்தியடைந்த அகாகி அகாகிஜெவிற்சின் ஆன்மா சாந்தியடைந்து பீற்றஸ்பர்க்கை விட்டு நீங்கிவிடுகிறது.

குறிப்பு
ருஷ்ய வாழ்வின் புதிய நம்பிக்கையை உருக்கியது இந்த மேலங்கி. புதிய மேலங்கி ஒன்றின் சொந்தக்காரனாகியவுடன் முற்றிலும் புதிய மனிதனாகவே மாறிப் போகிறான் அகாகி அகாகிஜெவிற்ச். அவனது வாழ்வில் புதிய திருப்பங்கள் அடியெடுத்து வைக்கின்றன. ஆனாலும் அவனது மகிழ்ச்சி ஒரு நாளுக்கு மேல் நீடிக்கவில்லை. கதையில் உயர் அலுவலகங்களினதும் உயர் அதிகாரிகளினதும் கொடுங்கோன்மையில் சாதாரண மனிதன் வெந்து போவது சொல்லப்படுகிறது. நான் என்ற கதைசொல்லி சொல்லப்படவேண்டியவைகளைச் சொல்வதும் மறந்து பட்டவைகளுக்கு மன்னிப்புக் கேட்பதுமாய் கதை நகர்ந்து செல்கிறது. ஒரு நளின பாஷையில் கதை சொல்லப்பட்டு நகைச்சுவை முழுக்கதைநீளம் இழையோடி இருந்தாலும் பாத்திரங்களின் வறுமை, துன்பம், வாழ்வின் நிற்பந்தங்கள் மீது வாசகரும் சேர்ந்து வருத்தப்படவே வைக்கிறது இந் நாவல்.

(புகழ்பெற்ற ருஷ்ய நாவல்கள் பல தமிழில் மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளன. ஆனால் இந் நாவல் தமிழில் மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளதா என்று தெரியவில்லை. மேலதிக விபரம் தெரிந்தவர்கள் சொல்லவும்.)
"எளிய சொற்களில் இனிய குறுந்தொகை"
சங்க இலக்கியத்தில் தொகுப்பு நூல்கள்(Anthologies) எட்டு. அவையே "எட்டுத் தொகை" என்று வழங்கப்படுகின்றன. குறுந்தொகை என்ற பாடல்களின் தொகுப்பு நூல் இருநூற்றைந்து கவிஞர்களின் தேர்ந்தெடுத்த நானூறு(கடவுள் வாழ்த்து நீங்கலாக) பாடல்களைக் கொண்டது. நான்கு அடிப் பாடல்கள் தொடக்கம் எட்டு அடிப் பாடல்கள் (இரண்டு பாடல்கள் விதிவிலக்காக ஒன்பது அடிகளில் அமைந்துள்ளன.) வரை உள்ள இந்தத் தொகுப்பினைச் செய்தவர் பூரிக்கோ என்ற புலவர். தமிழ் இலக்கண மரபு என்பது எழுத்து, சொல், பொருள், யாப்பு, அணி, பாட்டியல் என்ற ஆறுபிரிவுகளைக் கொண்டது. இவற்றில் பொருள் இலக்கணத்தை அகப்பொருள், புறப்பொருள் என இரண்டாகப் பிரிப்பார்கள். இதில் அகப்பொருள் காதலைப் பேசுவது.
அகப்பொருள் நூலான குறுந்தொகையின் எழுபத்தைந்து பாடல்கள் கீழ்வரும் நூலில் நவீன கவிதை வடிவில் எழுதப்பட்டுள்ளன.

நூல்: "எளிய சொற்களில் இனிய குறுந்தொகை"
ஆசிரியர்: மு.ரா. பெருமாள் முதலியார்
வெளியீடு: 1985, பழனியப்பா பிரதர்ஸ், சென்னை
குறுந்தொகை
அந்தக் கடற்கரையின் மெல்லிய காற்றில் ஆடுவதற்கு ஒன்றுமில்லை. அவள் செவிகளுக்கு மட்டும் கேட்கும்படியாக அவள் மனம் மட்டும் ஆடியது. மாரிகாலத்தின் தூறல் மழையிலும் மணல் படு நிலத்தை மெல்லெனத் தழுவும் ஆசை அலைகளின் மெது வருடலிலும் பூமி நனைந்திருந்தது. அன்றைய புலவர்களால் ஆம்பல் எனச் செல்லமாக அழைக்கப்பட்ட அல்லித் தாமரையின் வெள்ளை மலர்கள் அவள் நினைவுக்குள் வந்து குவிந்தன. ஒற்றைக் கால் ஊன்றி ஒய்யாரமாக, ஓடுமீன் ஓடி உறுமீன் வருமளவும் வாடியிருக்கின்ற கொக்குகளைக் கண்ட மாத்திரத்தில் அந்த மலர்கள் அவள் நினைவில் வந்து குவிந்தன. ஆனால்
 
"எட்டுக்கால் ஊன்றி இருகால் படமெடுத்து
வட்டக் குடை பிடித்து வழக்கமாக வருகின்ற நண்டுகளை இன்று அந்தப் பொறுமையுடன் பார்க்க முடியவில்லை.தத்தமது அடிச்சுவடுகளை மட்டும் அந்த ஈர மண்ணில் அடையாளமாக விட்டு விட்டு ஓடிவிடுகின்றன நண்டுகள்.

நண்டுகளுக்கு எமனல்லவா அந்தக் ஒற்றைகாற் கொக்குகள். கட்டறுந்த காளையொன்றின் ஜல்லிக்கட்டு வேகத்தில் அவை ஓடி ஒளிகின்றன. தாழை மர வேர்களுக்குள் ஓடிப் பதுங்கி மறைகின்றன அந்த நண்டுகள். இந்த முனையில் அன்றைய நிலவில் "நான் விரைவில், சில நாட்களில் வந்துவிடுவேன்" என்று சொல்லிவிட்டுப் போனானே அந்த நெய்தல்நாடன். அவன் இன்றும் வரவில்லை. சரி, வராமலேயே இருந்துவிடட்டும். இளைத்துப் போகும் எனது கைகளுக்கு வளையல்கள் விற்கும் வியாபாரி ஒருவன் இல்லாமலா போய்விடுவான் என்று சலித்துக் கொண்டாள் அவள்.
          
குறுந்தொகை எமது காதல் இலக்கியத்தின் நிறைமுடி. அதன் குறுகிய வடிவமும் பொருள் விரிந்து செல்லும் காட்சிப் படிமங்களும் படிக்கப் படிக்க மகிழ்ச்சி தருபவை. ஆனால் அவை முற்காலத் தமிழில் இருப்பதால் அவற்றை ரசிக்கமுடியாமல் போய்விடுகிறது. அவற்றின் சுவையும் குன்றாமல் அதேவேளை அதில் வரும் சொற்களைக்கொண்டே இன்றைய கவிதை வடிவில் சொல்லிவிட முயன்றிருக்கின்றனர் சில அறிஞர்கள்.  ஆங்கிலத்தில் இவ்வாறு தான் "Canterbury Tales" நவீன ஆங்கிலத்தில் எழுதி வைக்கப்பட்டுள்ளதாம். குறுந்தொகையின் 117 வது பாடலின் மூல வடிவமும் அதனை மீளுரைத்த ஒரு மு.ரா. பெருமாள் முதலியார் அவர்களின் நவீன வடிவமும் கீழே எழுதுகின்றேன். அந்தப் பாடலின் காட்சியைத் தான் என் எழுத்தில் நீங்கள் மேலே காண்பது.
 
மூல வடிவம்:
 
மாரியாம்பல் அன்ன கொக்கின்
பார்வல் அஞ்சிய பருவரல் ஈர்நெண்டு
கண்டல் வேரளைச் செலீஇயர் அண்டர்
கயிறரி எருத்திற் கதழுந் துறைவன்
வாரா தமையினும் அமைக
சிறியவும் உளவீண்டு விலைஞர் கை வளையே.
       
நவீன வடிவம்:
 
மாரி காலத்து ஆம்பல் மலர் நிற
கூரிய பார்வைக் கொக்குக்கு அஞ்சி
கயிறு அறுத்து ஓடும் காளையின் விரைந்து
தாழையின் வேரைச் சார்ந்த வளைக்குள்
பாய்ந்து மறைந்து பதுங்கும் நண்டு
செறிந்த கழிக்கரைச் சேர்ப்பன்*இன்றும்
வாராதிருப்பினும் வருந்தோம் நாமே
இளைத்த கைகளுக்கு ஏற்ற சிறிய
வளையலும் விற்கும் வணிகர் உளரே.


* சேர்ப்பன் = நெய்தல் நிலத் தலைவன்

புதன், மார்ச் 30, 2005

என் உறவுக் குழந்தைகள் நான் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறேன் என்று கேட்பார்கள். சும்மா இருத்தல் என்பது எவ்வளவு பெரிய சவால் என்பது அவர்களுக்கு எங்கே விளங்கப் போகிறது. நான் ஒரு எழுத்தாளர் என்று அவர்கள் பெற்றோர் அவர்களுக்குச் சொல்லியிருக்கவுங்கூடும். ஆனால் அது என்ன என்று அவர்களுக்கு விளங்கவில்லை. சித்திரை வருஷம் தமிழ்ப்புத்தாண்டு வரப்போகிறது; நாங்கள் பாடுவதற்கு பாட்டெழுதித் தாருங்கள் என்று கேட்டார்கள். உடனே எழுதி அவர்களிடத்தில் என் சும்மா இருத்தலின் இருப்புக்குப் பெருமை சேர்த்துவிட்டேன்.உங்கள் நகைப்பை நான் பொருட்டாக எடுப்பேன் என்று நினைத்தீர்களோ!
இதோ என் அந்தப் பாட்டு! மெட்டுப் போட வேண்டியது நீங்கள்.


புத்தாண்டை வாழ்த்திப் புது வரவு பாடுவோம்

"வருக புத்தாண்டே வருக புத்தாண்டே
வண்ணத்துப் பூச்சிகள் மலர்களைப் பாட
மண்ணக மானிடர் மகிழ்வினில் ஆட
அறுவடைப் பொலிவு ஆனந்தப் பெருக்கம்
சித்திரை மாதச் சிறப்பினில் மலர்ந்து
வருக புத்தாண்டே வருக புத்தாண்டே

வருக புத்தாண்டே வருக புத்தாண்டே
இத்தரை மீது எழில் நிறப் பூக்கள்
புற்தரை வாவி பூம்பனி மலைகள்
நெல்வயல் காடு நீள் நெடும் பூமி
அத்தனையும் சுடர் ஒளியினில் மின்னும்
கோடி அழகினைக் கொண்டுநீ வாயே
வருக புத்தாண்டே வருக புத்தாண்டே

வருக புத்தாண்டே வருக புத்தாண்டே
ஆழி நீரலை ஊழிச் சுனாமியின்
பேரிடர் நீங்கிப் பெருமையில் வையகம்
வாழிடம் வேலை வனப்பு நின்மதி சூழ்
நாளெலாம் காண ஓடி வா நீயே
வருக புத்தாண்டே வருக புத்தாண்டே

வருக புத்தாண்டே வருக புத்தாண்டே
வெண்பனி நீங்கி விடியலின் சூரியன்
தண்ணொளி பட்டு மரங்கள் துளிர்க்கவும்
ஜீவராசிகள் தம்மிசை பாடவும்
அமைதியில் மானிடர் ஆடிக்களிக்கவும்
மழலைச் சிறுவர் மனங்களில் கற்பனை
பெருகப் பெருக்கப் பிறந்த நல் ஆண்டே
உருகநாம் பாடுவோம் உவகையே காணுவோம்
வருக புத்தாண்டே வருக புத்தாண்டே

"வாஸ்து": இது வாஸ்து சாஸ்திரம் அல்ல!!


தமிழில் " கதே வாஸ்து " என்ற நூலை புது தில்லி சாகித்திய அக்காதெமி நிறுவனத்தினர் 1963 இல் வெளியிட்டிருக்கின்றனர். வாஸ்து (முதல்பாகம்) எனும் இந் நூலினை அ. துரைசாமி பிள்ளை என்பவர் தமிழாக்கம் செய்துள்ளார். இந்தப் புத்தகம் இப்போது கிடைப்பது அரிது. ஆனால் பழைய புஸ்தகக் கடைகளில் என் தீவிர வாசக நண்பர்கள் பலர் இந்நூலைக் கண்ட ஞாபகம் வைத்திருக்கின்றனர். இது ஒர் "வாஸ்து சாஸ்திரப் புத்தம்" என்று நினைத்துக் கடலைக் கொட்டைக் காரனுக்குத் தாரை வார்த்து விட்டிருக்கின்றனர். உலகத்தில் நீண்ட நாட்கள் எழுதப் பட்ட (சுமார் 60 வருஷங்கள் ) உலகப் புகழ் பெற்ற காவியம் இது என்பதை அவர்கள் அறிந்திருக்கவில்லை. உண்மையில் இந்த நூல் Goethe (கோதே) என்ற ஜெர்மானியக் கவிஞரின் Faust (பௌஸ்ட்) என்ற காவியத்தின் மிகச் சிறந்த தமிழாக்கமாகும். இரண்டு பாகங்கள் கொண்ட இந்த நூலின் முதலாவது பாகம் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. இதைவிட இந்தக் காவியத்தின் உரைநடை அறிமுகம் ஒன்று தமிழில் 1950 களில் தாராபுரத்தைச் சேர்ந்த பெரியசாமி என்பவரால் சிறு நூலாக வெளியிடப்பட்டுள்ளதாக அறிகிறோம். அந்த நூலின் பிரதி ஒன்று பிரித்தானிய நூதன சாலை நூலகத்தில் இருக்கின்றது.