வியாழன், நவம்பர் 26, 2020

W.P.A.Soundrapandian:

A strong pillar (hanging root) in the history of the “Self-respect movement”

By M.Thilagabama

from Tamil into English translated by Nadarajah Suseendran, Germany



Apart from the struggles against the British Raj such as call for home rule, call for Indian nationalism, uprisings here and there and political formations against the colonial rule in major cities of India, the caste differences among the village population in the southern part of India intensified and aspirations arose equally, Particularly the Nadar community, which was described as Shanars and listed as traditional toddy-drawers by the colonial administration and suffered under ‘untouchability’ with other five communities was about to resist against the tyranny of this untouchablity. From 1809 onwards there were such uprisings in Travancore, Aruppukkottai, Kazhukumalai, Sivakasi and Madurai led by Nadars.

In 1917 the ‘South Indian People’s Association’ was formed against the Brahminical doctrines of varnashrama dharma and the domination of the Brahmins almost in most of the social aspects and particularly in political representation: This non-Brahmin movement was led by prominent leaders such as Thiyagaraja Chetty, Raja of Panagel, Munisamy Naidu, Raja of Poply, Periyar E.V.Ramasamy and T.P.Rajan. Due to the new constitutional reforms by Montagu-Chelmsford, members of the Legislative Council, under the new Reforms Act, would be both elected and nominated. It was introduced and implemented in the Madras presidency. The first elections under the new reforms act were in November 1920.

Albeit the call for political reforms and the political demands were issues in the cities among the upper level, there were strong caste and class differences in the southern villages. It took the worse forms. Nadars were the leading community struggled against the caste discrimination and for their rights. The other significant high ranking communities and Hindu high caste societies, particularly Maravars rose against the Nadars. The Nadar community suffered from the communal riots, spirals of violence, burning and looting. Especially after the temple- entering protest in Aruppukkottai, the Nadar community fought continually for their rights and demands, and filed cases at the courts tirelessly. Sometimes the cases took place in Great Britain due to the appeal by the Nadars in the supreme judicial institutions. We must bear in mind that this Nadar society suffered under several prohibitions in their areas. Even they had to fight for their wedding celebrations and for Temple entrance. For the proper political leadership and the strong representation in the politics the Nadar community attained in 1910 the association “Nadara Mahajana Sangam”.

Due to the weakness of voting strength of Nadar community, they were not able to elect a representative and the Sangam urged the government to consider the nomination of Nadars to the Legislative Council. On the recommendation of the leader of the Justice party, the nomination of W.P.A.Soundrapandian Nadar (1893-1953) from Pattiveeranpatti was announced to the Legislative Council and he became the first Nadar to enter the Madras legislature. W.P.A. Soundrapandian came from the very wealthy, influential and prominent planter family of Pattiveeranpatti. Of course, his nomination helped the reputation of his family, previous two generations wide this family worked very hard for their then position, had always progressive thoughts in terms of social and political issues. His active participation in the Justice party, which was the only non-brahmin party confronted with that the congress party, his leading membership in the self-respect movement, rational thoughts and his works for the strength, unity and betterment of the Nadar community made him an eminent leader of this society. Periyar E. V. Ramaswamy, the non-Brahmin leader of social reform, founded the Self-Respect movement and selected Soundrapandian as the president of the newly formed movement. The first confer¬ence of the Self-Respect movement was held at Chengalpattu in 1929. Though this conference was a starting point for political phenomena, there were self-respect thoughts and activities from 1855 onwards among the Nadar communities to overcome from the caste discrimination: They were pioneers in 1.Building temples for their own worship 2..Building independent schools 3.Providing benefits and help to those who gave up toddy-tapping 4.The struggle against ‘untouchability’ and to develop and uplift self-respect not only for their own society itself but also for all the oppressed societies 5.Identified the political representation is basic to liberate and uplift the society besides the education and trade.

W.P.A. Soundrapandian was the first leader who used his political power and representation to turn all the above progressive points into deeds. He was nominated when he was 27 years old. He believed firmly that social freedom can bring national freedom.

1. Bus company owners opposed to the so-called ‘untouchable’ communities using their vehicles were frightened that he would cancel their licenses. 2. He arranged for scholarships to be awarded to female medical students. 3. If he were to be given the opportunity to raise only two questions, one would always be related to his community and the other of a general, wider, nature. 4. He travelled tirelessly and continuously, working for unity, strength and the upliftment of the community. 5. He successfully introduced a resolution for the abolishment of the punitive tax. (enforced due to the Nadar-Maravar-riots of 1918). 6.“No visits to those areas without schools” 7. He encouraged marriage without the chanting of purohits; “self-respect-marriages” and the remarriage of widows. 8. He played a significant role in trying to bring attention to the practice and custom, decreeing that “because of race or caste nobody should be refused entry to public places (including roads) and institutions”.

A sugar factory: W.P.A. Soundrapandian was instrumental in establishing a sugar factory in Pandiarajapuram Madurai in 1930. This was his master plan to link agriculture and the industries; create more opportunities for employment, develop managerial skills in big industries and, of course, the uplifting of society and development in general. Agriculture: W.P.A. Soundrapandian’s family was basically engaged in agriculture for generations. They owned thousands of acres of arable land. His family were planters of coffee on a large scale. Because of their long experiences in cultivation, W.P.A. Soundrapandian was able literally to taste the soil and find the suitable plant to cultivate on that land. He was also a pioneer in organizing cooperative societies. For example, he bought 600 acres to setup the Sugar factory and created Madura Orchards Limited, then sold the shares to the public in 1951. Under his management there were also about 3000 acres of land in Mysoor. So he was a successful businessman and at the same time he dedicated his life to society by his political leadership and progressive social activities.

Co-operative coffee curing works:

He established the co-operative coffee curing works in Pattiveeranpatti. Though Pattiveeranpatti was a very small village in south-India, W.P.A. Soundrapandian succeeded in bringing about the possibility of the direct purchase of coffee by the traders from all over India. The planters of Pattiveeranpatti gained the marketing of their products without too much work through the co-operative coffee curing works at Pattiveeranpatti. He was the president of this co-operative society for 10 years. Although W.P.A. Soundrapandian was seen as a great leader of the Nadar society, he tried to create the good relations between the Nadaras and the other communities of Tamilnadu, particularly with Maravaras, who were the main perpetrators of the riots against the Nadar community. His good relations with other community leaders helped him not only in bringing about reconciliation between communities but also to be effective in other areas, such as the abolishment of the punitive-tax, through which both communities suffered. He organized the Theeyar conference for the welfare of Adi-Diravidars. He served as the president of thr Ramanathapuram District board and of the Madurai District board.

When he was appointed president of the Ramanathapuram District board, there were overwhelming celebrations by different communities and their organizations along the street via Aruppukottai to Ramanathapuram. All the positions he held were through nominations which went through without any competing candidates. During his period as the president of Ramanathapuram Distric board, a motion of no-confidence was brought against him. Even though only one member was against him, he resigned his post and walked out. From 1921 to 1953 he was a strong pillar of the self-respect movement. In Tamil we say “VIZHUTHU” which means the hanging root of a banyan tree. W.P.A. Soundrapandian, a lifetime ‘self-respecter’, he created unity among the people and brought strength to them with his vision and ‘self-respect’. Sadly, nowadays political mobilization is made through empty rhetoric without rational thought.


(published in Kalchuri Darshan, July-Sep.2015)

முப்பெரும் தலைநகரங்களில் 30 நாட்கள்

யுத்தகால நினைவுகளுடன் பெர்லின் பாராளுமன்றத்தில் ….



டொமினிக் ஜீவா


பெர்லின் விமான நிலையத்தில் இறங்கி வெளியே வந்தோம் நானும் சுசீந்திரனும். வெளியே மகள் பிரேமாவுடன் கணவரும், பேரன் வினோத்தும் வந்திருந்தனர். சுசீந்திரனின் மனைவியும் அவர்களுடன் வந்திருந்தார். அன்று கிறிஸமஸ் தினம். தன்னைத் தேடித் தனது அழைப்பை ஏற்று பெர்லின் நகரில் உள்ள தனது வீட்டுக்கு வந்ததில் மகளுக்கும் மருமகனுக்கும் பெரிய புளுகம். என்னைக் கண்டதும் மகள் கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டார். கண் கலங்கினாள். நீண்ட இடைவெளிக்கு அப்புறம் சந்திக்கிறோம். பேரன் வளர்ந்திருந்தான். என்னை விசித்திரமாக ஓர் அந்நியனைப் போலப் பார்த்தான்.

அவனது தோளின் மீது கைகளைப் போட்டு அணைத்த வண்ணம் காரில் வீடு நோக்கிப் புறப்பட்டேன். இறங்கும் போது ''தம்பி.....! தாத்தா கவனம்! வழியில் பனி சறுக்கும். விழுந்து போகாமல் இறுக்கிப் பிடிச்சுக் கொண்டு வா" என மகனிடம் சொன்னாள் என் மகள்.

யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து நான் கொழும்பிற்குக் குடி பெயர்ந்ததும் எனது இன்னொரு மகள் தொலைபேசியில் மகன் திலீபனுக்குச் சொன்னது ஞாபகத்திற்கு வந்தது. 'தம்பி அப்பா கவனம். கொழும்பிலை அவரைக் கவனமாகப் பார்த்துக் கொள்... கவனம்..கவனம்..!" என ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்னர் தொலைபேசியில் மகனுக்குச் சொன்னதை நினைத்துக் கொண்டேன்.

அன்று கிறிஸ்மஸ் தினமானபடியாலும், நான் இன்று வீட்டிற்கு வர இருப்பதை முன்னரே அறிந்து வைத்திருந்த காரணத்தாலும், இனசன சொந்தக்காரர்களும் மற்றும் என்னை முன்னரே கேள்விப்பட்டிருந்த இலக்கிய அபிமானிகளும் மகள் வீட்டில் வந்து குழுமியிருந்தனர். எல்லோரையும் சுகநலம் விசாரித்துத் தெரிந்து கொண்டேன். எனக்கோ தொடர் பிரயாண அலுப்பு. ஆனால் மகள் தூங்கக் கூட விடவில்லை. ஒரே கதைதான்.

“உங்களைப் பற்றி அந்தக் காலத்திலை எங்கட சொந்தக்காரர்களைப்போல ரொம்பக் குறைவாகத்தான் நினைச்சிக் கொண்டிருந்தேன். ஆனா உங்களுக்கு இப்ப இப்படிப் புகழ் என்றதைப் பார்க்கிற போது எனக்குச் சந்தோஷமாக இருக்கிறது. எல்லோருமே உங்களைப் பற்றித்தான் விசாரிச்ச வண்ணம் இருக்கினம். ஜீவாவின் மகள் நீங்கள் தான் எண்டு ஏன் எங்களுக்கு முன்னமே சொல்லி வைக்கேல்லை? இந்த நாட்டிலை இருந்தல்ல, சுவீஸ், நோர்வே, டென்மார்க்கிலை இருந்தெல்லாம் டெலிபோன் போட்டுக் கேட்ட வண்ணமே இருக்கினம். சுவீசிலை இருந்து ரஞ்சி என்பவர் எப்படியாகிலும் உங்களை சுவீசுக்கு எடுத்துவிட வேண்டுமெனக் கேட்ட வண்ணமே இருக்கிறார். இங்கையெல்லாம் உங்களுக்கு இப்படிப்பட்ட புகழ் இருக்குதெண்டு நான் கனவிலை கூட நினைச்சுப் பார்த்ததில்லை!' என ஒரே புராணமாக இருந்தது, இரவு நெடுநேரம் வரை.


அடுத்த நாள் சாயங்காலம் தான் கூட்டம். மல்லிகை மாலை என்ற பெயரில் அந்த இலக்கியச் சந்திப்புக்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது.

காலையில் காரில் மகள் குடும்பத்தினருடன் பெர்லின் மாநகரைச் சுற்றிப் பார்க்கப் புறப்பட்டேன். ஒரே பனி, மூடு பனி, வீதியெங்கும் பனி படர்ந்திருந்தது. தெருவில் பனியை அப்புறப்படுத்தும் இயந்திரங்கள் பனியை அகற்றப் பாதைகளைச் சுத்தப்படுத்திக் கொண்டிருந்தன. முதலில் பெர்லின் சுவரைப் பார்க்கப் புறப்பட்டோம். அந்தப் பிரபலம் வாய்ந்த சுவர் இடிக்கப்பட்டு அகற்றப்பட்டிருந்தாலும் அதன் எச்சங்களைப் பார்க்க முடிந்தது. அதன் ஞாபகார்த்தமாக நானும் எனது பேரனும் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டோம். பெர்லின் மாநகர் ரஷ்ய, அமெரிக்க, பிரிட்டிஷ், பிரெஞ்சு அரசாங்கங்களுக்கு ஆட்பட்டிருந்ததைச் சாட்சியம் கூறும் சில காட்சிகளையும் அவதானித்து மனதில் பதிய வைத்துக் கொண்டேன். ஒரே குளிர். நடுநடுங்க வைத்தது. அப்படியே பாராளுமன்றத்திற்குப் போனோம். கிறிஸ்மஸ் காலமானபடியால் பார்வையாளர்களால் நிரம்மி வழிந்தது மண்டபம். இரண்டாம் யுத்த காலத்தை நினைத்துப் பார்த்தேன்.

ஹிட்லர் என்ற பெயரைக் கேட்டதும் உலகமே பயத்தால் நடுங்கியதை ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டேன். பாராளுமன்றத்திற்கு வெளியே பரந்த உயர்ந்த கருங்கல் மேடையிருந்தது. அந்த மேடையில் நின்று தான் ஜெர்மனியச் சர்வாதிகாரி ஹிட்லர் தனது படைகளின் அணிவகுப்பைப் பார்வையிடுவானாம். கொயபல்ஸ், கொயலிங், ரோமல் என்ற பெயர்கள் என் நினைவில் வந்து போயின. V1-V2 என்ற யுத்த விமானங்களின் இரைச்சல் என் காதுகளில் கேட்பது மாதிரியான ஓசையை உணர்ந்தேன்.

ஹிட்லர் அன்று படையினருக்குச் சலூட் அடித்த அந்தக் கல் மேடையில் அதே இடத்தில் நின்று நான் புகைப்படமெடுத்துக் கொண்டேன். இப்படி இந்தப் பெர்லின் மாநகருக்கு வந்து ஹிட்லர் நின்ற அதே இடத்தில் நின்று படமெடுத்துக் கொள்வேன் என யாராவது சோதிடம் சொல்லியிருந்தால் கூட நான் நம்பியிருக்க மாட்டேன்.

சொண்டுக்குள் சிரித்து வைத்திருந்தேன். வழியில் ஒரு மாதா கோயிலைப் பார்த்தோம். அக்கோயில் யுத்த காலத்தில் எதிரிகளின் விமானத்தாக்குதல்களால் கோபுரம் பாதிக்கப்பட்ட நிலையில் இன்னும் காட்சி தந்தபடி இருக்கிறது.

இரண்டாவது யுத்த ஞாபகச் சின்னமாக அதைப் புதுப்பிக்காமல் அப்படியே வைத்துள்ளனர். அந்தக் கோயிலின் மாதிரிச் சின்னத்தை பக்கத்தேயுள்ள வியாபாரக் கடையில் விற்பனைக்கு வைத்திருந்தனர். தான் சிறுகச் சிறுகச் சேர்த்த பணத்தைக் கொண்டு எனது பேத்தி வினித் அந்தப் பொருளைத் தனது ஞாபகமாகப் பேரம் பேசி வாங்கித் தந்தாள்.

இப்படியான எமது புதுத் தலைமுறையினர் தாங்கள் வாழும் நாட்டின் மொழியை வெகு சரளமாகப் பேசுவதைக் கண்டபோது எனக்குப் பெருவியப்பு ஏற்பட்டது. தொடர்ந்து பெர்லின் மாநகரை வலம் வந்தோம். ஐரோப்பாவின் நட்டநடு மையம் என்றொரு இடம் குறிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அங்கே நீரினால் இயங்கும் ஒரு சர்வதேச மணிக்கூடு வைக்கப்பட்டுள்ளது. பல ஐரோப்பியச் சுற்றுலாப் பிரயாணிகள் சுற்றி வரக் குழுமியிருந்து கடைகளில் வாங்கி வைத்திருந்த உணவுப் பொருட்களை மெல்ல மெல்லச் சுவைத்துக் கொண்டிருந்தனர். பல வகை உடைகள். பலவகை முகங்கள். பல வகையான உருவ அமைப்புக்கள் கொண்ட மனிதர்கள்..... எனக்கு மக்களின் முகங்களைப் பார்ப்பதிலேயே அலாதியான ஆசை. பார்த்து ரசித்தேன்.
'உயிர் நிழல்' லக்ஷ்மியுடன் லண்டனுக்குப் போகும் கப்பலில்.


பாராளுமன்றத்திற்கு அண்மையில் மிகப் பிரமாண்டமான மியூசியம் போன்ற காட்சிச்சாலை இருந்தது. ஹிட்லர் காலத்து மிக முக்கியமான நிகழ்ச்சிகளின் புகைப்படங்கள் அங்கு காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டிருந்தன. அக்காட்சிச்சாலையிலுள்ள புகைப்படங்களைப் பார்த்து முடிக்கவே நீண்ட நேரமெடுத்தது. சாயங்காலம் இலக்கியச் சந்திப்பு வேறு இருந்தது. எனவே மதிய உணவின் பின் ஓய்வெடுத்தால் தான் பின்னேரக் கூட்டத்தில் பரபரப்பில்லாமல் உரை நிகழ்த்தலாமென்ற முன் யோசனையுடன் நாங்கள் அனைவவரும் வீட்டை நோக்கிய பயணமானோம்.

மீண்டும் பாரிஸ் நோக்கி…



மகளுடைய வீட்டுக்கு அண்மையில் தான் கூட்டம் நடக்கும் மண்டபம் அமைந்திருந்தது. நடந்து போகும் தூரம். மாதா கோயிலுக்குச் சொந்தமான அந்த அழகான மண்டபம் சகல வசதிகளுடனும் விளங்கியது. மாதா கோயில் குருவானவர் இலக்கிய ஆர்வமிக்கவர். அதிலும் தமிழர்களின் தொன்மையான கலாசார பண்பாடுகளை மதிப்பவர். கௌரவித்துப் போற்றுபவர். இந்த இலக்கியமாலைப் பொழுது நிகழ்ச்சியிலும் அவர் கலந்து கொள்வதாக வாக்குக் கொடுத்திருந்தார். இறுதி நேரத்தில் ஏற்பட்ட அவசர வேலை காரணமாக அவர் இவ் விழாவில் கலந்துகொள்ள இயலாமல் போய்விட்டது.

இந்த இலக்கிய மாலை விழாவின் போது மண்டபம் பார்வையாளர்களினால் நிறைந்து காணப்பட்டது. பெர்லினிலிருந்து தமிழ் ஆர்வலர்கள், கலைஞர்கள் இவ்விழாவில் பங்கு கொள்ள வந்திருந்தனர். என்னைப் பாரிஸிலிருந்து அழைத்து வந்த நண்பர் சுசீந்திரன் தான் இந்தக் கூட்டத்திற்குத் தலைமைதாங்கினார். பாரிஸில் நடந்த 27வது இலக்கியச் சந்திப்பில் நடந்த சுவையான இலக்கியத் தகவல்களை நகைச்சுவை கலந்து பேசிச் சபையோரை உற்சாகப்படுத்தினார் சுசீந்திரன். 'ஈழத்து இலக்கிய வரலாற்றில் எனது அநுபவங்கள்' என்ற தலைப்பில் சுமார் ஒன்றரை மணித்தியாலங்கள் நான் உரையாற்றினேன். மாலை சுமார் நான்கு மணிக்கு ஆரம்பித்த இந்த மல்லிகை மாலை இலக்கியக் கூட்டம் முடிவடையும் போது இரவு எட்டரை மணியாகி விட்டது.

வெளியே பனி கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. இதில் ஆச்சரியம் என்னவென்றால் பிறந்த மூன்று மாசப் பச்சிளம் குழந்தையைத் தோளில் அணைத்துப் பிடித்த வண்ணம் ஒரு தமிழ்ச் சகோதரி எனது பேச்சை வெகு உன்னிப்பாக அவதானித்துக் கிரகித்துக் கொண்டிருந்தாள். அந்தச் சகோதரி பாரம்பரிய இலக்கியக் குடும்பத்தில் பிறந்து, வளர்ந்து, படித்துப் பின்னர் ஜெர்மனியில் வாழ்க்கைப்பட்டவர் எனப் பின்னர் விசாரித்துத் தெரிந்து கொண்டேன்.

பாரிஸ் இலக்கியச் சந்திப்பில் நிகழ்ந்தது போலவே, இங்கும் என்னுடைய நூல்களை வாங்கப் பலர் போட்டி போட்டு முன்வந்தனர். இப்படிப் போட்டி போட்டுப் புத்தகங்களை வாங்கி மகிழ்ந்தவர்களில் சிலர் என்னிடம் ஈழத்து இலக்கியங்களின் இன்றைய நோக்குப் போக்குகள் பற்றியும் விரிவாக விசாரித்து அறிந்து கொண்டனர்.

அடுத்த நாள் 'பிராங்பெட்' நகரத்தில் நடைபெறும் கூட்டத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். இதுவும் ஜெர்மனியில் பிரபலம் பெற்ற நகரங்களில் ஒன்று. அந்தப் பிராங்பெட் நகரத்திலிருந்து தான் நான் திரும்பவும் பாரிஸ் செல்ல வேண்டும். விமான டிக்கட் பிராங்பெட் பாரிஸ் என எடுத்திருந்தனர். சூழ்நிலையும் பனிப் பொழிவும் பிராங்பெட் கூட்டத்தில் கலந்து கொள்ள என்னை அனுமதிக்கவில்லை. எனவே தொலைபேசி மூலம் பிராங்பெட் சந்திப்பை ரத்துச் செய்துவிட நண்பர் சுசீந்திரனுக்கு ஆலோசனை கூறினேன். அவரும் அப்படியே செய்தார்.

பாரிஸிலிருந்து என்னைப் பெர்லினுக்கு அழைத்து வந்து சிறப்பான ஓர் இலக்கியக் கூட்டத்தை வெற்றிகரமாக நடத்தி முடித்த நண்பர் சுசீந்திரனின் பெருமையை நான் அந்த நகரத்தில் வசிக்கும் தமிழ் மக்களினது வாய் வார்த்தைகளில் கேட்டறிந்து பெருமைப்பட்டேன்.

"இவ்வளவு தூரம் வந்துவிட்டு ஒரு கிழமைகூட என்னோட தங்காமல் இப்பிடிக் கெதியாய்ப் போகிறீங்களே!" என மகள் பிரேமா ஆதங்கப்பட்டாள். பலர் வீட்டுக்கு அழைத்தார்கள். பலர் 'உங்களுடன் ஆறுதலாகக் கதைக்க வேண்டும்,' எனச் சொன்னார்கள். நான் தொடர்ந்து பிரயாணம் செய்து கொண்டேயிருந்தேன். காரணம் எனக்குப் பிரான்ஸில் தங்கியிருக்கத் தந்த விசா எட்டே எட்டு நாட்கள். எனவே திரும்பிப் பாரிஸ் சென்று அங்கிருந்து அடுத்த நாள் நான் லண்டன் மாநகருக்குச் சென்றுவிடவேண்டும்.

லண்டனில் தங்கியிருக்க எனக்கு ஆறு மாத விசா இருந்தது. அன்று இரவுக் கூட்டம் முடிந்ததும் நான் எல்லோரிடமும் விடைபெற்றுக் கொண்டேன். சிலரிடம் எனது இயலாமையையும் விளங்கப்படுத்திச் சொன்னேன்.

அடுத்த நாள் காலை பெர்லினில் இருந்து ரயிலில் பிரயாணப்பட்டுப் பிராங்பெட் நகர் வந்து சேர்ந்தேன். அந்த ரயில் நிலையத்தில் பாரிஸில் இலக்கிய விழாவில் சந்தித்த நண்பர்களான கிருஷ்ணாவும் பாரதியும் வந்திருந்தனர். இந்தப் பாரதி என்பவர் கவிஞர் ஜெயபாலனின் சகோதரர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

ரெயில் நிலையத்தில் என்னைச் சந்தித்த இந்த இரண்டு நண்பர்களும் விமான நிலையத்திற்கு நேரே போகும் ரெயிலைப் பிடித்து என்னை பிராங்பெட் விமான நிலையத்திற்கு அழைத்து வந்து விமானமேற்றி விட்டனர்.
( டொமினிக் ஜீவா, ‘முப்பெரும் தலைநகரங்களில் 30 நாட்கள்’, மல்லிகைப் பந்தல், கொழும்பு, 2001, பக்கங்கள்: 43-49)

செவ்வாய், நவம்பர் 24, 2020

அமித் ஷா அயோத்யா

’அமித் ஷா அயோத்யா’ என்ற எஸ்.வி.ராஜதுரை அவர்கள் எழுதிய
சிறிய நூலை நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ் வெளியிட்டுள்ளது. இந்துத்துவத்தின் பிதாமகர் வி.டி.சவர்க்காரை முன்னிறுத்தி, இந்திய வரலாறு இனி இந்தியனின் நோக்கு நிலையில் இருந்து எழுதப்படவேண்டும் என்றும், அதில் இஸ்லாமியர்கள் ஆட்சிகள் அனைத்துமே பிற்போக்கானவை என்றும் நிறுவுகின்ற வரலாற்று நூல்களை எழுதும் முயற்சி வாஜ்பாயி ஆட்சிக் காலத்திலேயே தொடங்கப்பட்டு விட்டது என்றும், அம்பேத்கார், டி.டி. கோசாம்பி போன்றோர் எழுதியவை இந்தியனின் நோக்கு நிலை இல்லாதது போன்று மறைக்கப்பட்டு வரும் ஆபத்தினையும் எஸ்.வி.ஆர் எழுதிச் செல்கின்றார்.

உதாரணமாக கர்நாடக மாநில பாஜக அரசாங்கம், திப்புவுக்கு அரசாங்க விழா எடுப்பதைத் தடைசெய்த ஆணையினை சுட்டிக் காட்டுகின்றார். காலனித்துவ ஆட்சியாளர்கள் ’சிப்பாய்க் கலகம்’ என்ற எழுதியதற்கு மாறாக இந்தியக் கிளர்ச்சி', 'இந்தியாவில் கிளர்ச்சி', 'இந்திய எழுச்சி' (Indian Revolt, Revolt in India, Indian Rebellion) என்றே கார்ல் மார்க்ஸ்-ஏங்கல்ஸ் எழுதினார்கள் என்பதையும் பதிவு செய்கின்றார். ஏழு சிறிய ஆனால் செறிவான கீழ்வரும் கட்டுரைகள் நூலில் இருக்கின்றன.


1. அமித் ஷாவின் வரலாறு எழுது நெறி

2. 'இந்தியாவின் முதல் சுதந்திரப் போர், 1857

3. 'வீர்' சாவர்க்கர்

4. 'இந்துத்துவா'

5. 'அக்டோபர் 31'

6. 'நம்பிக்கை'யும் சட்டத் தகுதியும்

7. வரலாறும் வக்கிரங்களும்

திங்கள், நவம்பர் 23, 2020

நெஞ்சிலே பட்ட வடு

ஓர் அன்றில் பறவையினுடைய நெஞ்சில் அம்பு தைத்ததைப் பார்த்து, துடிதுடித்த ஒரு வேடன் (வால்மீகி) மகாகவியானான். சமுதாய அமைப்பின் மூலமாக கேடுகெட்ட ஒரு மனிதன் என் இதயத்தில் பாய்ச்சிய காயத்தால் நான் ஒரு சிறுகதை எழுத்தாளனாக மலர்ந்தேன்.




கேள்வி: நீங்கள் இந்தியாவிலிருந்து இலங்கைக்குக் குடியேறிய தமிழரா? உங்களுடைய பிறப்பு வளர்ப்புப் பற்றிச் சொல்ல முடியுமா?

பதில் : பாரம்பரியம் மிக்க இலங்கைத் தமிழ் வம்சா வழியில் யாழ்ப்பாணத்தில் பிறந்தவன் நான். பிறப்பால் ஒரு பிற்படுத்தப்பட்ட- தாழ்த்தப்பட்ட சவரத்தொழிலாளர் குடும்பத்தில் பிறந்தவன். எட்டாவது வகுப்புவரை படித்தேன், அந்தக் காலத்தில் தான் என்னை வெகுவாகப் பாதித்த அந்த நிகழ்ச்சி நடந்தது.

கேள்வி: அந்த நிகழ்ச்சியைப் பற்றிச் சொல்ல முடியுமா?

பதில் : என்னுடைய இலக்கியத்துறைப் பிரவேசத்துக்கே அந்த நிகழ்ச்சிதான் காரணம். நான் அப்போது தொடக்கப்பள்ளி மாணவன். அந்தப் பிஞ்சுப் பருவத்திலேயே என் இதயத்தில் விழுந்த அடி.. அதன் வடு........ ஆசிரியர் கரும்பலகையில் ஒரு கணக்கொன்றைப் போட்டுக் காண்பித்தார். அந்தக் கணக்கை அவர் போட்ட முறை தவறு என்பது எனக்குத் தெரிந்தது. நான் என்னுடைய நோட்டில் சரியான முறையில் கணக்கைப் போட்டு விட்டு எழுந்து நின்று ஆசிரியரை நோக்கி, ' நீங்கள் போட்ட கணக்குத் தவறு'' என்றேன் . ஆசிரியர் மிகுந்த கோபத்தோடு, 'சரியான கணக்கை நீதான் போடு!', என்றார். நானும் என்னுடைய நோட்டுப் புத்தகத்தில் இருந்த சரியான கணக்கை கரும்பலகையில் போட்டேன். . ஆசிரியர் போட்ட கணக்குத் தவறு என்று புரிந்தவுடன் மாணவர்கள் வகுப்பறையே அதிரும்படி சிரித்து விட்டார்கள். அது உயர்ந்த ஜாதி மாணவர்கள் பெரும் பாலாகப் படிக்கின்ற பள்ளி. ஆத்திரம் கொண்ட ஆசிரியர் என்கையிலிருந்து நோட்டுப் புத்தகத்தைப் பிடுங்கி, இரண்டாகக் கிழித்து என் முகத்தில் எறிந்து, - நீங்கள் எல்லாம் ஏண்டா படிக்கவந்தீர்கள், சிரைக்கப் போவதுதானே!' என்று என் பிறப்பை, என்னை வளர்க்க என் தந்தை செய்த தொழிலை சுட்டிக் காட்டிய பொழுது என் இதயத்தில் விழுந்த காயந்தான், கனன்று கனிந்து கனன்று கனிந்து காலப்போக்கில் இலக்கியமாக என் எழுத்தில் எரிகிறது. சமுதாயத்தால் புறக்கணிக்கப்பட்டவர்கள் தான் இன்று உலகமெங்கும் முற்போக்கு எழுத்தாளர்களாக, கவிஞர்களாக, பத்திரியாளர்களாக, ஆத்ம ஆவேசம் கொண்டு அனற் பிழம்பாய் எரிகிறார்கள். ஒரு நாள்—அந்த ஆத்ம தீக்கனலில்- அறிவு ஜுவாலையில், இந்த ஒடுக்கு முறைகள் ஒழிக்கப்படுவது உறுதி.

கேள்வி : தங்களை முதன் முதலில் கவர்ந்த எழுத்தாளர் யார்?

பதில் : என்னை ஆளுமை செய்தவர்- வரிக்கு வரி படிக்க வைத்தவர்- நாவலாசிரியர் தி. ஜானகிராமன், நாவல்-' 'மோகமுள்''. நான் படித்த மற்றொரு சிறந்த நாவல் கி. ராஜநாராயணனின் "கோபல்ல கிராமம்''

கேள்வி: உங்கள் மீது செல்வாக்குச் செலுத்திய சிறுகதை எழுத்தாளரைப் பற்றிச் சொல்லுங்களேன்?

பதில் : ஜெயகாந்தன். அவருடைய ஒவ்வொரு சிறுகதையும் என்னைக் கவர்ந்ததுதான். அவரது எழுத்துலகப் பிரவேசத்தின் போதே அவரை நான் அறிவேன். எழுத்துலகில் அவரது சிறுகதைகள் அக்கினிப் பிரவேசம் செய்தவை. புதுமைப் பித்தனுக்குப் பிறகு ஜெயகாந்தனின் சிறுகதைகள் தான் வாசகர்களை ஆளுமைப் படுத்தியவை என நான் நினைக்கிறேன்.


கேள்வி: தமிழகத்து எழுத்தாளர்களைச் சந்தித்தீர்களா?

பதில் : நிறைய ... நிறைய... ஏராளமானவர்களைச் சந்தித்தேன். குறிப்பாக இளம் எழுத்தாளர்களின் கதைகளை நான் இலங்கையிலேயே எழுத்து எண்ணிப் படித்திருக்கிறேன். அவர்களைச் சந்திக்கும் வாய்ப்பும் பெற்றேன். ஒரு புதிய தமிழகம், புதிய பாதையில் நடைபோடத் துவங்கியுள்ளது. அவர்களது எழுத்தைப் படித்த பிறகு- நேரில் அவர்களைச் சந்தித்த பிறகு- நான் உணர்ந்து கொண்டேன். இந்த இளம் உள்ளங்களின் உணர்ச்சிச் சிறப்பால் நான் மெய் சிலிர்த்துப் போய்விட்டேன்.

கேள்வி: தமிழக சினிமா உலகத்தைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

பதில் : தமிழக சினிமா உலகமும் புதிய பாதையில் அடிஎடுத்து வைத்திருப்பதாகவும், பல இளைஞர்கள் அந்தத் துறையின் எல்லாப் பகுதிகளிலும் பிரவேசித்திருப்பதாகவும், சிறுகதைகள் படமாக்கப் படுவதாகவும் என் நண்பர்கள் மூலம் அறிந்தேன். 'கிழக்கே போகும் ரயில்'' என்ற படம் பார்த்த பிறகு என் நண்பர்கள் எனக்கு உண்மையான தகவல்களே தந்திருக்கிறார்கள் என்பதையும் புரிந்துகொண்டேன்.

கேள்வி: பதின்நான்கு ஆண்டுகளாக 'மல்லிகை' மாத இதழை நடத்தி வருவதாக அறிகிறேன். ஒரு முற்போக்கு இதழை நடத்துவதில் தங்களுக்கு ஏற்பட்டுள்ள வெற்றி தோல்விகளைப் பற்றிச் சுருக்கமாகக் கூறமுடியுமா?


பதில்: ஒரு மாத இதழ் அல்லது வார இதழ் நடத்துவது எவ்வளவு சிரமம் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். அதிலும் ஒரு நோக்கத்தோடு அந்த இதழை நடத்துவது என்பது அதைவிடச் சிரமம். கடந்த பதின்நான்கு ஆண்டுகளில் பல்வேறு பிரச்சினைகளுக்கு முகம் கொடுக்க வேண்டியதாயிற்று, பத்திரிகை வெளியீட்டின் மூலப் பொருளான காகிதம், அச்சுக்கள், பிளாக்குகள் போன்றவைகளின் விலை உயர்வின் தாக்குதல் ஒருபக்கம், மற்றொரு புறத்தில் இந்தியாவில் ஒரு பத்திரிகை சம்பந்தப்பட்ட பொருளை நாங்கள் மூன்று மடங்கு அதிகம் கொடுத்து வாங்கவேண்டி இருப்பது ஒரு அவல நிலையாகும்.

கேள்வி: இந்தியப் பத்திரிகைகளால் உங்களுக்கு என்ன சிரமங்கள் ஏற்படுகின்றன?

பதில் : தமிழகத்தில் இருந்து வரும் பத்திரிகை விலைக்குத் தான் நாங்கள் எங்களது பத்திரிகைகளின் விலையைப் போட முடியும். நாங்கள் எழுத்துச் சர்ச்சையை விற்கவேண்டி இருப்பதால், தரமான இலக்கியங்கள் எங்கள் நாட்டுக்கு வருவது ''மல்லிகை' ' போன்ற இதழ்களுக்கு நல்லதுதான். ஆனால் உங்கள் நாட்டிலிருந்து தரமற்ற குப்பைகளே மிகவேகமாக எங்கள் நாட்டின் மீது படையெடுக்கின்றன. உள்ளடக்க முதிர்ச்சிக்குப் பதிலாக வெளி வேடக் கவர்ச்சிகள் தான் மிகப் பயங்கரமாக எங்களது நாட்டில் ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன. இதற்கு எதிராக நாங்கள் பலம் பொருந்திய இயக்கங்களை நடத்துகிறோம். இது எங்கள் நாட்டிற்குச் செய்யும் தொண்டு மாத்திரமல்ல, முழுத்தமிழ் இலக்கியமும் ஆரோக்கியமான திசைவழியில் செல்ல வேண்டுமென்ற நல்லெண்ணமும் பின்னணியுமாகும்.

கேள்வி: உங்களுக்கு அரசியல் ஈடுபாடு உண்டா? உங்களுடைய அரசியல் உறவு நிலை என்ன?

பதில்: எனக்கு அரசியல் ஈடுபாடு உண்டு. உழைப்பாளர் மத்தியில் இருந்துதான் பல முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் தோன்றியிருக்கிறார்கள். அதேநேரத்தில் ஒரு படைப்பாளியைப் பார்த்து கொடி தூக்கி, ஊர்வலம் வா என்று கேட்பதும் அர்த்தமற்றது. அரசியல் ஈடுபாடு உடைய படைப்பாளி, தான் எந்தப் பக்கம் வலுவாகக் காலூன்றி நிற்கின்றான் என்பதை பகிரங்கமாக மக்கள் மத்தியில் தெளிவுபடுத்தாது விட்டால், நாளடைவில் மக்கள் அவனை மறந்து விடுவார்கள். என்னைப் பொறுத்தவரை இந்த உலகத்தின் அடித்தளமாகத் திகழும் இயக்கம் எதுவோ அதையேதான் நான் இதயநாதமாகக் கொண்டுள்ளேன்.

கேள்வி: நம் இருநாடுகளிடையேயும் கலை-இலக்கியத்துறையில் நட்புறவும் ஒத்துழைப்பும் வளர நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்?

பதில்: பரஸ்பரம் கலைஞர்கள் இருநாடுகளுக்கும் சென்று வரவேண்டும். கலை இலக்கியம் ஒருவழிப்பாதையாக இருக்கக்கூடாது. ஆரோக்கியமான இலக்கிய சிந்தனைக் கருத்துக்கள் படிக்கப் படுவதோடு மாத்திரம் நிற்காது, பரஸ்பரம் விவாதம் நடத்துவதும், கலந்துரையாடுவதும் அவசியமாகும்.இதன் மூலந்தான் இலக்கியத்தைச் செழுமைப் படுத்த முடியும். இப்படிப் புரிந்து கொள்ளும் சரியான நடைமுறைதான் இரு நாடுகளுக்கும் இன்று அத்தியாவசியமாகத் தேவைப்படுகிறது.

கேள்வி : உங்களது 'மல்லிகை' இதழைப் பற்றிச் சொல்லுங்களேன்?

பதில் : இலங்கையின் மிகச் சிறந்த எழுத்தாளர்கள், விமர்சகர்கள் கடந்த காலங்களில் மல்லிகையில் எழுதி வந்திருக்கிறார்கள். பல மாத இதழ்கள் இலங்கையில் வெளிவருகின்றன. சரியான தத்துவப் பார்வையும் தெளிவான நோக்கும் கொண்ட மல்லிகையின் பாதையிலே, அதே தெளிவும் நோக்கும் கொண்ட பல முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் அடியொட்டி வருவதனால், மல்லிகை ஒரு தேசிய தாக்கத்தைக் கடந்த பதினான்கு ஆண்டுகளில் இலங்கையில் ஏற்படுத்தியுள்ளது.

கேள்வி: உங்கள் நாட்டைப் பற்றி எங்களது தமிழகப் பத்திரிகைகள் நிறைய எழுதுகின்றனவே?

பதில் : இலங்கையைப் பற்றி தமிழ்நாட்டில் இருந்து வரும் பல தகவல்கள் பொய்யானவை; மோசடியானவை; திட்ட மிட்டு எழுதப்படுபவை. இதயமற்றவர் களைத் தவிர, நல்லெண்ணம் படைத்த நண்பர்கள் இலங்கையைப் பற்றிச் சொல்கிற கருத்துக்களை இங்குநான் குறிப்பிட வில்லை. வியாபாரத்துக்கென்று இலங்கையைத் தங்கள் நிரந்தரச் சந்தையாக- மேய்ச்சல் நிலமாக வைத்திருக்கும் ஒரு சிறு கூட்ட வர்த்தகச் சூதாடிகள் தான், எங்களது நாட்டைப் பற்றித் தப்புத் தவறான கருத்துக்களை எழுதுகிறார்கள், இவர்களது எழுத்தைப் படித்துவிட்டு நாங்கள் சிரித்துக் கொள்வதை அந்த ‘விஷமப் பிரசாரகர்கள்' ' அறிய மாட்டா விட்டாலும் கூட, எங்களது நாட்டைப் பற்றிச் சரியான கருத்துக்கள் தமிழ் நாட்டில் பரவ முடியாமல் போனது குறித்து நாங்கள் வெட்கப் படுகிறோம்; வேதனைப் படுகிறோம், தமிழுக்கு தமிழா எதிரி! சேச்சே...

கேள்வி: எங்கள் நாட்டிலிருந்து உங்கள் நாட்டிற்கு பத்திரிகை போகும்போது, அங்கிருந்து இங்குவர என்ன தடை?

பதில் : இந்தியாவில் இருந்து கணிசமான மாத, வார, இதழ்கள் மற்றும் சினிமாக்கள் எங்கள் நாட்டிற்கு வருகின்றன. இலங்கையின் தரமான இதழ்களோ, சினிமாக்களோ இந்தியாவிற்கு வரமுடியாததற்கு இந்திய அரசு தடையாக நிற்பதே காரணம். நான் அறிந்தவரையில் சொல்வதானால் இந்திய அரசால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட மொழியில் தமிழும் ஒன்று. இருந்தும் தமிழ்மொழியில், வேறு நாட்டில் இருந்து வருவதை உங்கள் அரசு தடை செய்திருக்கிறது. இதனால் தமிழ்மொழி பேசாதவன் எவனும் பாதிக்கப் படுவதில்லை. பக்கத்து நாட்டில் வாழும் எங்கள் மொழியை அறிந்த நீங்கள் தான் பாதிக்கப்படுகிறீர்கள். இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு ஒருவழிப் பாதை கூடாது. இந்தப் போக்கைத் தவிர்க்க தமிழக முற்போக்கு இலக்கிய கர்த்தாக்கள் முன்கை எடுத்துப் போராட வேண்டும். உங்களுடைய எழுத்தை எங்களால் உணர முடிகிற போது, ஈழத்து இலக்கியத்தைப் பற்றி உங்களால் எதுவும் அறிய முடிவதில்லை. எங்களைப் பற்றிப் பூரணமாக நீங்கள் அறிய முடியாதது எங்களுக் கொன்றும் இழப்பில்லை. வருங்கால இளம் சந்ததியினர் ஈழத்து இலக்கியங்களைப் படிக்காமல், விரிந்த இலக்கிய அறிவைப் பெறமுடியாது, ஆகவே இந்தத் தடை தமிழ் வளர்ச்சிக்கும் - உங்களுக்கும் தான் விதிக்கப்படுகின்ற தடையே அல்லாது வேறு என்ன? எங்களைப் புரிந்துகொள்ள நீங்கள் தான் முயலவேண்டும்.

கேள்வி: எழுத்தாளர்களுக் கென்று உங்கள் நாட்டில் சங்கம் உண்டா?

பதில்: ஓ... இலங்கை முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கம் , நீண்ட நெடுங்காலமாக செயற்கரிய பணியைச் செய்து வருகிறதே!

கேள்வி: புத்தக வெளியீட்டு நிறுவனம், பதிப்பகங்கள் எப்படி?

பதில்: ஒரு சில நிறுவனங்கள் உண்டு. முற்போக்கு பதிப்பகங்களும் உண்டு. எழுத்தாளர் பதிப்பகமும் இருக்கிறது. இவ்வளவு இருந்தும் பல எழுத்தாளர்கள் தங்களது பிரதிகளை புத்தகவடிவில் கொண்டுவர விலைவாசி ஏற்றங்கள் தடை செய்கின்றன. நான் முன் கேள்விக்குச் சொன்ன பதிலின்படி அடக்க விலையின் அதீத தாக்கம் எங்களுடையப் படைப்புகள் புத்தகவடிவு பெறுவதைத் தடை செய்கிறது.

கேள்வி: புதுக்கவிதை பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

பதில் : யார்தான், என்னதான் வழிமறித்தாலும் - அலட்சியம் செய்தாலும் புதுக்கவிதைகள் ஓர் இலக்கிய வெளிப்பாட்டு ஊடகம் என நான் நினைக்கிறேன் .

கேள்வி: உழைக்கும் மக்களின் போர்ப்படையை ஒன்று திரட்ட முயலும் 'மக்கள் செய்திக்கு உழைப்பாளி வர்க்கத்தின் தலை சிறந்த கலை-இலக்கியப் படைப்பாளியாகிய தாங்கள் அளிக்கும் செய்தி என்ன?

பதில் : எந்த இலட்சியத்துக்காக மக்கள் செய்தி போன்ற பத்திரிகைகள் உழைக்கின்றவோ அதுவே மிகப் பெரிய செய்தியாகும். இங்கே மக்கள் செய்தி செய்யும் ஆக்கபூர்வமான வேலைகளைத்தான், நாங்களும் அங்கே செய்ய முயலுகிறோம்.
மக்கள் செய்தி, 26-08-1978.

சனி, நவம்பர் 21, 2020

Tamilini’s testimony: a reading

Tamilini’s testimony: a reading


By Prof. Dr. Charles Sarvan

"The present state of things is the consequence of the former, and it is natural to enquire what were the sources of the good that we enjoy, or the evil that we suffer. Ignorance, when it is voluntary, is criminal” (Dr Johnson, Rasselas)


The things that impelled me into exile are also the things that bind me to what was once home. (Adapted from A. Sivanandan’s novel, When Memory Dies.)



Tamilini, born 1972, joined the Liberation Tigers of Tamil Elam in 1991, and rose to become the head of the women’s political wing. At the end of the war, she was taken into custody; released in 2013, she died in 2015. Her memoir was originally published in Tamil; later translated into the Sinhala language. I thank my friend,Nadarajah Suseendran of Berlin, for sending me an English version. I merely share some thoughts: it’s for others to reject, modify or build on them. Sharing them as they occur, I apologise for the lack of cohesion in what follows. Since what I have is only a Word document and not a published book, I do not give page reference to quotations.



In a brief introduction to this short testimony, her husband, widower M. Jeyakumaran, says that Tamilini “burnt the midnight oil”, struggled through illness and pain to complete the book: indeed, courage takes many different forms. I quote verbatim from page 42 of Still Counting the Dead by Frances Harrison: "One day Lokesan was in the hospital, counting the dead and injured, when he saw a mother, badly injured in the neck and chest but still conscious and screaming for her baby. An older lady - probably the grandmother - brought a child of about six months old, who was slightly injured. The mother took the baby, kissed it gently on the forehead, and offered her breat. She probably hadn't eaten herself for days but knew her child must feed if it was to have any chance of survival in a world where milk powder was more valuable than gold. After a while, with the baby still drinking from her breast, Lokesan noticed the woman was dead. That feed was the mother's parting gift to her child. She knew she was dying and that was why she'd been shouting so urgently for her baby."


I cite the above because I see a parallel between this unknown dying mother, moved by profound love to save the life of her infant and Tamilini, fixed upon by a fatal disease, but determined (in her words) to “continue to struggle” before her end; “to tell the truth to the people whom I love more than my life”.


It seems that Tamilini, applauding and criticising the Tigers, has fallen foul of both friend and foe: “I am an outcast now”. Those who hate the Tigers, particularly from the majority community, can “cherry-pick” that which confirms their belief, and suits their racist propaganda and purpose. A danger inherent in self-criticism is that thereby a weapon is given into the hands of those who would damage and destroy. One must also bear in mind that Tamilini wrote this in Sri Lanka, no doubt conscious that she was under surveillance. She did not write from the safety, and therefore freedom, of some Western country. Had she written this abroad, would it have been significantly different? We’ll never know.


Why is the Shoah so widely known? The answer is multiple, chief among them being the scale and horror of what the Nazis perpetrated. But the Shoah is known also because the Jews believed in the value of the written word. They testified, be it as diary, memoir or fiction. (Anne Frank began writing her diary at the age of thirteen. Written in Dutch, the Diary has been translated into about 70 languages, including Tamil.) Those who did not directly experience and endure but heard from some member of the family testified on their behalf. The horror of Nazism has resulted in a wealth of written works. Written in various European languages, these works have been ‘beautifully’ translated and are accessible to a wide readership. Some Tamils like to draw Jewish parallels but Tamils have produced but few written texts of July 1983 and of the Tamil experience following. Further, little of what there is has been translated, and often these translations are not good: one sign of a good translation is that the reader forgets s/he is reading a translated work. If the translation is good, then even those who have no special interest in Sri Lanka will read it because of its value in communicating human experience. Via Plato, it’s believed Socrates said he knew that he didn’t know: some translators from Tamil into English seem not to be aware of their lack of real competence in the language. They think they know. Or is that the younger Tamils I mentioned above don’t come forward to undertake this very important work? Tadeusz Borowski wondered: What if the Nazis had finally won? (Borowski, internationally recognised writer - This Way for the Gas, Ladies and Gentlemen - a prisoner at Auschwitz, committed suicide at the age of 29. As with Tamils and others elsewhere, those who are tortured, including rape, never fully recover. The world “moves on” but they remain maimed for ever.) If the Nazis had won would the Jewish experience then have been so widely known, in all its grisly and tragic detail? But the Nazis lost; the Jews have their state and, backed by the USA, possess far more “clout” than their size and population would otherwise have led them to have. And it’s a truism that History is written by the victors. It’s their version that gets narrated in history books, in classrooms and in the media. The voice of the defeated is muted, scarcely audible. The Tamils lost, and this makes testimony all the more important and urgent. If Tamils don’t express, don’t communicate, don’t tell their story, then who will? Tamilini may be mistaken in what she writes but I for one do not doubt her sincerity. (As one far distant, I accept I may be mistaken in this opinion.) Those with direct experience but who are either unable or unwilling to write, can relate to someone able and willing to act as an amanuensis.



Tamilini who was a militant Tiger declares that she has become a “peace militant” joining others with a “passion for humanity”. Having endured war, death and destruction for almost three decades, she cites the words of Duke of Wellington who, surveying the carnage after the Battle of Waterloo, commented that the next saddest thing to a battle lost is a battle won. (The work, Art of War by Sun-tzu, BCE 380-316, was written well over two thousand years ago. In it, the ‘Master’ comments that “To see beauty in victory is to rejoice in the killing of others.”) But peace is not simple. I have suggested elsewhere that there are two kinds of peace, negative and positive. The former is marked by absence, the absence of overt war; the other is presence, the presence of harmony, security and hope which in turn are the products of justice – political, social and economic. Pax Romana (Roman Peace) was imposed on other peoples by sheer force of arms. To “pacify” is generally laudable but at the end of Achebe’s novel, Things Fall Apart, the agent of British imperialism plans to write a book on the “pacification” of the peoples of the Niger. Throughout History, and in all empires, pacification and so-called peace were brought about and maintained through military might and physical force. Tamils in Sri Lanka now live under negative peace: Pax Sinhala. Defeated peoples and minority groups can plead for positive peace but that can only be accorded by victors and majority groups. Unfortunately, Tamilini did not live to show us what she would have done to bring about a change of heart and mind and, therefore, of attitudes and conduct.


Failing health and life, and therefore the urgency in terms of time, did not permit Tamilini to deal with what’s called ‘the wider picture’. Nor was it her aim and intention but we must take cognizance of History: see the lines from Rasselas in the epigraph above. The fact is that Tamils at the outset did not want federalism, much less separation. I quote from my Public Writings on Sri Lanka, Volume 2: “In 1925-6, when Bandaranayake, as leader of the Progressive National Party, set out the case for a federal political structure for Sri Lanka and made this the main plank of the political platform of his party, he received no support for it from the Tamils: K M De Silva, p. 513. In the 1930s, the Jaffna Youth Congress rejected federalism. (They looked not look to Tamil Nadu but to Gandhi and Nehru.) They persuaded almost all the leading schools in Jaffna to teach Sinhala as a compulsory subject. As A E Jayasuriya observed, “At a time when the Sinhalese were prepared to do without Sinhala, the battle for Sinhala and Tamil was fought by Tamil leaders”: see, D Nesiah, Tamil Nationalism, p. 12. Even after the trauma of Standardisation (“racial” quota) in relation to University admission beginning in 1971, and the Draft Constitution of 1972, the All Ceylon Tamil Conference declared, “Our children and our children’s children should be able to say, with one voice, Lanka is our great motherland, and we are one people from shore to shore. We speak two noble languages, but with one voice” (Nesiah, p. 14). I recall that when C. Suntheralingam of Vavuniya argued for a separate (Tamil) state in the early 1950s, he was indulgently laughed at by most Tamils who saw it as the eccentricity of a brilliant mind. In 1952, the Kankesuntharai parliamentary seat was contested by Chelvanayagam, as a member of the Federal Party. He was comfortably defeated by a U.N.P. candidate.” (End of quote.) Jude Lal Fernando of Trinity College, Dublin, recently wrote: “During the previous decades the Tamil people had seen their every attempt at non-violent protest for equal rights and justice being met with the most horrifying racial pogroms. The LTTE was formed by dedicated youth who saw the older generations’ political methods only leading to increased violence from the Sinhalese and took up arms to defend the people from the violence of the state.” In other words, the armed struggle was the last resort of a people who had pursued peaceful, parliamentary and democratic means. As Tamilini observes, normal life was evasive in Tamil areas. Satyagraha, as in India, works when undertaken by the majority against a minority. Then again, imagine satyagraha performed against a Hitler, an Idi Amin or a Pol Pot. Tamilini herself writes that it was the series of military victories achieved by the LTTE which compelled the government to the come to the negotiating table: force – not pleas to reason, a common humanity, justice, fair play, equality etc. Tamilini writes: We came to love the gun because we believed it would bring liberation to our people. Unfortunately, it is force which makes would-be oppressors grant what they term “concessions” but that which the oppressed see as human rights. As Hegel wrote, it’s only by risking life that freedom is obtained


As I have pointed out elsewhere, identity is neither simple nor single but complex and multiple. A person can be a Tamil, a Christian, a mother and a medical doctor but if we say “She’s Tamil”, then we prioritise that aspect. An individual may have a sense of her or his individual identity but does this accord with what others think? For example, in the days of Jim Crow in the USA, a man may have thought and claimed he was American but only to be corrected: “No, you are not American but a Black”. What others think of you can matter more than what you think of yourself. (I gather some Tamils, particularly those abroad, now introduce themselves as ‘Sri Lankan Tamil’.) Identity can also be fluid, altered by circumstance. Identity being multiple, the Jews of Germany saw themselves as Jews and as Germans. Germany was the country and culture they knew and loved. Ironically, during the First World War Hitler’s superior officer, the one who recommended him for the Iron Cross, was a Jew. Ceylon did not wage an armed struggle to gain independence from Britain but received it in the wake of Indian independence. Still there was agitation for independence, and among the leaders of this demand were Tamils. The latter saw themselves (and were deceived into believing) that though by an accident of birth they were Tamil, they were fully and equally Ceylonese.


To begin with the LTTE, Tamilini observes that the movement which started out with one faulty pistol grew to be almost militarily equivalent to the state’s armed forces. Much of the credit goes to the leader who was loved and totally trusted by the cadres. This loyalty (one would say devotion) was such that even those who had been wounded ten times went into battle for the eleventh time before their wounds were healed (Tamilini). In this context, please see my article ’The Prabhakaran Phenomenon’. For female fighters, the LTTE was “a fortress”. The sheer number of women brigades had no parallel anywhere else in the world. The Sea-Tigers had a women’s wing; and certain units which consisted of both men and women were commanded by women. Tamilini sees their discipline and endurance as an offshoot of traditional society where women had to develop these characteristics because of a dominant and domineering patriarchal culture. The liberation struggle liberated women in many ways, major and minor. For example, women could go to cemeteries, and the dowry system was abolished though, as Tamilini admits, it was difficult to eradicate in practice. Now, Tamilini claims, traditional culture has reasserted itself, and women who had taken part in the liberation struggle are generally seen as being unchaste and morally bankrupt. Facing contempt, hostility and rejection, some have sunk into depression, even been admitted to an asylum. Surrounded, cut off from the wider world and its progress in various fields of human inquiry and endeavour, the cadres were confident that once the motherland was liberated, the Tamil expatriate community would help turn it into another Singapore. This belief encouraged them to fight on.


However, trying to obtain “unnecessary information” was deemed an offence. Criticising or questioning decisions taken by the leader was seen as a sacrilege: the use of the (religious) word “sacrilege” is significant. This attitude, Tamilini comments, led to the absence of constructive criticism and debate within the movement. She sorrowfully observes that the liberation movement that set out to fight for freedom became tyrannical. (Paulo Freire in his widely translated work, Pedagogy of the Oppressed, observes that in fighting oppression, the oppressed must not become like the oppressors. I would describe Freire as an idealistic revolutionary.) Tamilini reports the protest of cadres ordered to shoot Tamils trying to flee the war zone: How can we shoot at our own parents and sisters? We’d rather shoot ourselves. Anton Balasingham (1938-2006), described as the chief political strategist and negotiator of the LTTE, is quoted by Tamilini as admitting, “The Tigers are not saints. If we produce a list of massacres committed by them then they will also produce a list of massacres committed by the Tigers”. As I have written elsewhere, one wrong does not cancel another wrong. No, the world is then left with two wrongs – and all the sadder a place for it.


Tamilini recognises and pays tribute to the contribution made by the people of the Eastern province: “The eastern province, land endowed with abundance of natural resources, paid a heavy price for the armed struggle.” “I can categorically say that if not for the dedication and sacrifice of the cadres from the Eastern province, the LTTE would not have achieved many of its military feats.” “Nobody could deny the fact that the cadres from the eastern province under Karuna had left an indelible mark in the military feats of the LTTE. Many victories in the Vanni battlefield had been won by them. With the departure of Karuna, half of the strength of the LTTE had also gone.”


Given courage and commitment, the question arises: How came it that the Tigers were annihilated? I attempted something of an answer in Montage, 21 December 2009, from which I quote. (The magazine was begun by Frederica Jansz, then the editor of the Sunday Leader, I think the publication is now defunct.) “To begin with numbers: exact figures are hard to come by, but it is thought that, at their height, the Tigers perhaps numbered 30,000. Towards the end, down to a few thousand and then a few hundred, they faced an army of perhaps 250,000. Then there is the matter of resources. The Tigers did not have jets and helicopters. Their propeller planes were slow and clumsy and of no real military value. Rejected by foreign governments, the Tigers were as isolated internationally as they were totally surrounded geographically. In contrast, the government of Sri Lanka received help and advice froseveral countries. The Taliban fight in mountainous, inaccessible terrain, while the Tigers occupied flat land —albeit forested. Sri Lanka being an island and the government of the nearest country, India, implacably hostile, the LTTE did not have borders over which they could easily slip to re-group, recover and return to continue the struggle. Fitting all this together, it seems to me the wonder is not that the government eventually won but that it took so long for eventual victory to be achieved. In short, the defeat of the Tigers cannot be classified as “a great military victory.” But although it wasn’t a great military victory, it is a great victory, a watershed in Sri Lanka’s history, with both immediate and far-reaching consequence in many aspects: ethnic, economic, social, cultural, and religious.’



Given the task of defeating the Carthaginians led by Hannibal, their brilliant and innovative commander, Roman Quintus Fabius Maximus Verrucosus adopted the deadly weapon of delay (and the resulting attrition) knowing that time was on his side. (The British Fabian Society, preferring slow and cautious measures to revolution, took its name from Fabius.) Tamilini mentions war-weariness; that many senior cadres were nearing the age of fifty, and were affected by mental and health problems. Given the very great military imbalance, including the numerical, the longer the war lasted, the greater was the certainty of the Tigers’ defeat. Hitler’s early military victories fatally led him to think that he and his army (reputedly the best in the world at that time) were invincible. Tamilini states that their military might had overwhelmed the reasonable calculations of the leaders of the Tigers; they had an excessive trust in their military strength and capability; a false image of potential and possibility was built on “past feats”. Self-confidence had become over-confidence – and History is unforgiving. In the elections of 2005, the people were encouraged to vote for Mahinda Rajapakse. In the words of Tamilchelvan (as reported by Tamilini), if Mahinda became President, then rather than we being dragged into peace talks, the war will resume - and we will win! Whether all the above was really the case, those who know better will appraise: here and elsewhere, I merely report Tamilini’s opinion and statements. Sun-tzu in his Art of War writes that, paradoxically, in war to be fixed is to be temporary; to change, to adapt, is to endure: Tamilini claims that Prabhakaran was obdurate. (Sun-tzu also said that a true leader never acts out of anger, revenge or “spite”: here the many murders and assassinations, including that of Rajiv Gandhi, allegedly carried out by the LTTE, come to mind.) Darwin wrote of the survival of the fittest, and one aspect of fitness was adaptability. The full title of his book is The Origin of Species by means of Natural Selection or the Preservation of Favoured Races in the Struggle for Life: of significance here is the phrase, “the struggle for life”, for survival. Anton Balasingham is described as the chief strategist but what was his advice and, more importantly, how was it received? Hitler had brilliant military commanders who gave the Führer advice but, if that went contrary to his opinion, they could do so only once.


General Carl von Clausewitz (1780-1831) is among the most famous of military theorists, and his books (particularly that titled On War) are standard texts on the subject. When Prussia was forced by Napoleon to become an ally, Clausewitz crossed over to the Russians and fought against the French. However, Clausewitz noted that war is but “the continuation of politics by other means”: war is but a means to political ends. Again turning to that ancient Chinese text, Art of War, Sun-tzu writes that the greatest victory is one that is won without a fight. After the savage pogrom of July 1983 (it was not a “riot”) there was near-universal sympathy, and Tamils occupied the moral high-ground. How was this dissipated, and replaced by distaste and distancing? Among several answers, Tamilini says that Prabhakaran who had earned the awe of the Sri Lankan security and the respect of international military analysts was unable to display the same courage and brilliance in the political sphere to progress towards achieving “a sustainable solution” of the ethnic question. His trust was on violence and the military. The awe inspiring military victories of the LTTE was not matched by them in the political field (Tamilini). As Otto von Bismarck remarked, “politics is the art of the possible, the attainable – the art of the next best thing”.


The Tigers faced a daunting situation – see the extract from ‘Montage’ above – but added to this was their near-total isolation internationally. If war is about politics, then this was a failure to communicate, to explain and make understand: it translates as a political failure. Tamilini notes that “at the end of the day we had become isolated”. I have cited elsewhere what a very senior Indian government official once wrote to me: The day the Tigers killed Rajiv Gandhi, they also killed all hope of Eelam. Tamilini: Popular leaders of political parties in South India used the rhetoric of supporting the Tamils of Sri Lanka “just to fill their ballot boxes”. Even countries hostile to each other, for example India and Pakistan, joined in helping the Sri Lankan government:. Several countries aided the government not only with advanced weaponry, not only with military training but with mercenaries on the ground: see for example helicopter-pilot Tim Smith’s book, ‘The Reluctant Mercenary’ and Phil Miller’s ‘Britain’s dirty war against the Tamil people, 1979-2009’ in https://www.tamilnet.com/img/publish/2014/07/britains_dirty_war. pdf June 2014. Miller condemns the “relentless and calculated assistance from Britain for Sri Lanka’s war against the Tamil independence movement at each step, particularly when Colombo’s resolve appeared to be wavering and peace was a possibility.” Tamilini states that Tiger ships carrying much-needed weapons were intercepted and destroyed by the Sri Lankan navy thanks to “international intelligence organizations”. Surrounded in Sri Lanka, totally isolated internationally, defeat was inevitable. And though a post-mortem never brought a corpse back to life (“the moving finger writes and, having written, moves on […] Nor can all your tears wash out of a word of it”), it can prove instructive.


But all this takes us away from the fact that politics is finally personal. Politics affects people, and people are made up of individuals. Therefore politics is at once both public and private, and very personal. Statistics are depersonalising: Tamilini does not deal with numbers but the human individuals represented by them. Her writing on war reminded me of a line from Wilfred Owen’s poem, ‘Strange meeting’: “The pity of war, the pity war distilled”. (Owen was killed in action in 1918, one week before Armistice. He was 25.) Tamilini writes of being alone on sentry duty, in “the pitch darkness of the forest” with swaying trees and the sounds of nocturnal animals. The battle for the Pooneryn military base started on 11 September 1993 but the LTTE had spent more than one year preparing for the attack. Those selected knew death lay before them. Each one of them had her dreams and aspirations as they penned their last letters. Tamilini writes of crawling with her friend Sambavi when she heard a sudden, strange sound from her: a bullet had pierced her heart. “I felt the last warmth of her life.” Another friend, a melancholy individual of few words, when asked whom she would think of at the moment of death replies, “the one whom I love”: he had been killed in a previous battle. There were no safehavens: the church in Nawali, in which hundreds of people, children and women had gathered for protection, was bombed by the air force. Again, a line from one of Owen’s poems (‘Greater Love’) comes to mind: “Where God seems not to care”. Tamilini writes of weeping and wailing mothers, crazed with grief, running from coffin to coffin, not knowing which one contained the remains of their children. There is no victory in war. All wars are defeats: the failure of humanity to live on Planet Earth without recourse to violence.


Anton Balasingham, when sympathised with for his fatal illness, is reported to have said that when compared to the vast ocean of the collective tragedy faced by the people, he is merely a drop. Tamilini is another.

சனி, நவம்பர் 14, 2020

அம்மாய்யா‘ என்றுதான் நான் இவரை அழைப்பேன். என் அம்மாவின் சீனி-அய்யா. ஒன்றுமில்லாமலே என் மீது அப்படிப் பிரியம். சொந்தப் பேரப்பிள்ளைகளே அவருடன் சண்டையிடும்படிக்கு, என்னைப் புகழ்ந்து அவர்களைக் கடுப்பேத்துவார். நல்லவேளை அவரது பேரப்பிள்ளைகள் என்னை வெறுக்கவில்லை. பேப்பர் படிப்பது, அரசியல் தலைவர்களின் சாகசங்கள் பேசுவது, வெட்டொன்று துண்டு இரண்டாகக் கதைசொல்வது இவர் பழக்கம்.
அந்தக் காலத்தில், இவர் பெரிய திமுக ஆதரவாளராக இருந்திருக்க வேண்டும். 1967 இல் அவர்களது வீட்டின் உள் அறைகளுக்குச் செல்லும் முகப்பு வாசலின் மேலே பெரிய பிறேம் போட்ட படம் ஒன்று தொங்கியது. முதலமைச்சர் அண்ணாத்துரை அவர்களின் படம் பெரியதாக நடுவிலும் அவரைச் சுற்றி அவரது முதலாவது அமைச்சரவையும் காணப்பட்டது. அந்தப் பெயர்கள் எல்லாம் இவருக்கு அத்துபடி. 1950 களில் மல்லாவி, துணுக்காய் போன்ற குடியேற்றத்திட்டங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. எங்கள் சீனி அம்மாய்யா குடும்பத்தினரும் ஊரைவிட்டுப்போய் மல்லாவியில் குடியேறினர். பாலி ஆற்றின் இக்கரையில் இவர்களது நெல்வயல்கள் இருந்தன.
பாலி ஆற்றின் மறு கரையில் இருக்கும் ஒட்டன்குளம் பகுதியில் எங்கள் உறவினர்கள் பலரும் 1963-1964 காலப்பகுதியில் காணிகளைப் பெற்றுக்கொண்டனர். எனது அப்பாவிற்கும் ஒரு காணி கிடைத்தது. முதலில் சிலவருடங்கள், ஆண்கள் மட்டும் நெற்செய்கையின் பொருட்டு குடியேற்றத்திட்டங்களுக்குச் செல்வர். ஒரு ஆறு மாதங்களின் பின்னர் அறுவடைமுடிந்து, நெல்லு விற்ற காசுடன் வீடு திரும்புவர். இந்த உறவினர்கள் எல்லாம் தற்காலிகமாகப் பலவருடங்கள் தங்கியது இந்தச் சீனி அம்மம்மா- சீனி அம்மாய்யா வீட்டில் தான். அவர்கள் அங்கே கழித்த பொழுது சாயும் காலங்களும் முன்னிரவுகளும் எப்பொழுதும் திருவிழாப் போன்றிருக்கும். அதிமுதுமையின் பின்னாட்களில் போருக்குள் அகப்பட்ட பீதி வாழ்வு, ஆயினும் தன் 99 ஆவது வயதில் ஸ்கந்தபுரத்தில் அம்மாய்யா ஐயம்பிள்ளை. ஊரில் பாடசாலை விடுமுறைக் காலத்தில் மல்லாவிக்குச் கூட்டிச் செல்லமாட்டார்களா என்ற கனவுடன் நான் ஆறு மாதங்களைக் கழித்திருப்பேன். எப்படியோ இரண்டொருமுறை கூட்டிச் சென்றார் அப்பா. இந்தச் சீனி அம்மம்மா- சீனி அம்மாய்யாவின் வீட்டின் பின்புறம் அகன்ற வரப்பொன்றின் நீண்டு செல்லும். வேலியினைத் தாண்டினால் பள்ளம் அதில் விழுந்து ஏறினால் அழகான மண்வீதி. அந்த வீதியின் எதிர் மருங்கில் நீண்டு வளர்ந்த, பரந்த இலைகளைக் கொண்ட காட்டாமணங்கஞ் செடிகள், எருக்கிலைச் செடிகள். இந்த அற்புதங்களின் தரிசனங்களை இப்பொழுதும் ஒருவர் பெறக்கூடுமோ தெரியவில்லை. ஆம், மழை நனைத்த இருண்ட கார்கால இரவுக்கு பல்லாயிரம் மின்மினிப் பூச்சிகள் அந்த வீதியின் சாரல்களில் விளக்கேற்றி நிற்கும். அதை கண்டபடி அந்த வீதியில் நடந்தால் பரவசம் தலைக்கேறும். இப்பொழுது எண்ணிப் பார்க்கின்றேன். இன்னும் இறங்கவில்லை. ”கன்னல் எனும் சிறுகுருவி ககனமழைக் காற்றாமல் மின்னல் எனும் புழுவெடுத்து விளக்கேற்றும் கார்காலம் மன்னவனாம் தென்மதுரை மாவலி வாணனைப் பிரிந்திங்கு என்ன பிழைப்பு என்னநகைப்பு என்ன இருப்பு இன்னமுமே.” இந்த விடுமுறைக் காலத்தின் ஒர் இரவு அருகில் இருந்த ஏதோவொரு கோயில் திருவிழாவிற்கு சின்ராசு மாமா கூட்டிப்போயிருந்தார். அவருக்கு இறைத்த நிறைய தேநீர் எனக்குள்ளும் பாய்ந்தது. இரவு பாயில் பெருவெள்ளமாய் மூத்திரமடித்துவிட்டேன். மெழுகிய தரை முழுவதும் ஈரம். இந்தச் சமாச்சாரம் ஏற்படாதிருக்க எல்லா வைத்தியமும் செய்து பார்த்தேன். கோவிலில் இருக்கும் பலிபீடத்தில் வைக்கப்படும் புக்கையை எடுத்துச் சாப்பிட வேண்டும் என்றாகள் சாப்பிட்டேன். எதற்கும் கேட்கவிலை அது. 13ஆவது வயதுவரை அது என்னுடன் தான் வாழ்ந்தது. வாழ்வு எப்பொழுதும் அவமானங்களின் மூலம் ஆக்கபடுவதா..என்ன!

வியாழன், ஜூலை 02, 2020

சோகம் தான்! சொல்வதில் சுகம் இருக்கிறது!

 ”மனிதக் கரம்பட்டு மடிந்தன-அந்தத்
தொட்டாவாடியின் துருத்திய இலைகள்”
-ஒரு பஞ்சாப் பழமொழியின் பூடகமான வரிகள்

அந்தப் பாடசாலையில் இருந்து வெளியேற்றப்பட்ட பின்னர் எங்கு செல்வதென்று தெரியவில்லை. மாலை நேரத் தனியார் கல்லூரியில் எனக்கு விலங்கியல் கற்பிக்கும் ஆசிரியர் தனபாலசிங்கம் அவர்களிடம் ஆலோசனை கேட்டேன். தான் கற்பிக்கும் அரச பள்ளிக்கு வந்துவிடு என்று அவர் சொன்னார். நான் நெஞ்சுரத்தோடு ”மன்னவனும் நீயோ…” என்று கேட்டுவிடும் மனோநிலையில் என்னை வெளியேற்றிய பள்ளியின் அதிபர் முன் வந்து நின்றேன்.
ஓர்மம் நீளக்கிடக்கும் எதிர்காலத்தில் நாம் மீளமுடியாதபடி அதலபாதாளத்தில் விழுந்து விடுவதற்கான சரிவுப்பொறி.
எனது பாடசாலை விடுகைப் பத்திரத்தினைத் (leaving certificate) தரும்படி கோரினேன். வாழ் நாள் முழுவதும் மக்கள் சேவைக்கென்றே தன்னை அர்ப்பணிக்க இருக்கும் ஒரு நல்ல வைத்தியனை உருவாக்கும் அரிய சந்தர்ப்பத்தினை இந்தப் பாடசாலை இழந்து விடுகிறதே என்று அன்று நான் நினைத்திருக்கக்கூடும். நினைவுதானே நம்மைக் கெடுப்பது! இந்தமாதிரி எண்ணம்தான் உயிரியல் விஞ்ஞானம் படிக்கப்புகும் ஒவ்வொரு உயர்வகுப்பு மாணவனுக்கும் இருந்திருக்கக்கூடும்.
அறிவு சிறிது, அறிந்துகொண்ட உலகம் சிறிது, அதனால் உலகப் பார்வையும் சிறிதே. எண்ணத்திற்கு மட்டும் ஒன்றும் குறைச்சல் இல்லை.
இப்போது இந்தப் புதிய பாடசாலைக்கு வந்து சேர்ந்தாயிற்று. இன்னும் சரியாகச் சொல்வதென்றால் இந்தப் பாடசாலை எங்கிருக்கின்றது எப்படிச் செல்வதென்று கண்டாகிவிட்டது. என்னைப் பின்தொடரவும் அல்லது எனக்கு முன்னேசெல்லவும் ஒருவன் இருந்தான். எனது கெட்டகாலம், அந்தப் புதிய பாடசாலையின் அதிபர் அப்பொழுதுதான் முழுநேர ஆளுங்கட்சி அரசியல்வாதியாகி விட்டிருந்தார்.
எனக்கும் அரசியல் பிடிக்கும். ஆனால் எங்கள் தீவுத்தொகுதி பாராளுமன்ற . உறுப்பினர் பண்டிதர் கா.பொ.இரத்தினம் அவர்களைப் பிடிக்காது. அவரது பிரசாரக் கூட்டமொன்றில் பொலிசார் என் தந்தை மீது நடத்திய தாக்குதலே காரணம். அந்த முறையும் என் அப்பா இறந்துவிடவில்லை. என் அப்பா வீட்டை விட்டு வெளியே சென்றால் உயிருடன் திரும்பும் ஒவ்வொருமுறையும் என் அம்மா சந்தோஷப்பட்டபடிதான் அவளது வாழ்க்கையும் நகர்ந்தது.
புதிய பாடசாலையின் அதிபர் அப்பொழுதுதான் முழுநேர ஆளுங்கட்சி அரசியல்வாதி யாகி விட்டிருந்தார் என்று மேலே சொன்னேன் அல்லவா. நான் என் வாழ்வில் அவரை ஒரே ஒருமுறைதான், அதுவும் பாடசாலைக்குச் சற்றே தொலைவில் எதிர்ப்புறத்தில் இருந்த பழைய காலனித்துவகால அஞ்சல் அலுவலகத்தில் பார்த்திருக்கிறேன். ஐரோப்பிய வெளிநாடொன்றுக்கு அனுப்பப்பட்ட அவரது மகன் அங்கே போய்ச் சேர்ந்துவிட்டதை உறுதிப்படுத்தத் தொலைபேசி எடுப்பதற்கு அவர் அங்கே வந்திருந்தார் என்பதை அவரைச் சூழக் காணப்பட்ட களேபரக் கதைகளில் கசிந்த செய்தியினூடாக அறிந்துகொண்டேன். அஞ்சலகத்தில் எனக்கென்ன வேலை?; நான் ஏன் அங்கு போனேன் என்பவையெல்லாம் இப்போது மறந்துபட்டன. ஒருவேளை அவரைச் சந்திப்பதற்காக இருக்கலாம் என்று ஊகித்துக் கொள்வோம்.
சரி, ஒருவாறாக புதியபாடசாலை உப-அதிபரின் தயவில் எனது பெயர், மாணவர் இடாப்பில் (Record) பதியப்படலாம் என்றாயிற்று. ஆனால் அந்தப் பாடசாலையில் மாணவர்-விடுதி இல்லை என்றதும் திடீரென எனக்கு உலகம் புரியவில்லை. விடுதி என்ற அப்படி ஒரு சமாச்சாரம் அல்லது அப்படி ஒரு ஏற்பாடு உலகத்தில் இருப்பதாக அங்கு எவருக்கும் தெரிந்திருக்கவுமில்லை.
இதுவரை நான் மாணவர் விடுதியிலேயே வாழ்ந்தவன். எனக்கு எல்லாமே அதுதான். ஆயிரத்திநூறுக்கும் அதிகமான எனது நாட்களை நான் அங்கே தான் வாழ்ந்திருந்தேன். பதின்நான்கு வயதில் ஒரு றங்குப் பெட்டியோடு அரச பேருந்து நடத்துனராக( Conductor) இருந்த ஒரு உறவினருடன், படுக்கையில் மூத்திரம் அடித்துவிடக்கூடாது என்ற ஆயிரம் தொன் எடையுள்ள எண்ணத்தை ஆயிரம் தடவை மூளையில் எழுதியபடியும் உளி வைத்துச் செதுக்கியபடியும் அந்தப்பாடசாலை விடுதிக்கு, வந்த தினத்தில் இருந்து, நானே ராசா நானே மந்திரி யாக மாறும் வரை அல்லவா அங்கேஇருந்தேன்.
அங்கே எனக்கு அரச புலைமைப் பரிசில் மாணவனென்பதால் முற்றிலும் இலவசம். இப்பொழுது சூனியத்தில் விழுந்துபட்டேன். என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை.
எனது பெற்றோர் தங்கள் பின்தங்கிய, உவர்நீர் ஊற்றுவரும் முருகைக்கல் தீவினை விட்டு இடம்பெயர்ந்து, அவர்களுக்குக் கிடைத்த இரண்டு ஏக்கர் குடியிருக்கவும் மூன்று ஏக்கர் நெல் விளைவிக்கவும் என வழங்கப்பட்டகாட்டினைப் பெற்றுக் கொண்டு துணுக்காய் என்ற இடத்தில் இருந்து சுமார் 5 கிலோமீட்டர் தூரத்தில் இருக்கும் ஒட்டன்குளம் எனும் காட்டுக்குள் குடியேறிவிட்டனர். அதனால் எனக்குப் பின் பிறந்த என் சகோதர்களின் கல்வி பாழ்பட்டுப்போனது.
நான் இலகுவில் பஸ்ஸோ, ரெயிலோ ஏறி வீட்டுக்கோ அல்லது நான் பிறந்து, வளர்ந்த ஊருக்கோ வந்துவிடக்கூடாது என்ற நல்லெண்ணத்தில் எங்கோ அவர்களுக்கே தெரியாத தொலைவில் இருக்கும் ஓர் நகரத்தில் என்னைகொட்டிவிட்டனர். நமக்கு விருப்பம் இல்லாத, சுமையாகிப் போய்விட்ட நாய், பூனைகளை நாம் அப்படிக் கொண்டுபோய் விட்ட அனுபவம் உங்களுக்கு இருக்கலாம்.
திரும்பி வந்தால் ஒரு வைத்தியனாய்த் திரும்பட்டும் என்று நினைத்திருப்பார்கள். பாடசாலை விடுமுறைக்கும் வீடு செல்ல முடியாது. ஏனெனில் விடுமுறைக் காலத்தில் ஊருக்குப்போக, பஸ்ஸுக்கு, புகைவண்டிக்கு பிரயாணச் சீட்டு வாங்கப் பணம் சேமித்து வைக்க வேண்டும் என்ற மூளை எனக்கு அப்பொழுதெல்லாம் இருந்ததில்லை. விடுமுறைக் காலங்களில் சிலவேளைகளில் விடுதியில் தங்கியிருக்கவும் அனுமதி கிடைத்தது. அல்லது எப்படியோ விடுதிக்கு வெளியே காலப்போக்கில் எனக்கு ஏற்பட்ட அறிமுகங்களால், சில அன்பான மனிதர்களின், சில ஏழைக் குடும்பங்களின் தயவிலும் பரிவிலும் விடுமுறைகள் கழிந்துவிடும்.
விடுதியில் இருக்கும்போது நான் பல்துலக்க ஒருபோதும் பற்பொடி வாங்கிய ஞாபகம் இல்லை. சீப்பு, சோப்பு, ஸம்பூ, எண்ணை, பௌடர் போன்ற அலங்காரப் பொருட்களுக்கும் நான் உரிமையாளனாக ஒருபோதும்இருந்தில்லை. விடுதியில் கால்வைத்த தொடக்கத்தில் தான் அவை அந்த றங்குப் பெட்டிக்குள் என்னிடம் இருந்திருக்கலாம்.
என்னைப்போலவே மலையத்தின் றாகல என்ற இடத்தினைச் சேர்ந்த என் சகவகுப்பு நண்பனும். விடுமுறைக்கு நாங்கள் பாடசாலை விடுதியில் அல்லது பாடசாலை இருக்கும் நகரைச் சுற்றியுள்ள சிற்றூர்களில் ஒன்றில் தங்கிவிடுவோம். அவனிடம் கண்கவர் அழகான புதிய காற்சட்டை ஒன்று இருந்தது. நாங்கள் தங்கியிருந்த வீட்டுக்கருகில் கிணற்றில் தண்ணீர் முகரும் எம் வயதொத்த- இல்லை இரண்டொரு வயதில் இளைய- பெண்ணொருத்தியைப் பார்ப்பதற்கு நாங்கள் நான்குபேர் அவனது அந்தக் காற்சட்டையைத்தான் அணிந்துகொண்டோம்.
நான்கு பேரும் அந்த ஒருத்தியைத்தான் ஒருமுனையாகக் காதலித்தோம். அங்கே வேறொரு பெண்ணை நாங்கள் கண்டதில்லை. அவளும் எங்களை அசட்டை செய்யாத நல்ல பெண். எங்கள் இருப்பை அவள் தெரிந்துகொண்டாள்; கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டாள் என்பதில் நாங்கள் மட்டற்ற மகிழ்வடைந்தோம். நான் ஒருமுறை சுற்றுலா சென்றபோது அந்தக் காற்சட்டையை நண்பன் அருண்மொழிவர்மனிடமிருந்து கடனாகப் பெற்றுக்கொண்டேன். கண்டியிலுள்ள புனித திருத்துவக் கல்லூரியில் (Holy trinity Collage) அந்தக் காற்சட்டையைக் கைகளில் எடுத்தபோது அது மச்சுப்போயிருந்து. தோய்த்துக் காயமுன்பே ஈரத்துடன் பெட்டிக்குள் வைத்துப் பூட்டியதால் நேர்ந்தது அது. வீசுவதைத் தவிர வேறு வழியிருக்கவில்லை. மாற்றிப்போட மார்க்கமுமில்லை. நண்பனுக்கு இன்னும், இன்றுவரை நான் அதனைஈடு செய்யவுமில்லை.
புதிய பாடசாலையில், சில வகுப்புக்களில், முக்கியமாக விலங்கியல் பாடத்தில் அன்று எனக்கு விருப்பமான முளையவியல் (embryology) வகுப்பில் இருந்துவிட்டு சித்தக்கேணி, அராலி, நாவாந்துறை என்று ஊர்களின் ஊடாக நடந்து ஒருவாறு இரவு யாழ்ப்பாணம் வந்து சேர்ந்தேன். அந்தக் காலத்தில் எனக்கு நடந்து செல்வது பிரச்சினையாக இருந்ததில்லை. காலஞ்சென்ற டேவிட் ஐயா போல பல நூறு மைல்களை நடந்தே பழி வாங்கி யிருக்கின்றேன். நடைப்போட்டியில் நான் பரிசு பெற்றதும் உண்டு.
அக்காலத்தில் அவசியமாகப்பட்ட ஆனால் நிறைவேறாத அனேக ஆசைகளில் இரண்டு விடயங்கள் கிட்டத்தட்ட என் கால் நூற்றாண்டுவரை எனக்குக் கைகூடியதில்லை. ஒன்று, சொந்தமாக ஒரு பைசிக்கிள் வைத்திருப்பது, இரண்டாவது, அமர்ந்திருந்து படிப்பதற்கு ஒரு மேசை.
யாழ்ப்பாணம் வந்து சேர்ந்தேன். இரவினையும் கொன்று கழித்துவிட்டேன். காலையில் பஸ்ஸில் செல்வதற்கு காசு இல்லை. புதிய பாடசாலை செல்வதைக் என்றென்றைக்குமாகக் கைவிட்டேன். இனிப் பகல் முழுவதையும்ஒருவாறு கழிப்பதற்கு நான் கண்டடைந்த அற்புத நீழல், ஆறுதல் பொழியும் அன்னையின் மடி அது யாழ்ப்பாணப் பொதுசன நூலகம்.
யாழ்ப்பாணப் பொதுசன நூலகம் 70களில் மிகப் பிரபலமாயிருந்து. நூல்கள் அங்கு வைத்தே நாள் முழுக்க அங்கே இருந்தபடி வாசித்தபடி இருக்கத் தாராளமான தனி மேசையும் இருக்கைகளும் இருந்தன. மிகப் பெருங்கூட்டம் இந்தக் கூடத்தினை நன்கு பயன்படுத்தினர். மற்றொரு கூடம் தளத்தில் இருந்த கேட்போர் கூடம். தினசரிப் பத்திரிகை களைக் கையில் வைத்துக் கொண்டு வாசிப்பதான பாவனையில் மணிக்கணக்கில் தொந்தரவுகள் அற்றுத் தூங்கிக் களிக்கலாம். நூலகத்தில் பின்னால் இருந்த கழிவுகூடம் அந்தக்காலத்தில், நான் அறிந்தவரை உலகின் மிகச் சுத்தமான, நவீன கழிவுகூடம். உள்ளேயே தண்ணீர் ஏந்தலாம். தண்ணீர் ஏந்தும் சிறிய தூக்குடன் கூடிய பெயின்ற் வாழியை வருடங்களாகியும் யாரும் திருடவுமில்லை, அப்புறப்படுத்தவுமில்லை.
இலங்கையின் அப்போதைய பிரதமர் யாழ்ப்பாணம் வந்தபோது நூலகம் வந்து கழிவறைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று கேட்டுவிட்டாலும் என்ற முன்னேற்பாட்டில் இது நிர்மாணிக்கப் பட்டதாக அறிந்தேன். திருமதி ஸ்ரீமாவோ பண்டாரநாயக்க கேட்டாரோ இல்லையே, அந்தக் கழிவறையை ஆனந்தமாக அதிகம் பயன்படுத்தியது நானே தான். அது பொன்னால் ஆனதா என்பதும் இப்போது நினைவில் இல்லை. அதற்கு முன்னால் இருந்த மேலதிக குழாயில் வேண்டிய மட்டும் தண்ணீர் குடித்துக் கொள்ளலாம். அவசியமானால் விரைவாகக் குளித்தும் விடலாம். சில வாரங்கள் நான் உண்டு, கழித்து, உறங்கிக் கிடந்த சரணாயலம் அது.
யாழ்ப்பாணம் இந்துக் கல்லூரியில் கடைநிலை ஊழியராக வேலை செய்யும் ஒருவரைக் கண்டு, என் தகமைச் சான்றிதழ்களை அவரிடம் கையளித்தபின், அந்தக் கல்லூரியில் சேர்ந்துவிடலாம் என்று மூன்று நான்கு நாட்களாக ஆசை வளர்த்தேன். இந்துக் கல்லூரியின் அதிபரின் முன்னால் என் நடுக்கத்தைக் காட்டிலும் அந்தப் பணியாள் நடுங்கியது ஓர் மீஅடிமையின் அல்லது அதியடிமையின் பணிவும் குனிவும். அந்த அதிபர் என்னை பார்க்கவுமில்லை, எதுவும் கேட்கவுமில்லை….அவமானங்களையும் நிராகரிப்புக்களயும் நான் சேகரிக்கத் தொடங்கினேன்.

வெள்ளி, நவம்பர் 27, 2015

இன்னமும் முடிவுறாத யுத்தம்: இலங்கையின் சித்திரவதைகள், பாலியல் வன்முறைகளிலிருந்து உயிர் தப்பியவர்கள் 2009 – 2015



உண்மை மற்றும் நீதிக்கான சர்வதேசத் திட்டம், லண்டன், ஜூலை 2015

ஆங்கில மூலம்:https://www.colombotelegraph.com/index.php/sri-lankas-survivors-of-torture-sexual-violence/

ஆங்கில மூலம்:பேரா. சார்ள்ஸ் பொன்னுத்துரை சர்வன்
தமிழில்: நடராசா சுசீந்திரன்



”சித்திரவதைக்குள்ளாகி வலியின் அதிஉச்சியிலும் அதன் கொலைக் கரங்களின் பிடியிலும் இருந்து உயிருடன் தப்பிப்பிழைத்தவர்கள், தமக்கு ஏற்பட்ட இக்கதிபோல் இனியும் எவருக்கும் ஏற்பட்டுவிடக்கூடாது என்ற கரிசனையில் எங்கள் மீது தாராளமாக நம்பிக்கை வைத்துத் தமக்கு ஏற்பட்ட மிகக்கொடூரமான அனுபவங்களை எம்முடன் பகிந்து கொண்ட மனிதர்களுக்கு சமர்ப்பணம்” என்று மேலே சொல்லப்பட்ட இவ்வாய்வறிக்கை காணிக்கை யாக்கப்படிருகின்றது. வெளிநாடுகளில் வாழும் முகமறியாத பலர் பாதிப்புக்களுக்கு உள்ளான இந்த மனிதர்களுக்குப் பல்வேறு வழிகளில் உதவிகளைப் புரிந்துள்ளனர். உணவாதாரம் வழங்கியும், குழந்தைகளைப் பொறுப்பெடுத்தும், மொழிபெயர்த்தும், தடுப்புமுகாம்களில் இருந்தபோது வந்து பார்த்தும், மருத்துவர்கள் மற்றும் வழக்கறிஞர்கள் போன்றோரைத் தேடித்தந்தும் மானம் மறைக்கவும் குளிரைப் போக்கவும் ஆடைகள் தந்தும் இன்னும் சொல்லப் போனால் வெறுமையின் எல்லையில் சூனியத்தின் குழப்பத்தில் இவர்கள் தவித்தபோது தொலைபேசி அழைப்பின் மறுமுனையில் இருந்து தேற்றியும் (பக்கம் 8) என்று பலவாறு உதவிகள் புரிந்தோரை இவ்வாய்வறிக்கை இனங்காட்டுகின்றது. இந்த ஆய்வறிக்கை ஏற்கனவே வெளியாகிய மனித உரிமைகள் கண்காணிப்புக் குழு வெளியீடான ‘நாங்கள் உங்களுக்கு ஒரு பாடம் புகட்டுவோம்: இலங்கை ஆயுதப் படைகளின் மூலம் தமிழ் மக்களுக்கு எதிராக நிகழ்த்தப்பட்ட பாலியல் வன்முறை’ என்ற அறிக்கையினை பெருமளவில் ஒத்திருக்கின்றது.

அடுத்தடுத்த கொடிய இச் சம்பவங்களை வாசிப்பதில் ஏற்படும் சிக்கல் என்னவென்றால் இச் சம்பவங்கள் ஒத்திசைவான சொல்லமைவுகளைக் கொண்டே விளக்க வேண்டியிருப்பதுதான். கைது, சித்திரவதை, பயங்கரமான பாலியல் கொடுமைகள், விடுவிக்கக் கோரப்படும் கப்பம், இலஞ்சம் போன்ற ஒத்திசைவான இவ்வகைச் சொல்லமைவுகள் இலங்கையரசின் பாதுகாப்புப் படைகளின் நடவடிக்கைகள் யாவும் பலவாறு திட்டங்கள் தீட்டி நடைபெறுகின்றன என்பதையும் இந் நடவடிக்கைகள் பலத்த நிறுவனங்களாகத் தொழிற்படுகின்றன என்பதையும் காட்டும் அறிகுறிகள் என்பதோடு தடுத்துச் சிறைவைக்கப்பட்டிருக்கும் தமிழர்களுக்கு மத்தியில் கொடூரமான பயங்கரங்களை விதைத்துக்கொண்டே இருக்கவேண்டும் என்ற உள்நோக்கமும் கொண்டவை என்றும் இந்த ஆய்வறிக்கை குறிப்பிடுகின்றது. (பக்கம் 16). சகிக்க முடியாத வெறுப்பும் கொதிப்பும், தவிர்த்துவிட வேண்டும் என்ற உணர்வும் இவற்றை வாசிக்கும் போது ஏற்படும் மற்றும் சில அகவுணர்ர்சிகள். உண்மையில் இந்த உணர்ச்சிகளின் பாதிப்பில் நாம் சோர்வடைந்து விடுவோம்.
இவ்வாய்வறிக்கையினை வாசிப்பதென்பதும் அதில் வருகின்ற சம்பவங்களைச் சகிப்புடன் ஜீரணித்துக்கொள்வதென்பதும் என்னால் முடியாத காரியம் என்பதை நான் ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். சிலவேளை நான் இலகுவில் உணர்வுகளால் பாதிக்கப்படும் எழுபது வயதைத் தாண்டியவன் என்பதும் இதன் காரணமாக இருக்கலாம். நானே இதனை வாசிக்காது, வாசிப்பதில் அக்கறை அற்று இருப்பின், இச் சம்பவங்களின் கொடுமைகளை நேரடியாக, இரத்தமும் தசையுமாக அனுபவித்தவர்களுக்கு எப்படி இருக்கும் என்று எண்ணிப்பார்த்தேன். சகித்துக்கொள்ள முடியாத கொடூரங்களைச் சகித்தே ஆக வேண்டுமென அவர்கள் நிர்ப்பந்திக்கப்ட்டார்கள் அல்லவா! நேரடிச் சாட்சிகளையும் அவர்தம் உற்றார் உறவினர்களையும் இந்தச் “சொர்க்கபுரித் தீவில்” பாதுகாத்துக்கொள்வதற்காக இவர்களை இலகுவில் அடையாளங் காணக்கூடியவாறான தகவல்கள் இவ்வறிக்கையிற் தவிர்க்கப்பட்டு உள்ளன. (அடிக்கடி சித்திரவதைக்குள்ளான பலருக்கு தாம் எங்கே கொண்டு செல்லப்பட்டோம், எங்கே தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்தோம் என்ற எந்தத் தகவல்களும் தெரியாது. கொண்டு வரப்படும்போதும் அல்லது அங்கிருந்து வெளியே கொண்டு செல்லப்படும்போதும் இவர்களது கண்கள் இறுக்கமாகக் கட்டப்பட்டே இருந்திருக்கின்றன.) ஆளடையாளங்கள் இவ்வாறு தவிர்க்கப்பட்டதனால் இந்த ஆய்வறிக்கை மிகவும் நுண்மையானதாகவும் அதேவேளை கண்டிப்பாக மறைக்க வேண்டியவற்றை மறைத்தும் எழுதப்பட்டிருகின்றது.
போருக்குப் பிந்திய சித்திரவதைகள் மற்றும் பாலியல் துன்புறுத்தல்களுக்கு ஆளாக்கப்பட்ட 180 பேரது நேரடிப் பாதிப்புக்களை ”மிகுந்த அக்கறையுடனும் பாரிய அவதானத்துடனும் மற்றும் பல குறுக்காய்வுகள்” மூலமும் ஆராய்ந்ததன் அடிப்படையில் இவ்வறிக்கை தயாரிக்கப்பட்டிருக்கின்றது(பக்கம் 6). இந்த அறிக்கையில் சாட்சியமளிக்கின்ற பாதிக்கப்படவர்கள் சர்வதேச போர்க்குற்றம் மற்றும் பாலியல் துன்புறுத்தல்கள் பற்றிய விசாரணைகளில் பரந்த அனுபவம் மிக்க நிபுணர்களால் நேரடியாக விசாரிக்கப்பட்டார்கள் என்றும் இவ்வறிக்கை மேலும் சுட்டிக்காட்டுகின்றது. இந் நிபுணர்கள் பாதிக்கப்படவர்களிடமிருந்து நேரடியாக வாக்கு மூலங்களாகக் கேட்டறிந்துள்ளனர். அத்தோடு சித்திரவதைக் குற்றச்சாட்டுக்கள் பற்றிய மதிப்பீட்டு அறிக்கைகளை வெளியிட்ட சர்வதேசப்பரப்பில் அறியப்பட்ட உலக மருத்துவர்கள் மற்றும் உளநல நிபுணர்களின் சட்ட ரீதியாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட அறிக்கைகள் இந்த நிபுணர்களிடம் கையளிக்கப்பட்டுள்ளன (பக்கம் 12). மிக அண்மையில், ஜூலை 2015 இல் நடந்த சம்பவம் ஒன்றும் இங்கே உள்ளடக்கப்பட்டிருக்கின்றது. இதில் விபரிக்கப்படுகின்ற பாலியல் வன்புணர்வு மிகக் கொடுமையான வலிதருவது. (முள்ளுக் கம்பியை குழாய் ஒன்றுக்குள் விட்டு அக்குழாயினை மலவாசலுக்குள் திணித்தபின், முள்ளுக் கம்பியை உள்ளிருக்க விட்டு, அக்குழாயினை வெளியே இழுத்து விடுத்தல்) இவ்வாறான சித்திரவதைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டவரது நேரடிச் சாட்சியத்தை, அவரைப் பரிசீலித்தபின் வழங்கப்பட்டிருக்கும் மருத்துவ நிபுணத்துவ அறிக்கையும் இதனை உறுதிப்படுத்துகின்றது. (பக்கம் 32).

”அவர்கள் கால் இஞ்சி தடிப்பான கூரான முனைகொண்ட வயர் ஒன்றை எனது ஆண்குறிக்குள் செலுத்தினார்கள். நான் வலியால் அலறித்துடித்தேன்”(பக்கம் 98). விபரிக்கவே முடியாத வலியும் வேதனையும் பாதிக்கப்பட்டவரை உண்மையில் முற்றிலுமாகச் சிதைத்துவிடுகின்றது: ”நான் பேரவமானத்தில் எனது தலையக் குனிந்தபடி திரும்பிச் சென்றுகொண்டிருக்கும்போது இராணுவத்தினரும் ஏனையவர்களும் என்னைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரித்துக்கொண்டும் இழிவாக, மோசமாகக் கேலியடித்துக்கொண்டும் நின்றனர். வலியில் துடித்தபடி நான் மண்டபத்திற்கு திரும்பி நடந்தபோது எனது நகர்வு நீண்டுகொண்டே சென்றது. எனது மேற்சட்டையின் இரண்டு பொத்தான்களை மட்டுமே என்னால் ஒருவாறு பூட்டிக்கொள்ள முடிந்தது…எனது பாவாடை முற்றிலும் இரத்தத்தில் ஊறியிருந்தது.” (பக்கம் 31).
இவ்வகை உபாதைகள் ஒருபோதும் கடந்த காலத்தில் நடப்பதில்லை என்பதை நாம் மனதில் இருத்திக் கொள்ளவேண்டும். பாதிப்புக்குள்ளானவர்கள் ஒருபோதும் முழுமையாகக் குணமடைவதில்லை என்றும் பாதிப்பின் உபாதைகள் அவர்களது வாழ்வின் எஞ்சிய இறுதிவரை தொடர்ந்து வருவது என்றும் உளவியல் நிபுணர்களும் சமூக-சேவையாளர்களும் உறுதிபடத் தெரிவிக்கின்றனர். படையினரால் நடத்தப்படும் வன்புணர்வுகள் அதற்குப் பலியாக்கப்படுவரை மிகப்பெரிய விகாரமான வக்கிரங்களினூடு சிறுமைப்படுத்தியும் இழிவு செய்து அவமானப்படுத்தியும் நடைபெறுவது எதற்காக? பலியாக்கப்படுபவர் அவமதிக்கப்படுவதென்பது அவரது மரணதிற்கு அப்பாலும் தொடர்வது. யூலிய சீசர் நாடகத்தின் இரண்டாவது அங்கத்தின் முதற் காட்சியில் வருகின்ற “ஆத்திரத்தில் கொன்று பழிதீர்த்து (வன்மம்) தீர் அதன் பின்னர்” என்ற வாசகங்கள் மனதில் வருகின்றன.

“இறந்த உடலங்களை அவர்கள் உதைத்தார்கள், ஏறி உழக்கி அவற்றின் மீது நடந்தார்கள்[…] நிர்வாணமாகக் கிடந்த ஒருபெண்பிள்ளையின் பெண்குறிக்குள் தடியொன்று ஏற்றப்பட்டிருப்பதைக்கண்டேன். சிப்பாய் ஒருவன் அத்தடியினை ஆட்டி வெளியே இழுத்து மீண்டும் அத் தடியினை அப் பெண்ணின் பெண்குறிக்குள் ஏற்றினான்”. (பக்கம் 49). “இறந்து கிடக்கும் உடல்களை சிறு தடிகளினால் சிதைத்தும், கற்களைச் சிறிய கத்திகளைக் கொண்டு உடல்களின் பெண்குறிக்குள் அவர்கள் திணித்தும் கொண்டிருப்பதை நான் பார்த்தேன்” (பக்கம் 50). கோர்டன் வைஸ் அவர்கள் எழுதிய “கூண்டு” என்ற நூலைப் பற்றி சண்டே லீடர் பத்திரிகையின் 2011 ஜூன் 12 ஆம் திகதி வெளியீட்டில் நான் எழுதிய விமர்சனத்தில் ஒரு விளக்கத்தைக் கொடுத்திருந்தேன். அதில் ற்றெப்பிளிங்கா என்ற இடத்தில் இருந்த நாசிகளின் வதைமுகாமிற்குப் பொறுப்பாக இருந்த பிரான்ஸ் ஸ்டங்கல் என்ற நாசி ஒருவன் சொல்வதைப் பார்க்கலாம். அவன் விளக்குகின்றான்: (Gitta Sereny அவர்களின் “Into that Darkness” என்ற நூலைப் பார்க்கவும்) ”சிறுமைப்படுத்துவதும் இழிவு செய்து அவமானப்படுத்துவதும் மிகவும் இன்றியமையாத செயற்கூறுகள். “இல்லாவிடின் அரச கொள்கைகளை நடைமுறைப்படுத்துபவர்களும் அதற்காக மிகமோசமான காட்டுமிராண்டித் தனங்களை, கொடூரங்களை நிறைவேற்றுபவர்களும் மனிதவிரோத ஈனச்செயல்களைச் செய்வதில் பிரச்சினைகளையும் கஸ்டங்களையும் பின்னடைவுகளையும் எதிர்கொள்வார்கள்” (சர்வன்)

சக மனித உயிரொன்றின் மனிதத்துவத்தையும் மனித மதிப்பினையும் தன்னிடத்தில் இருந்து அழித்துத்துடைத்துக் கொள்ளாத ஒருவனால் இவ்வாறான மிகக் கொடுமையான காட்டுமிராண்டித்தனங்களை நிறைவேற்றமுடியாது. இழிநிலைக்குச் சிறுமைப்படுத்திவிடுவதால் மனித இறைமை பற்றிய பொதுப்புத்தியில் பகிரப்பட்ட எல்லாவகை அறங்களும் அகற்றப்பட்டு விடுவதோடு மிருகவெறியாட்டம் அனுமதி பெற்றதாகி விடுவதுமல்லாமல் இன்னும் அது பாராட்டப் பெறுவதுமாகி விடுகின்றது.
சக மனிதர்களோடு வாழவேண்டுமானால், அதற்குமுன் அவனோ அவளோ தன்னுடன் தானே வாழ்ந்தாக வேண்டும், தான் வார்த்த தன் சுய-விம்பத்துடன் தான் வாழ்ந்தாக வேண்டும், எப்படியோ தனிமனிதனொருவன் தன் செயல்களின்/நடத்தைகளின் நியாயம் பற்றித் தன்னகத்தே ஏதோவொரு சமாதானம் செய்துகொள்ளத்தான் வேண்டும், தன்னால் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்ட, விடப்படுகின்ற கொடூரங்களைச் சரியென நியாயப்படுத்த வேண்டும். எனவே இழிவு செய்வதாலும் சிறுமைப்படுத்துவதாலும் அந்த நியாயப்பாடு அவனுக்குக் கிடைத்து விடுகின்றது. இழிவு செய்வதும் சிறுமைப்படுத்துவதும் தருகின்ற பெறுபேறு அது. இன்னும் சொல்லப்போனால் பரிதாபத்துக்குரிய, கையறுநிலையில் தவிக்கின்ற, மரண பயத்தாலும் மற்றும் வலியாலும் ஓலமிடும் தனிமனிதர்களின் எல்லாவகை மனித இறைமைகளும் தடயங்கள் எதுவுமற்று தூக்கிவீசப்பட்டு, இழிவின் அதிஎல்லையில் அம்மனிதம் விடப்படுகின்றபோது அவன் தன் கொடுஞ்செயலுக்கான காரணத்தை, நியாயத்தைக் கற்பித்துக்கொள்கிறான். இது ஒரு பயங்கரச் சுழற்சி வட்டம். செயல்களின் விளைவுகளை நியாயப்படுத்துகின்ற சுழற்சி வட்டம். நியாயம் என்பது மீண்டும் செயல்களை, செயல்களின் விளைவுகளை ஊக்குவிக்கின்றது. இவ்வாறான மிருகத்தனங்கள் செய்வது வேறும் சில, அரசியல்சார் பரிமாணங்களையும் கொண்டிருக்கின்றது. “எப்படி உன்னைச் சித்திரவதை செய்தோம் என்று உன் இனத்திற்கு நீ போய்ச் சொல், அப்பொழுது தான் அவர்களில் எவருக்கும் விடுதலைப் புலியாய் இருக்கும் எண்ணம் ஒருபோதும் கனவிலும்கூட வரமாட்டாது.” (பக்கம் 84) என்கிற இறுமாப்பும் மறுபுறத்தில் வெளிநாட்டவர்களுக்கு மட்டும் சொல்லிவிடக்கூடாது என்று பாதிப்படைந்த இதே நபர் அவர்களால் எச்சரிக்கப்படுவதும் நடைபெறுகின்றது. ”தமிழ்ப் பெண்களுக்கு நான் ஒன்றே ஒன்றைத் தான் சொல்லவிரும்புகின்றேன். நீங்கள் போராட்டம் என்று ஒருபோதும் எழுந்து விடாதீர்கள் என்பதே அது என்று அவள் கூறினாள்” (அதே பக்கம்)

இத்தனை கொடிய பேயாட்டத்தின் மொத்த வடிவமாக இந்த அறிக்கை பாதுகாப்பு அமைச்சின் செயலாளராக இருந்த, முன்னாள் ஜனாதிபதியின் சகோதரர் கோதபாய ராஜபக்ஷ அவர்களையே சரியோ பிழையோ இனங்கண்டுள்ளது. சித்திரவதை, பாலியல் வன்கொடுமை போன்றவற்றை ஊக்குவித்து இக்கொடுமைகளைப் புரிகின்ற கொடியவர்களுக்கு சட்ட விலக்களித்துப் பாதுகாப்பு வழங்கி வந்தது இவன் என்றே குற்றஞ்சாட்டுகின்றது. ”தங்களால் கொடுமைப்படுத்தப்படுபவர்களுக்கு முன்னால் தங்களது தோற்றத்தை, அடையாளங்களை மறைக்க வேண்டிய தேவை இந்தச் சூத்திதாரிகளுக்கு ஏற்பட்டதில்லை.” (பக்கம் 40) ”நாங்கள் ஒருபோதும் எங்கள் முகத்தை மறைக்கவில்லை. எங்களுக்கு எந்தப் பயமும் இல்லை. எங்களை அடையாளம் காட்டினாலோ அல்லது எதிர்காலத்தில் எங்கள் செயல்களுக்கு நீதிமன்றம் செல்லவேண்டும் என்ற பயமோ எங்களுக்கு இல்லை.” ( பக்கம் 63)
தனியாகப் படைதரப்பினர் மட்டுமே சித்திரவதைகளையும், பாலியல் வன்கொடுமைகளையும் திமிருடன் பயமின்றிச் செய்யமுடியும். ஆனால் அவற்றுக்கும் அப்பால் அதாவது பாலியல் மற்றும் அரசியல் நோக்கங்களுக்கு அப்பால் பணவேட்கையும் இலஞ்சம் கறக்கும் மூர்க்கமும் மிக முக்கியமாக இருக்கின்றது என்று இவ்வறிக்கை குறிப்பிடுகின்றது. இராணுவம், கடற்படை, பொலிஸ் மற்றும் புலனாய்வுப் பிரிவினர் ஆட்கடத்தல் பேர்வழிகளோடு கூட்டுச் சேர்ந்து இயங்குகின்றனர் என்றும், இவர்கள் பாதிக்கப்பட்ட ஒருவரை நாட்டை விட்டு வெளியேற விடுவதற்கு உறவினர்களிடமிருந்து பெருந்தொகைப் பணத்தை பணயப் தொகையாகவும், இலஞ்சமாகவும் பெறுகின்றனர் (பக்கம் 46) என்றும் இவ் அறிக்கை குறிப்பிடுகின்றது.

அதிகாரம் என்பது இறுதி இலக்கினை அடைவதற்கான ஒரு வழிமுறை என்பது சிலவேளைகளில் நல்லதாகவே எடுத்துக்கொள்ளப்படுகின்றது. ஆனால் இந்த அறிக்கையில் வருகின்ற குற்றச்செயல்களின் அடிப்படையாக இருப்பது எதுவென்று பார்த்தால், அதிகாரமே கருவியாகவும் அதுவே இலக்காகவும் இருவாறாகவும் தொழிற்படுகின்றது. அதிகாரத்தின் நிமித்தமே அதிகாரம்! பலவீனமானவர்களை அடித்து நொருக்கவும் அதிகாரம், இழிவுபடுத்தவும் அதிகாரம், சித்திரவதை செய்யவும் அதிகாரம், வண்புணர்ச்சி செய்யவும் அதிகாரம், பணம் சூறையாடவும் அதிகாரம்.

போரின் முடிவினைப் பற்றிய பாரபட்சமற்ற விசாரணை நடைபெறாதன் விளைவாகச் சமாதானம் நிலவுகின்ற (என்று சொல்லப்படுகின்ற) காலத்திலும் மனித உரிமை மீறல்கள் சம்பவித்துக்கொண்டே இருக்கின்றன. அதனால் சர்வதேச விசாரணைப் பொறிமுறையொன்றினையே இவ்வறிக்கையும் பரிந்துரை செய்கின்றது. போர்க்கால மனித உரிமை மீறல்களுக்கு சட்டப்பாதுகாப்பும் குற்றஞ்சுமத்தாத விலக்களிப்பும்(immunity) பாதுகாப்புப் படையினர் ”மனிதவிரோதக் கொடுங் குற்றச்செயல்களைத் தொடர்ந்து புரிவதை ஊக்குவிக்கின்றது” (பக்கம் 9). 8ம்திகதி ஜனவரி 2015 இல் மைத்திரிபால சிறிசேன அவர்கள் ஜனாதிபதியாகத் தெரிவுசெய்ய்ப்பட்டுள்ளார். ஆனால் துயரம் என்னவென்றால் திட்டமிட்ட ஒழுங்கமைவிலும் பரந்தளவிலும் நடைபெறும் மனிதவிரோதக் குற்றங்கள் மட்டும் நிற்கவில்லை (அதே பக்கம்). சித்திரவதையும் பாலியல் வன்கொடுமைகளும் குறைவில்லாமலும் எவ்வித தங்குதடையுமின்றியும் நடைபெற்றுக்கொண்டே இருக்கின்றன. அரசால் வழங்கப்படுகின்ற சட்டப்பாதுகாப்பும் குற்றஞ் சுமத்தாத விலக்களிப்பும்(immunity) தமது செயல்களுக்கான நிறை அங்கீகாரமாகவே பாதுகாப்புப் படையினர் புரிந்துகொள்கின்றனர். நீண்டகால அரசியல் வாதிகளையும், இராணுவ உயர் அதிகாரிகளையும் விசாரணைக்கு இழுத்துவிடும் என்பதாலோ என்னவோ இவற்றுக்கெதிராக நியாயம் கோரிய போராட்டங்களைத் தென்னிலங்கையிலும் காணமுடியவில்லை (பக்கம்11).

மார்ச் 2014 இல் எமது அறிக்கையில் காணப்பட்ட கண்டுபிடிப்புக்களும் மற்றும் சர்வதேசச் சுயாதீன அமைப்புக்கள், நபர்களின் அறிக்கைகளில் கண்ட மேலும் பல கண்டுபிடிப்புக்களும் மற்றும் ஆதாரங்களும் வெளிக்கொண்டு வரப்பட்ட போதுங்கூட விசாரணை நாடாத்த, மனித உரிமை மீறல்களைத் தடுக்க, தண்டனை வழங்க அல்லது தமிழர்கள் மீது திட்டமிட்ட ஒழுங்கமைவிலும் பரந்தளவிலும் நடைபெறும் சித்திரவதைகள், பாலியல் வன்கொடுமைகளைத் தடுத்து நிறுத்த ராஜபக்ஷ அரசாங்கமோ அன்றி சிறிசேன அரசாங்கமோ எதுவித முன்னேற்றகரமான ஏற்பாடுகளையும் மேற்கொள்ளவில்லை (பக்கம் 22). பாதுகாப்புப் படையினரால் அரசின் அனுசரணையுடன் கட்டமைக்கப்பட்ட குற்றச்செயல்களும், கடத்தல்களும், சித்திரவதைகளும், அச்சுறுத்திப் பணம் கறக்கும் நடவடிக்கைகளும் அதிகரித்துவிட்டன. (பக்கம் 25)

தமிழர் ஒருவரின் குடும்பத்தில் அவரது தந்தையார் மட்டுமே இலங்கையில் கடைசியாக எஞ்சியிருந்தார். ஆனால் அத் தமிழர் வெளிநாடுகளின் பல வெகுஜன ஊடகங்களுக்குப் பேட்டி கொடுத்ததன் காரணமாக அவரது தந்தையார் பாதுகாப்புப் படையினரால் தாக்கப்பட்டார். அத் தாக்குதலில் ஏற்பட்ட காயங்களினால் அவர் மரணமாகி விட்டார் (பக்கம் 23). சர்வதேச அளவில் சாட்சிகளை மௌனமாக்கிவிடுவதன் மூலம் இழைப்படுகின்ற குற்றச்செயல்கள் மறைக்கப்படுகின்றன. அதேவேளை சட்டப்பாதுகாப்பும் குற்றஞ்சுமத்தாத விலக்களிப்பும் (immunity) இவர்களைப் பாதுகாப்பதுடன் மேலும் சித்திரவதைகள் செய்வதற்கும், பாலியல் வன்புணர்வுகள் புரிவதற்கும், அச்சுறுத்தியோ கடத்தியோ கப்பம் பெறுவதற்கும் பாதுகாப்புப் படையினருக்கு அனுமதிச் சீட்டினை வழங்கி நிற்கின்றன. இவ்வாறான துன்புறுத்தல்களும் அச்சுறுத்தல் முறைகளும் உலகளாவிய ரீதியில் சாட்சிகளை, பாதிப்புற்றவர்களை மௌனமாக்கிவிடுவதில் நிறைந்த பலன்தரும் உத்திகளாகும். இதன்மூலம் தொடர்ந்தும் இழைப்படுகின்ற குற்றச்செயல்கள் மறைக்கப்படுகின்றன. அதேவேளை மிக நீண்டகாலமாக நிலவிவரும் குற்றஞ்செய்தவர்கள் தண்டனையில் இருந்து தப்பி வரும் கலாசாரமும் இலங்கையில் தங்குதடையின்றிப் தொடந்தும் வளர்ந்துவருகின்றது (பக்கம் 26). அக்டொன் பிரபு (1834-1902)அவர்களின் கூற்று ஒன்று உள்ளது. அதிகாரத்தினைக் கையகப்படுத்தி அதனைத் தம் சகலவற்றுக்குமான கருவியாக்குபவர்களைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது, ”அதிகாரம் ஊழல்கள் புரிவதற்கு வழிவகுக்கும். அதிகார உச்சம் அதாவது எதேச்சாதிகாரம் ஒட்டுமொத்த ஊழலையே கொண்டுவந்துவிடும்” என்பார்.

இந்த அறிக்கையினை வாசிக்கின்றபோது பாதிப்புக்குள்ளான தமிழர்கள்- பெண்கள், ஆண்கள் எவ்வாறு நடத்தப்படுகின்றனர் என்பது தெளிவாகத் தெரியவருகின்றது. எல்லாவகைப் பொது அறங்களும் மற்றும் மனிதத்துவமும் அற்றுப்போன பாதுகாப்புப்படையினர் அவர்கள் மீது பிரயோகிக்கும் முற்றுமுழுதான அதிகாரத் திமிரை இந்த அறிக்கையினை வாசிக்கின்றபோது என்னால் உணர்ந்து கொள்ளமுடிகின்றது. அவர்கள் தங்களையிட்டு வெட்கப்படவேண்டியவர்கள். உண்மையில் தாம் சார்ந்து, தாம் உரிமை பாராட்டும் தம் மதம் சார்ந்து, இவர்களுக்குத்தான் நாம் சேவையாற்றுகின்றோம் என்ற தம் மக்கள் சார்ந்து, தங்களைப் பெருமையுடன் அடையாளப்படுத்தும் தம் கலாசாரம் சார்ந்து இவர்கள் வெட்கித்தலைகுனிய வேண்டியவர்கள்.
ஆர்ச் பிஷப் டெஸ்முண்ட் டூட்டூ அவர்கள் சொல்வார்கள்: ”அடக்குமுறை நிகழ்கின்றபோது நாம் வாய்மூடி மௌனிகளாக இருந்துவிடின், விளைவு நாம் அடக்குமுறையாளர்களின் பக்கமே சார்ந்துவிடுகின்றோம்”. இதனையே ஊழல் போன்றவற்றுக்கும் பொருத்திப் பார்க்கலாம். எவரொருவர் ஊழல்மலிந்த நிலைகளில் இருந்து ஆகக் குறைந்தது, தன்னை விடுவித்துக் கொள்ளவில்லையோ அல்லது மௌனியாக இருக்கின்றாரோ, அவரும் அதே ஊழல் நிலையின் அங்கத்தினர் ஆகிவிடுவார். உண்மையில் இவ்வகை ஊழல் நிலைமைகளின் போது நாம் அதில் இருந்து விலகியிருப்பதும் நாமும் அதுவாகிவிடாமலிருப்பதும் மிகக் கடினமானது அல்லது சாத்தியமே அற்றது. தப்பிப்பிழைத்திருத்தல் என்பது வாழ்வின் வெற்றி என்றோ அன்றி முன்னேற்றம் என்றோ சொல்லிவிடமுடியாது. மாறாக ஊழல் நிலைமைகளில் சில மட்டங்களில் அந் நிலைமைக்கு ஏற்ப பங்காளியாகிவிடுவதற்குத் தான் மக்களும் நிர்ப்பந்திக்கப்படுகின்றனர்.
ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் வாழும் தமிழர்கள் ஒருவகையிற் கையறு நிலையில், நம்பிக்கையிழந்து வாழ்வதுமட்டுமில்லாமல், பலவழிகளில் அவர்களும் ஊழல்மலிந்தவர்களாக மாறிவிடும் ஆபத்திலுமிருக்கின்றனர். எடுத்துக்காட்டாக: தமிழர்களின் பெரிய வலைப்பின்னல் ஒன்று பாதுகாப்புப்படையினருக்குத் தகவல் தரும் அமைப்பாகச் செயற்படுகின்றது(பக்கம் 48). யாழ்ப்பாணத்தில் இவ்வாறான தகவலாளி ஒருவர் முன்னர் தமிழீழ விடுதலைப்புலிகளின் விளையாட்டுத்துறைப் பொறுப்பாளராக இருந்தவர் (பக்கம் 106). ”இயக்கத்திற்கு இளைஞர்களைத் திரட்டி அவர்களைப் போராட்டக் களத்திற்கு அனுப்பி, அவர்களைக் குண்டுகளுக்கு இரையாகிப்போக வைத்துவிட்டு, எம்மை அழித்துவரும் பாதுகாப்புப்படையினருடன் இன்று வெறும் காசுக்காக இணைந்து செயற்படுவது மிகப்பெரிய காட்டிக்கொடுப்பாகவே நான் பார்க்கிறேன்” ( அதே பக்கம்).
அறமிழந்து நிற்கும் மக்களிடம் மரபார்ந்த அறங்களை எதிர்பார்ப்பது கடினமானது தான். முற்று முழுதாகக் குவிந்திருக்கும் அதிகாரம், அது சட்டம், நீதிபரிபாலனம் என்பவற்றுக்கும் அப்பாலான அதிகாரம், ஓர் பேயரச அதிகாரம். மனித விழுமியங்களற்ற காடுமிராண்டித்தனமான அதிகாரம், அந்த எதேச்சாதிகாரம் எவ்வாறு தொழிற்படுமெனில், அதனைக் கையகப்படுதி வைத்திருப்பவர்களை மட்டுமல்ல அதிகாரமே முற்றிலும் அற்ற அதனால் நசுக்கப்படுகின்றவர்களையுங்கூட அது அடிமையாக்கிவிடும். அதன் சீரழிவில் அவர்களையும் தள்ளி இணைத்துவிடும்.
முடிவாக, இந்த அறிக்கையின் 44 ஆவது பக்கதில் காணப்படுகின்ற வாசகங்கள்: போய் முடிவுக்கு வந்து ஆறு வருடங்கள் ஆகிவிட்ட நிலையிலும் சாட்சிகள் இன்னமும் இலங்கையில் இருந்து வெளியேறிக்கொண்டே இருக்கின்றனர். அவர்கள் பஞ்சத்திலும் பசியிலும் அனுபவப்பட்டவர்கள், குண்டுவீச்சிலும், செல்லடியிலும் மரணத்துள் வாழ்ந்து உயிர்களைத் தக்கவைத்துக் கொண்டவர்கள், தொடர்ந்த இடப்பெயர்வுகளில் வாழ்வைத் தொலைத்தவர்கள், உடல், உளம் காயமடைந்தவர்கள், தங்கள் குடும்ப அங்கத்தவர்களை இழந்தவர்கள், எல்லாப் பொருண்மையும் இழந்த ஏதிலிகள், 2009 இல் போரின் இறுதி நாட்களில் எண்ணிப்பார்க்கவே முடியாத கொடிய பேரதிர்ச்சிகளைக் கண்டு மனம் பேதலித்தவர்கள், மேலும் போருக்குப்பின்னர் காரணமற்றுப் புனர்வாழ்வு முகாம்களில் பலவருடங்களாக அடைக்கப்பட்டுக் கிடந்தவர்கள், மிகக்கொடூரமான சித்திரவதைகள் பட்டவர்கள், பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளானவர்கள், குடும்ப அங்கத்தவர் ஒருவருக்காகத் தண்டனைகளை அனுபவித்தவர்கள். இப்படியாக. இவர்கள் அனுபவித்துவரும் நீண்ட கால இன்னல்கள் எ|ண்ணிப்பார்க்கவே முடியாதவை. இன்னும் எல்லாவகை இன்னல்களுக்கும் அப்பால் அவர்கள் தமக்கு நடந்தனவற்றைத் துணிவுடன் எழுந்து சாட்சியமளிப்பது கைகூப்பி வரவேற்கப்படவேண்டியது. இலங்கையில் வாழும் தமது குடும்பத்தினருக்கும் மற்றும் மிக நெருங்கியவர்களுக்கும் இன்னும் பாதுகாப்பு எதுவுமே இல்லாத தமக்கும் ஆபத்துக்கள் வந்து உயிரை மாய்க்கலாம் என்று தெரிந்தும் இவர்கள் சாட்சியமளித்திருக்கின்றனர் என்பதை நாம் எப்போதும் நம் மனதிருத்தவேண்டும்.
இந்த அறிக்கைக்கு “நிறுத்து” என்று தலைப்பிடப்பட்டிருக்கின்றது. காரணமின்றி எதேச்சையாகக் கைது செய்வதையும், சித்திரவதைகளையும் வன்புணர்வுகளையும் நிறுத்தி, மனிதநேயத்தையும், மானுடத்தையும் நோக்கிய விண்ணப்பமாகவும் நான் இதனை நோக்குகின்றேன். நிறுத்துவது மட்டுமல்லாது கவனக் குவிப்பினையும் வேண்டி நிற்கின்றது இந்த அறிக்கை.
”இந்தப் பாதையில் நடந்து போகின்ற அனைத்து வெகு ஜனங்களே , இவை குறித்து உங்களுக்கு கவலை உண்டாகவில்லையா? (புலம்பல் 1:12)

புதன், செப்டம்பர் 16, 2015

ஐ.நா அறிக்கை பற்றிய பத்திரிகைச் சுருக்கம்

ஐ.நா அறிக்கை பற்றிய பத்திரிகைச் சுருக்கம்:


ஐக்கிய நாடுகள் அறிக்கை இலங்கையில் பாரதூரமான மீறல்களின் வடிவங்களை உறுதிப்படுத்தும் வேளையில் சையிட் ஒரு சிறப்பு கலப்பு நீதிமன்றத்தை ஸ்தாபிக்குமாறு அழுத்தம் கொடுக்கின்றார்.

ஜெனீவா (16 செப்டெம்பர் 2015)
இன்று வெளியிடப்பட்ட ஐ.நா அறிக்கை இலங்கையில் 2002 இல் இருந்து 2011 ம் ஆண்டு வரை பாரதூரமான உரிமை மீறல்களின் வடிவங்களை அடையாளம் கண்டுள்ளது. இவை இலங்கையில் போர் குற்றங்கள் மற்றும் மனிதநேயத்திற்கு எதிரான குற்றங்கள் இருதரப்பினராலும் பெரும்பாலும் இழைக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்று வெளிப்படுத்துகின்றன. இவ்வறிக்கை, நீதியை அடைந்து கொள்வதற்கு சர்வதேச நீதிபதிகள், வழக்குத் தொடுப்பவர்கள், சட்டத்தரணிகள் மற்றும் விசாரணையாளர்களை உள்ளடக்கிய ஒரு கலப்பு சிறப்பு நீதிமன்றத்தை ஸ்தாபிப்பது முக்கியமென்று பரிந்துரை செய்துள்ளது. “எமது விசாரணை, இலங்கையில் நடைபெற்ற குரூராமான மீறல்கள் மற்றும் துஸ்பிரயோகங்கள், அதாவது பாகுபாடற்ற எறிகணைத்தாக்குதல் (ஷெல் தாக்குதல்), நீதிக்கு புறம்பான கொலைகள், காணாமலாக்கப்படல், மனிதாபிமானமற்ற சித்தரவதைகள் மற்றும் பாலியல் வன்முறைகள், சிறுவர் ஆட்சேர்ப்பு மற்றும் வேறு பாரதூரமான குற்றங்களை வெளிக்கொணர்ந்துள்ளது” என உயர்ஸ்த்தானிகர் சையிட் கூறியுள்ளார். முக்கியமாக, “இவ்வறிக்கையினூடாக வெளிக்கொணரப்பட்டுள்ள மீறல்கள் முழுச் சர்வதேச சமூகத்தினதும் கவனத்தை “நம்பகத்தன்மையான அடிப்படை மாற்றங்களைக் கொண்டு வரக்கூடிய இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புடைய வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொள்வது முக்கியம்” எனவும் கூறினார். இவ்வறிக்கையில் உள்ளடக்கப்பட்ட பாரதூரமான குற்றங்களாவன:
1) சட்டத்திற்குப் புறம்பான கொலைகள்: 2002க்கும் 2011க்கும் இடையில் எண்ணற்ற சட்டத்திற்கு புறம்பான கொலைகள் இருதரப்பினர், மற்றும் பாதுகாப்புப் படையினருடன் தொடர்புடைய ஆயத குழுக்களால் செய்யப்பட்டன என குற்றம் சாட்டப்பட்டுள்ளது. இக்கொலைகளால் பாதிப்புக்குள்ளானோர் என அடையாளம் காணப்பட்டோருள் தமிழ் அரசியல்வாதிகள், மனிதாபிமான செயற்பாட்டாளர்கள், ஊடகவியலாளர்கள் மற்றும் சாதரண பொது மக்கள் உள்ளடங்குவர். நீதிக்கு புறம்பாக இழைக்கப்பட்ட கொலைகள் இனங்காணப்படக்கூடிய வடிவங்களிலேளேயே நடைப்பெற்றுள்ளன. உதாரணமாக, இக்கொலைகள் பாதுகாப்புப் படையினரின் சோதனைச்சாவடி, மற்றும் படைத்தளங்களுக்கு அருகாமையில் நடைப்பெற்றுள்ளதுடன், இவ்வாறு கொலை செய்யப்பட்டவர்களில் இராணுவத்தினரால் தடுத்து வைக்கப்பட்டோர், இறுதி யுத்தத்தின் போது சரணடைந்தோர், மற்றும் இராணுவத்தினரால் பிடிக்கப்பட்டோர் உள்ளடங்குவர். தமிழீழ விடுதலைப்புலிகளும் தமிழ், முஸ்லிம் மற்றும் சிங்களப் பொதுமக்களைப் பாரபட்சமற்ற தற்கொலைத் குண்டுத் தாக்குதல்கள், கண்ணிவெடித் தாக்குதல்களுக்கு உட்படுத்தியதுடன், கல்விமான்கள் மற்றும் மாற்றுக்கருத்துள்ள தமிழ் அரசியல் பிரமுகர்களை குறிவைத்துக் கொலை செய்துள்ளனர் எனக் குற்றம் சுமத்தப்பட்டுள்ளது. 2) பாலியல் மற்றும் பால்நிலை சார்ந்த வன்முறை: பாதுகாப்புப் படைத்தரப்பினரால் தடுத்துவைக்கப்பட்டோர் மீது குரூரமான பாலியல் வன்முறைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன என்பதுடன், இவ்வாறான பாலியல் வன்முறைகள் அதிகளவில் பிரயோகிகப்பட்டன எனும் அதிர்ச்சிகரமான விடயத்தை இவ்விசாரணை வெளிகொணர்ந்துள்ளது. இவ்வாறு பாதிக்கப்பட்டவர்களில் பெண்கள் மாத்திரமின்றி ஆண்களும் அடங்குவர். பாலியல் வன்முறையினால் பாதிக்கப்பட்ட முப்பது பேரிடம் பதிவு செய்யப்பட்ட துன்பகரமான சாட்சியங்களின் அடிப்படையில் பாலியல் வன்முறைகள் தனிப்பட்ட செயற்பாடுகளல்ல, அதற்குமாறாக அவை சித்திரவதை செய்வதனை நோக்காகக் கொண்ட கொள்கையின் அடிப்படையில் திட்டமிட்டுப் பாவிக்கப்பட்ட பொறிமுறைகளாகும் என்பது தெளிவாகின்றது. பாலியல் வன்முறைகளின் வடிவங்களை நோக்கும் போது, பாலியல் சித்திரவதைகள் விசாரணைகளின் போதும், பாலியல் வல்லுறவுகள் அனேகமாக விசாரணை இல்லாத வேறு சந்தரப்பங்களிலும் நடைப்பெற்றன என்பதை இவ்வறிக்கை விபரிக்கின்றது. பாலியல் சித்திரவதைகள் வெவ்வேறு விதமான தடுப்பு நிலையங்களிலும், பலவிதமான பாதுகாப்பு தரப்பினராலும், யுத்தத்தின் போதும் அதன் பின்பும் இழைக்கப்பட்டுள்ளன. பாலியல் வன்முறைகளை இழைத்தவர்களில் ஒருவர் கூட இன்று வரை சட்டத்தினால் தண்டனைக்குட்படுத்தப்பட்டதாக அறியக்கிடைக்கவில்லை. 3) காணாமலாக்கப்பட்டோர்: காணாமலாக்கப்படல் என்பது பல்லாயிரக்கணக்கான இலங்கையரைப் பல தாசாப்தங்களாக பாதித்துள்ளது. இப்பாதிப்பானது பாதுகாப்புப் படைத்தரப்பினருக்கும், தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளுக்குமிடையில் நடைபெற்ற 26 வருட யுத்தகாலத்தையும் உள்ளடக்கும். காணாமலாக்கப்படல் என்பது பொதுமக்களுக்கு எதிராக மேற்கொள்ளப்பட்ட பரந்த மற்றும் திட்டமிடப்பட்ட தாக்குதலாக இருக்க கூடும் என்பதனை நம்புவதற்கு காரணங்கள் உள்ளன. யுத்தத்தின் இறுதிக் கட்டத்தில் சரணடைந்த பலர் காணாமலாக்கப்பட்டார்கள் என்பதனை நம்புவதற்கு காரணங்கள் உள்ளன. அவர்களது இருப்பு இன்று வரை கண்டறியப்படவில்லை. பலர், யுத்தத்தோடு நேரடியாக தொடர்பில்லாதவர்களும், பொதுவாக வெள்ளை வான்களில் கடத்தப்பட்டு, அதன்பின் காணாமலாக்கப்பட்டுள்ளார்கள். 4) சித்திரவதைகள் மற்றும் வேறு விதமான கொடுமையான, மனிதாபிமானமற்ற அல்லது கீழ்த்தரமான நடத்துகைகள்: விசாரணக்குட்படுத்தப்பட்ட தசாப்தத்தில் இலங்கை பாதுகாப்பு படையினர் பரந்தளவில், குரூரமான சித்திரவதைகளை, முக்கியமாக யுத்தம் முடிவடைந்த காலத்தில், இழைத்துள்ளனர். குறிப்பிட்ட சில தடுப்புமுகாம்களில் சித்திரவதைக்கான உபகரணங்களைக் கொண்ட அறைகள் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தன. இது சித்தரவதை திட்டமிடப்பட்ட முறையில் பிரயோகிக்கப்பட்டது என்பதனை வெளிப்படுத்துகின்றது. இவ்வறைகளில் அடிப்பதற்கான இரும்புத் தடிகளும், பொல்லுகளும், நீரில் அமிழ்த்தி மூச்சுத் திணறலை ஏற்படுத்துவதற்காகத் தண்ணீர்ப் பீப்பாய்களும், மற்றும் தடுப்பிலுள்ளோரை தொங்கவிடுவதற்கான உழண்டிகளும் காணப்பட்டன. இவ்விசாரணையின் போது சாட்சியமளித்த, பாதிக்கப்பட்டோர் தங்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட சித்திரவதைகளை விபரிக்கும் போது குறித்த அறைகளின் சுவர்களிலும், நிலத்திலும் இரத்தக் கறைகளைக் கண்டதாகக் கூறினார்கள். 5) சிறுவர் ஆட்சேர்ப்பு, மற்றும் யுத்தத்தில் பாவித்தல், வயது வந்தோர் கடத்தல் மற்றும் வலுக்கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட ஆட்சேர்ப்பு: கிடைத்த தகவலின் அடிப்படையில் யுத்தத்தின் இறுதிக் காலப்பகுதியில் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் வயது வந்தோரைக் கடத்தி, வலுகட்டாய ஆட்சேர்ப்பிற்குட்படுத்தினர் எனும் விடயம் தெரியவந்தது. முக்கியமாக, யுத்தத்தின் இறுதிப்பகுதியில் வலுகட்டாயப்படுத்தப்பட்ட ஆட்சேர்ப்புத் தீவிரமடைந்தது. தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளும், 2004 ம் ஆண்டு தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தில் இருந்து பிரிந்து, அரசுடன் செயற்பட்ட கருணா குழுவினரும், பரந்தளவில் சிறுவர்களை ஆட்சேர்ப்புச் செய்து அவர்களை யுத்தத்தில் பாவித்துள்ளனர் என்பது ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. சிறுவர்கள், வீடுகள், பாடசாலைகள், கோவில்கள் மற்றும் சோதனைச் சாவடிகள் ஆகிய இடங்களில் இருந்து வலுக்கட்டாயமாகக் கொண்டு செல்லப்பட்டு, அடிமட்டப் பயிற்சி வழங்கப்பட்ட பின்னர் போர்க்களத்திற்கு அனுப்பப்பட்டனர். யுத்தத்தின் இறுதி மாதங்களில் தமிழீழ விடுதலைப்புலிகள் 15 வயதிற்குக் குறைந்த சிறுவர்களை ஆட்சேர்ப்புச் செய்தனர் என்று பல அறிக்கைகள் கூறுகின்றன. இச்செயற்பாடுகள் நீதிமன்றத்தில் நிரூபிக்கப்பட்டால் அவை போர்க் குற்றங்களாகக் கருதப்படும். 6) பொதுமக்கள் மற்றும் பொது உடமைகள் மீதான தாக்குதல்கள்: யுத்தத்தின் இறுதிக் கட்டத்தில் நடத்தப்பட்ட பல தாக்குதல்கள் சர்வதேச மனிதாபிமானச் சட்டத்தின் கோட்பாடுகளுக்கு ஏற்ப, அதாவது போரை நடத்துவதற்கான விதிமுறைகளுக்கு ஏற்ப அமையவில்லை. முக்கியமாக, இராணுவ உடமைகளுக்கும் பொது உடமைகளுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை மதிக்க வேண்டும் என்று கூறும் கோட்பாடு மீறப்பட்டது என்பதனை நம்புவதற்கு காரணங்கள் உள்ளன. மக்கள் செறிவாகக் காணப்பட்ட, தமிழீழ விடுதலைப்புலிகளின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த இடங்களில், அரசாங்கம் உருவாக்கிய யுத்த சூனியப் பிரதேசத்தில் அமைந்திருந்த மருத்துவமனைகள், மனிதாபிமான உதவி வழங்கும் நிலையங்கள் ஆகிய இடங்களின் மீது அரச படைகள் எறிகணைத்தாக்குதல்களை நடத்தியதை இவ்வறிக்கை ஆவணப்படுத்தியுள்ளது. பொது உடமைகள் மற்றும் யுத்தத்தில் நேரடியாக பங்குபற்றாத பொது மக்கள் மீது நேரடித் தாக்குதல்களை நடத்துவது பாரதூரமான சர்வதேச மனிதாபிமானச் சட்ட மீறலாகும். இது ஒரு போர் குற்றமாகக் கருதப்படலாம். யுத்ததில் நேரடியாகப் பங்குபற்றும் தமிழீழ விடுதலைப்புலிகள் இயக்க போராளிகள் பெரும்பாலும் பொது மக்கள் இருக்கும் இடங்களில் இருந்து செயற்பட்டதுடன், இவ்விடங்களுக்கு அருகாமையிலிருந்து தாக்குதல்களை தொடுத்தது, மற்றும் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் யுத்தகாலத்தில் வலுக்கட்டாயமாக பொது மக்களைத் தடுத்து வைத்திருந்தமையும், சர்வதேச மனிதாபிமானச் சட்ட மீறலாகக் கூடும். ஆனாலும், தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் இச்செயற்பாடுகளைக் காரணம் காட்டி, அரசாங்கம் சர்வதேச மனிதாபிமானச் சட்டத்தின் கீழ் அதன் பொறுப்புக்களை தட்டிக் கழித்திருக்க முடியாது. சர்வதேச மனிதாபிமானச் சட்டத்தை மதிக்கும் கடமை மற்றைய தரப்பினரின் நடத்தையிலோ, பிரதிகிருதியிலோ தங்கியில்லை. 7) மனிதாபிமான உதவிகள் தடுக்கப்படல்: அரசாங்கம் மனிதாபிமான செயற்பாட்டாளர்கள், அவர்களின் செயற்பாடுகள், மற்றும் நடமாடும் சுதந்திரத்தின் மீது கணிசமான தடைகளை விதித்து, வேண்டுமென்றே வடமாகாணத்தில் வன்னி பிரதேசத்திற்கு உணவு உதவி, மற்றும் மருத்துவப் பொருட்கள் சென்றடைவதைத் தடுத்திருக்கலாம். இச்செயலானது, பொதுமக்களைப் பட்டினி போடுவதை ஒரு யுத்தமுறைமையாகப் பிரயோகித்திருக்கலாம் என்பதை வெளிக்காட்டுகின்றது. பொதுமக்களைப் பட்டினி போடுவது ஒரு யுத்தமுறைமையாகப் பிரயோகிக்கப்பட்டது என்பது நீதிமன்றத்தில் நிரூபிக்கப்பட்டால் அது போர் குற்றமாகக் கருதப்படலாம். 8) வெளியில் செல்வதற்கு தடைவிதிக்கப்பட்டு, நடமாடும் சுதந்திரம் மட்டுப்படுத்தப்பட்டடிருந்த இடம்பெயர்ந்தோருக்கான முகாம்களில் தடுத்துவைக்கப்பட்டிருக்கும் போது அவர்களுக்கு எதிராக இழைக்கப்பட்ட மீறல்கள்: தமிழீழ விடுதலைப்புலிகளின் முன்னாள் போராளிகளை பொது மக்களில் இருந்து வேறுபடுத்தி பிரிப்பதற்காக பிரயோகிக்கப்பட்ட வழிமுறைகள் சர்வதேச விதிமுறைகளை மீறியது மட்டுமல்லாது, அம்மக்கள் துஸ்பிரயோகங்களுக்கும், துன்புறுத்தல்களுக்கும் உட்படுத்தப்படுவதற்கு வழிவகுத்தன. ஏறத்தாழ மூன்று லட்சம் இடம்பெயர்ந்தோரின் சுதந்திரம் சர்வதேச சட்டத்தின் கீழ் அனுமதிக்கப்பட்ட கால எல்லைக்கு மேலாக பறிக்கப்பட்டது. மேலும், இடம்பெயர்ந்தோர் தமிழர்கள் என்பதால், அவர்கள் சந்தேகநபர்களாக நடத்தப்பட்டு தடுத்துவைக்கப்பட்டார்கள் என்று நம்புவதற்கு காரணங்கள் உள்ளன. இந் நடைமுறையானது, தமிழ் மக்கள் பாரபட்சத்துடன் நடத்தப்பட்டார்கள் என்றும், மனிதநேயத்திற்கு எதிரான குற்றமான துன்புறுத்தல்களுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டார்கள் என்றும் கருதப்பட இடமளிக்கின்றது. இவ்வறிக்கை பல வருடங்களாக நடைபெற்ற உண்மைகளை மறுத்தல், மூடி மறைத்தல், உடனடி விசாரணைகளை நடத்தாமல் விடல், விசாரணைகளை இடைநிறுத்தல், மற்றும் பாதிக்கப்பட்டோரின் குடும்பங்களுக்கும், நீதிக்காக அழுத்தங்கள் கொடுத்துச் செயற்படுவோருக்கும் எதிராக விடுக்கப்பட்ட அச்சுறுத்தல்கள், மற்றும் இழைக்கப்பட்ட மீறல்களை ஆவணப்படுத்துகின்றது. மேலும், இவ்வறிக்கை பாதிக்கப்பட்டோருக்கு நீதியை வழங்குவதற்கு உள்நாட்டுப் பொறிமுறைகள் தொடர்ச்சியாகக் கண்ட தோல்வியின் காரணத்தால் பாதிக்கப்பட்டோர் கோபம், ஐயுறவு மற்றும் அவநம்பிக்கை கொண்டுள்ளனர் என்பதை அவதானிக்கின்றது. காரணம், “குற்றங்களுக்கும், உரிமை மீறல்களுக்கும் காரணமான கட்டமைப்புகள் எவ்வித சீர்திருத்தங்களுக்கும் உட்படுத்தப்படாது அதே நிலையில் காணப்படுகின்றன.” குற்றங்கள் இராணுவத்தினராலும், பாதுகாப்புப் படையினராலும் இழைக்கப்படும் போது அதற்கு ஏற்ற நடவடிக்கை எடுக்க இயலாமல் இருப்பது கட்டமைப்புகளின் பலவீனத்தை சுட்டிக்காட்டுகிறது. “மனித உரிமை மீறல்களை இழைக்கும் அரச அதிகாரிகளுக்கு எதிராக சட்ட நடவடிக்கை எடுக்க எத்தனிக்கும் சட்டவியளாலர்களுக்கு எதிராக விடுக்கப்பட்ட அச்சுறுத்தல்கள், மற்றும் இழைக்கப்பட்ட உரிமை மீறல்கள்” ஆகியவற்றை இவ்வறிக்கை விபரிக்கின்றது. “பொறுப்புக்கூறலை ஒரு உள்நாட்டுப் பொறிமுறையின் மூலம் கையாள்வதாக இப்புதிய அரசாங்கம் அளித்துள்ள வாக்குறுதி பாராட்டத்தக்கது. ஆனாலும், துரதிஸ்டவசமான உண்மை என்னவெனில், இலங்கையின் குற்றவியல் நீதிப் பொறிமுறை இதைச் செயற்படுத்துவதற்குத் திறனற்றதாக உள்ளது” எனவும் இவ்வறிக்கை கூறுகின்றது. “முதன்மையான விடயம் என்னவெனில், பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கும், சாட்சியங்களுக்கும் பாதுகாப்பு வழங்க, நம்பகத்தன்மையுடைய பாதுகாப்புப் பொறிமுறை இன்றுவரை ஸ்தாபிக்கப்படவில்லை. இரண்டாவது, இலங்கையின் உள்நாட்டு சட்டக் கட்டமைப்பானது பாரதூரமான சர்வதேச குற்றங்களுக்கு எதிராக நடவடிக்கை எடுப்பதற்கு கொள்திறன் இல்லாதுள்ளது. மூன்றாவது சவால் என்னவெனில், பல தசாப்தங்களாக நடைமுறையில் இருந்த அவசரகாலச்சட்டம், யுத்தம் மற்றும் குற்றமிழைத்தவர்கள் தண்டனையிலிருந்து தப்பியமை ஆகியவற்றால் இலங்கையின் பாதுகாப்புத் துறையும், நீதித்துறையும் சிதைவடைந்துள்ளன.” இவ்வாண்டு தை மாதம் தொடக்கம் ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவின் புதிய அரசாங்கம் முன்னெடுத்துள்ள ஆக்கபூர்வமான செயற்பாடுகளை உயர்ஸ்தானிகர் வரவேற்றுள்ள அதேநேரம், “இலங்கை முன்னோக்கி பயணிப்பதற்குத் தசாப்தங்களாக நடைபெற்ற உரிமை மீறல்களின் காரணமாக ஆழமாக வேரூன்றியுள்ள அடக்குமுறை கட்டமைப்புகள், மற்றும் நிறுவன கலாச்சாரங்களை அகற்ற வேண்டும்” என்று கூறினார். “இது ஒரே நாளில் நடைபெறுவதற்குச் சாத்தியமில்லாததால் எவரும் இப்பணியின் கடினத்தைக் குறைத்து மதிப்பிடலாகாது” எனக் கூறியுள்ளார். இலங்கையின் வரலாற்றில் அரசாங்கங்கள் காணாமலாக்கப்படுதல் போன்ற செயற்பாடுகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்போம் என உறுதி மொழி கொடுத்திருந்தாலும், குற்றமிழைத்தவர்கள் தண்டிக்கப்படாமை, மற்றும் இம்மாதிரியான துஸ்பிரயோகங்கள் இடம்பெறுவதற்கு வழிவகுத்த கட்டமைப்புகளில் உள்ள பிரச்சினைகளை வேரோடு அகற்றாமையினால், வெள்ளை வான்கள் தேவையான தருணத்தில் மீண்டும் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டன. இவ்வரசாங்கம் இத்தனித்துவமான வாய்ப்பைக் கைப்பற்றி குற்றமிழைத்தவர்கள் தண்டனையிலிருந்து தப்புவதனை இல்லாதொழிக்க வேண்டும், அரச நிறுவனங்கள் மற்றும் உத்தியோகத்தர்கள் செயற்படும் விதங்களில் அடிமட்டம் தொடக்கம் உயர்மட்டம் வரை மாற்றங்களைக் கொண்டுவர வேண்டும்.” கடந்த முப்பதாண்டு காலமாக இடம்பெற்ற மனித உரிமை மீறல்களுக்கு நீதி மற்றும் நிவாரணங்களை பெற்றுக் கொடுப்பதற்காகவும், இம்மீறல்கள் மீண்டும் நடைபெறாது என்று உத்தரவாதமளிப்பதற்கும் ஒரு முழுமையான இடைக்கால நீதிக் கொள்கையை உருவாக்குமாறு இவ்வறிக்கை பரிந்துரை செய்கின்றது. “உண்மையை மறுக்குமொரு நிலையிலிருந்து, உண்மையை ஒப்புக்கொள்ளும் நிலைக்கு வந்து, ஆக்கபூர்வமான கலந்துரையாடலின் மூலம் ஒரு மாற்றத்தைக் கொண்டுவருவதற்கு” இவ்வறிக்கையை ஒரு வாய்ப்பாக நோக்கும்படி புலம்பெயர் வாழ் மக்கள் உட்பட, சமூகத்தின் அனைத்துத் தரப்பினரையும் உயர்ஸ்தானிகர் கேட்டுக்கொண்டுள்ளார். “பல வருடங்கள் தொடர்ச்சியாக நடைபெற்ற மனித உரிமை மீறல்களினாலும், குற்றமிழைத்தவர்கள் தண்டனை பெறாது தப்பிப்பது சாதாரண மயமாக்கப்பட்டமையினாலும், இருதரப்பிலும் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் மனவடுக்கள் சீழ் கூட்டி ஆழமாக பதியப்பட்டுள்ளன” என்று சையிட் கூறினார். “அடிப்படை மாற்றங்களைக் கொண்டுவந்து இக்காயங்களை ஆற்றாவிட்டால், இவர்களின் தொடரும் வேதனையானது சமூகங்களுக்கிடையில் மேலும் பிளவுகளை ஏற்படுத்தி, நல்லிணக்கத்திற்கு ஒரு தடையாக அமைவது மட்டுமல்லாது எதிர்காலத்தில் புதிய முரண்பாடுகளுக்கும் வழிவகுக்கும்.” “அரச அதிகாரிகள் மற்றும் நிறுவனங்களின் மீது பலதரப்பினருக்கும் இருக்கும் அவநம்பிக்கையினை குறைத்து எடைபோடலாகாது” என உயர்ஸ்தானிர் கூறினார். “இக்காரணத்தினால் சர்வதேச நீதிபதிகள், வழக்குத் தொடுப்பவர்கள், சட்டத்தரணிகள் மற்றும் விசாரணையாளர்களை உள்ளடக்கிய ஒரு கலப்பு சிறப்பு நீதிமன்றத்தை ஸ்தாபிப்பது முக்கியமாகும். ஒரு தனித்த உள்நாட்டு நீதிமன்ற செயல்முறை பல தசாப்த காலங்களாக நடைபெற்ற உரிமை மீறல்கள், முறைகேடுகள் மற்றும் உடைத்தெறியப்பட்ட வாக்குறுதிகளால் உருவாக்கப்பட்ட நியாயமான சந்தேகங்களை நிவர்த்தி செய்ய மாட்டாது”. “மக்களின் நம்பிக்கையை வென்றெடுப்பதற்காக உள்நாட்டு குற்றவியல் நீதிக்கட்டமைப்பு, சீர்திருத்தப்பட்டு வலுவாக்கப்பட வேண்டும். ஆனால், இச்செயல்முறையைப் பூர்த்தி செய்வதற்கு பல்லாண்டு காலம் தேவைப்படும். ஆகையால், இச்சீர்திருத்தம் சிறப்புக் கலப்பு நீதிமன்றத்தை ஸ்தாபிப்பதற்கு இணைவாகச் செயற்படுத்தபட வேண்டுமேயன்றி அதற்குப் பதிலாக அல்ல. இவ்வகையான கலப்பு நீதிமன்றம், தேவையான சீர்திருதங்களை ஊக்குவித்து, பொது மக்களின் நம்பிக்கையையும் பெற்று, இலங்கையை நீதியான ஒரு புதிய பாதையில் இட்டுச்செல்லலாம். ” ஐக்கிய நாடுகள் ஸ்தாபனத்தின் மனித உரிமைகளுக்கான உயர்ஸ்தானிகரின் அலுவலகத்திற்கு (OHCHR) 2014ம் ஆண்டு மனித உரிமைப் பேரவை, இலங்கையில் இருதரப்பினராலும் 2002ம் ஆண்டிலிருந்து 2011ம் ஆண்டுவரை இழைக்கப்பட்ட பாரிய மீறல்கள், மனித உரிமை துஸ்பிரயோகங்கள், மற்றும் அதைச் சார்ந்த குற்றங்களை விரிவாக விசாரணை செய்யும் பொறுப்பைக் கொடுத்தது. இந்த விசாரணையின் அறிக்கை, நேரடிச்சாட்சியங்கள், பாதிக்கப்பட்டோர் மற்றும் வேறு சாட்சியங்களோடு நடத்தப்பட்ட நேர்காணல்கள், இராணுவ மற்றும் தடயவியல் நிபுணர்களால் பகுப்பாய்வு செய்யப்பட்ட ஒளிப்பதிவுகள், புகைப்படங்கள், செய்மதிப்புகைப்படங்கள் (இவற்றில் பல பொதுமக்களின் பார்வைக்கு/பயன்பாட்டிற்கு எட்டாதவகையிலுள்ளன), ஆவணங்கள் மற்றும் அறிக்கைகள் ஆகியவற்றை பரிசீலனை செய்து (இவற்றில் மூவாயிரம் வாக்குமூலங்கள், சமர்ப்பிப்புகள் மற்றும் வெளியிடப்படாத அறிக்கைளும் உள்ளடங்கும்) இவ்விசாரணை அறிக்கை தயாரிக்கப்பட்டது. OHCHR விசாரணைக் குழு இலங்கைக்கு விஜயம் செய்வதற்கு அனுமதிக்கப்படவில்லை. இதற்கு மேலாக, முன்னைய அரசாங்கம் அச்சுறுத்தல்கள், மிரட்டல்கள் மற்றும் கண்காணிப்புகளால் இவ்விசாரணையுடன் மக்கள், முக்கியமாக வடக்கிலிருப்போர், ஒத்துழைப்பதைத் தடை செய்தமை, ஒரு சவாலக அமைந்தது. இவ்வறிக்கை இரு பகுதிகளாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளது : 1) ஐக்கிய நாடுகள் ஸ்தாபனத்தின் மனித உரிமைகளுக்கான உயர் ஸ்தானிகரின் அலுவலகத்தின் நல்லிணக்கம், பொறுப்பு கூறல் மற்றும் மனித உரிமைகள் அறிக்கை (A/HRC/30/61) 2) அதனுடன், OHCHR இன் இலங்கை விசாரணை அறிக்கை (A/HRC/30/CRP.2) இரண்டு பாகங்கள், தகவல் தாள்கள், மற்றும் விசாரணை தொடர்பான ஏனைய ஆவணங்களை இங்கு பெறலாம் : http://www.ohchr.org/EN/HRBodies/HRC/Pages/OISL.aspx